Στο σύντομο αυτό βιβλίο-μανιφέστο, ο Λευτέρης Κουσούλης εναντιώνεται στην τάση της εποχής να χτίζει όλη τη δημόσια συζήτηση γύρω απο το επίκαιρο. Γι' αυτόν το επίκαιρο, το στιγμιαίο, αποτελεί μια παγίδευση που περίτεχνα περιορίζει τη δημόσια συζήτηση. Το προσκήνιο κατακλύζεται απο το επίκαιρο και χειροκροτείται ως αιώνιο, «κερδίζοντας προσωρινά τη μάχη με το χρόνο». Προκειμένου δε αυτή η πρακτική να συντηρηθεί, «έρχεται η μυθοπλασία του μεγάλου σκοπού να λυτρώσει το βασανισμένο απο την ματαιότητα άτομο και να το τοποθετήσει στην προσδοκία του ελπιδοφόρου μακρινού χρόνου». Την απόδραση αυτή, αναγκαστικά, θα συνοδεύσει μετά απο ένα σημείο η μετάβαση στο υπερφίαλο και εν τέλει στο γελοίο...

Το κάλεσμα του βιβλίου είναι «οι κοινωνοί της πραγματικής ζωής» να προσπεράσουν το επίκαιρο και να βιώσουν, αγωνιζόμενοι, αυτό που υπάρχει μόνο ως χειροπιαστή πραγματικότητα.

Our website is protected by DMC Firewall!