Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 24/032019

Δεν θα μείνει τελικά περιοχή επί ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα την αγγίξει το υπερφίαλο και δεν θα θριαμβεύσει το γελοίο.

Η τελευταία φαιδρότητα εκφωνήθηκε, ως δανεισμένη σκέψη , από τον κ. Τσίπρα. Ολιγαρκής αφθονία.

Η γλώσσα θα προσφέρεται πάντα ως εργαλείο παραπλάνησης στην υπηρεσία της ψευδούς συνείδησης. Η πλασματική απόδοση των πραγμάτων θα γεννάει πάντα μια προσδοκία κυριαρχίας. Τίποτα δεν αφήνει αχρησιμοποίητο η κυβερνητική πανουργία. Στην ολιγαρκή αφθονία ανακάλυψε αίφνης τον αρχέγονο και χαμένο ριζοσπαστισμό της. Μόνο που το γελοίο θα ακολουθεί πάντα ως ανεπιθύμητος υπονομευτής των διακηρύξεων.

Η «ολιγαρκής αφθονία», συνδεόμενη με τις συνθήκες της εποχής και την εκδοχή της ζωής του σύγχρονου ανθρώπου, είναι κενή νοήματος. Τέτοιες ιδέες ( και οι εμπνευστές τους ) στην εποχή του παρατεταμένου κενού, όπως η δική μας, διεκδικούν προσοχή, πολλαπλασιάζοντας μέσω του συστήματος δημοσιότητας τον εαυτό τους.

Αυτό το παρατεταμένο κενό, ένας μεγάλος σκοπός θα μπορούσε να το καλύψει. Να φέρει την εσωτερική πληρότητα , μια νέα ισορροπία, μια θεραπεία, επί τέλους, στις αγωνίες του σύγχρονου ανθρώπου. Η νοσταλγία του χαμένου παραδείσου θα καταδιώκει τους ανθρώπους, όπως οι ποιητές τις λέξεις. Να ο μεγάλος σκοπός.

Δήθεν ριζοσπάστες στοχαστές, έρχονται, ως νέοι προφήτες, να αρδεύσουν αυτήν την ουτοπία. Το όνειρο της μικρής κοινότητας, η καταστροφή των σύγχρονων παραγωγικών δομών, η ελαχιστοποίηση της οικονομίας, η αμεσότητα στις σχέσεις , ο περιορισμός των επιθυμιών στο βάθος, προβάλλεται ως επαναστατικός μύθος, ως λύτρωση από τα δεινά και απελευθέρωση από τις αλυσίδες τους.

Η ουτοπία αυτή , ο κοινωνικός μύθος που λειτουργεί ως μηχανισμός μετάθεσης και αναπλήρωσης του κενού της βιωμένης ύπαρξης, διεκδικεί θέση ιδεολογίας και επιδιώκει να αναγνωσθεί ως ριζοσπαστικός πολιτικός στόχος. Ο ύμνος του παρελθόντος της πρώτης φάσης, ήδη από τον Ρουσσώ, αποτέλεσε μια παράδοξη εσχατολογία, με στραμμένο στο χθες το πρόσωπό της.

Εθισμένοι στους μυθικούς κόσμους οι κυβερνητικοί, ασπάζονται πρόθυμα και άκριτα κάθε πρόχειρη εκδοχή τους. Καθώς πορεύονται προς το τέλος τους, θέλουν να φαντάζονται τον εαυτό τους μαχόμενο στις νέες επαναστατικές επάλξεις, της καταναλωτικής αυτοσυγκράτησης και της ολιγάρκειας.

Θα ήταν μάταιο σε μια ομάδα  εξουσιαστών να επισημάνει κανείς τις αντιφάσεις τους.  Η εμπειρία της καταστροφικής πολιτικής τους μιλάει ήδη με δυνατή φωνή. Κανένα  ιδεολογικό τραύλισμα δεν μπορεί να καλύψει τον διαπεραστικό ήχο της.



Πορευόμενοι προς τις εκλογικές αναμετρήσεις του Μαϊου, η αποσπασματική κριτική στους κυβερνητικούς και τον ΣΥΡΙΖΑ από τη Ν.Δ., δεν έχει τίποτα να προσφέρει περισσότερο απο την εμπειρία των ίδιων των ανθρώπων.
Η αδυναμία ή ο φόβος να παρουσιασθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως αυτό που είναι, ως αντιδημοκρατικό, (εκσυγχρονισμένο) ολοκληρωτικό κόμμα, του αφήνει περιθώρια δράσης και επιρροής.
Κυρίως του επιτρέπει ανεμπόδιστα να διατυπώσει ένα νέο ψεύδος για τον εαυτό του, μέσα από ιδεολογικά τραυλίσματα, που θα λειτουργήσει ως ερμηνευτικό πλαίσιο εκλογικής μάχης και μετέπειτα διαδρομής.
Δεν θα σας παρακολουθήσουμε στη μάχη που δίνετε για τις προσόψεις.
Το μέτωπο είναι στα θεμέλια. Η σύγκρουση ήταν και είναι ιδεολογική.

 

 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 09/03/2019

Οι λέξεις έσκαψαν το τραύμα. Κοφτερό μαχαίρι. Χάραξαν το κοινωνικό σώμα και άφησαν πίσω τους χαίνουσες πληγές.

Όπου και αν σταθείς, όποια συζήτηση και αν επιχειρήσεις, διαπιστώνεις την πικρή αλήθεια. Οι πληγές πολλές και το τραύμα βαθύ.

Ο βίαιος λόγος εγκατέστησε την ομίχλη της σύγχυσης, πότισε την ασυνεννοησία και έθρεψε το σκοτάδι της τυφλής σύγκρουσης. Ως πρόθεση καταστολής και ως προπαρασκευή της βίας, ο βίαιος λόγος  εκτόπισε τον διάλογο.

Ο βίαιος λόγος αποτέλεσε το εργαλείο του πανηγυρικού θριάμβου της αντιμνημονιακής παραπλάνησης. Είχε και διατηρεί την βία των πρώτων σκοτεινών χρόνων. Την βία που συμπυκνωμένη συναντάμε στη λέξη « προδότης » . Την βία που οργανώνουμε εναντίον του « εσωτερικού εχθρού », εναντίον του διαφορετικού πολιτικά άλλου, εκείνου που τοποθετήθηκε  στη θέση του « ξένου ».

Ο ΣΥΡΙΖΑ έσκαψε το τραύμα. Τοποθετώντας τους αντιπάλους του στη θέση του προδότη , στη θέση του διωκτέου ξένου.

Αυτή η παιδαγωγική του βίαιου  λόγου, είναι μια διδασκαλία της βίας. Διδάσκει την τυφλή σύγκρουση. Εκείνη που διαγράφει το πρόσωπο του άλλου, το αγνοεί ως διαφορετική σεβαστή οντότητα, που την καταδικάζει πριν μιλήσει, που της αμφισβητεί κάθε δικαίωμα πριν αυτή προλάβει να υπάρξει.

Ο βίαιος λόγος της συνειδητής και οργανωμένης παραπλάνησης ανατίναξε τις γέφυρες εμπιστοσύνης. Και η διαλογική κατάσταση που απαιτεί η δημοκρατική πολιτική λειτουργία επιμελώς εξορίστηκε. Από την επιφάνεια η άρνηση πέρασε στο βάθος, η απόρριψη έγινε ταπείνωση, ο φθόνος, αυτό το ένστικτο θανάτου, έγινε μέτρο και πνοή της πολιτικής.

Το βάθος του τραύματος επιβεβαιώνεται από την αποφυγή της συζήτησής του. Επικρατεί μια γενικευμένη αμφιβολία και επιφύλαξη για τη χρησιμότητα ενός τέτοιου διαλόγου, μια σιωπή,  κάτι σαν άρρητος φόβος.

Η Αντιπολίτευση ανυποψίαστη για το βάθος του τραύματος και τις συνέπειές του στο κοινωνικό σώμα, αδιαφόρησε. Οι επίδοξοι νέοι σωτήρες, που εργάζονται για τη σοσιαλδημοκρατική αναγέννηση των κυβερνητικών, δεν γνωρίζουν τίποτα για το τραύμα. Δεν τους αφορά το τραύμα  της πλέμπας. Δεν θέλουν και να ασχοληθούν με τις πληγές. Να μιλήσουν για τους υπεύθυνους. Να πουν το όνομά τους. Η σιωπή σώζει πάντα από το βάρος της ευθύνης.

Όμως. Όμως , όπως και αν βλέπουν τα πράγματα οι διάφοροι κατά καιρούς  πολιτικά ιδιοτελείς ανήσυχοι, το τραύμα είναι βαθύ. Πιο βαθύ από έναν συνηθισμένο διχασμό.

Οι λέξεις το έσκαψαν. Οι λέξεις μπορούν να το θεραπεύσουν. Όση ματαιότητα και αν έχει η πρόσκληση για μια συγγνώμη στον υπεύθυνο αυτού του τραύματος , αυτή  πρέπει να είναι επίμονη και διαρκής.

Έχετε υποχρέωση κ. Τσίπρα, με τρόπο γενναίο, με τρόπο καθαρό, δημόσια να ανασκευάσετε, να ανακαλέσετε και να παραδεχθείτε τη μόνη θεραπευτική δημοκρατική πρόταση: δεν υπάρχουν προδότες, άλλη γνώμη υπάρχει.

 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 17/03/2019

Ο πολιτισμός είναι η τέχνη της συνύπαρξης. Πρόκειται για το μέγιστο και ιερό στόχο της ύψιστης λειτουργίας που επινόησε ο άνθρωπος, της πολιτικής λειτουργίας. Η πολιτική , ως θεσμικός έλεγχος της βίας, από τα πρώτα ήδη βήματα, διαμορφώνει το πλαίσιο της συνύπαρξης, χωρίς ο ένας να γίνεται Κάιν για τον άλλον.

Στο πέρασμα του χρόνου το ζήτημα αυτής της ανάγκης συνύπαρξης, πέρασε από σαράντα κύματα. Με την απειλή πάντα της καταστολής και της βίας, φυσικής ή συμβολικής, να διεκδικεί τον τελευταίο λόγο. Να διαγράψει δηλαδή ακόμη και αυτήν την ανάγκη συμβίωσης και την εσώτερη επιθυμία της συνύπαρξης, αφού μόνη της εμπεριέχει μια εκρηκτική δύναμη κίνησης και αλλαγής, σε μια  ακατάλυτη ορμή έμπρακτης αμφισβήτησης της βίας.

Ο άνθρωπος ως βούληση ύπαρξης συναντιέται υποχρεωτικά με τον άλλον. Συναντιέται υποχρεωτικά με άλλες, πολλές βουλήσεις ύπαρξης. Η κυριαρχία του ενός επί του άλλου, η «μέθοδος Κάιν», κυοφορεί τον αφανισμό όλων. Η συνύπαρξη είναι προϋπόθεση της ύπαρξης.

Με αγώνες , ταξικές και ιδεολογικές  συγκρούσεις, παλινωδίες, εξεγέρσεις, επαναστάσεις , παλινορθώσεις και νέες συγκρούσεις κινείται η ιστορία. Και στη διαδρομή του ο άνθρωπος , ως βούληση ύπαρξης , έκανε βήματα συνύπαρξης. Έχτισε μια συνθήκη πολιτισμού. Και στον ευρωπαϊκό χώρο του δικού μας σύντομου βίου, της εποχής μας, αυτή η συνθήκη πολιτισμού διεκδικεί μια αξιοθαύμαστη πρωτοπορία σε σχέση με το παρελθόν και σε σύγκριση με τον υπαρκτό υπόλοιπο κόσμο.

Ελλάδα 2019. Καθώς εξαντλείται το νήμα του χρόνου της παρούσας Κυβέρνησης και το τέλος της θητείας πλησιάζει ως ώρα κρίσης, έρχεται στο φως το βάθος του πολιτικού μας προβλήματος. Η δυσκολία της συνύπαρξης, ίσως και η αδυναμία της συνύπαρξης.

Οι μέθοδοι διεκδίκησης της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ, η κυβερνητική πρακτική του, η χρήση των αναγκών των ανθρώπων, ο διαιρετικός βίαιος λόγος και ο αυτάρεσκος διχασμός απομάκρυνε ως συνειδητό στόχο τη συνύπαρξη. Την υπονόμευσε, την διέβαλε ως αξία, την συκοφάντησε ως αγαθό και ως δημοκρατικό επίτευγμα πολιτισμού.

Ως ολοκληρωτικό κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, έθεσε τον άλλον στη θέση του εχθρού. Και εξακολουθεί να το κάνει. Κάθε ολοκληρωτική αντίληψη, ως καθολική εκδοχή του κόσμου και συνακόλουθα ως εξουσία, αμφισβητεί το δικαίωμα της ύπαρξης σε κάθε τι που δεν υποτάσσεται στην ιδεολογική φυλακή της.

Το «εμείς ή αυτοί» δεν είναι σχήμα λόγου – δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω – είναι άρνηση της συνύπαρξης, είναι «η μέθοδος Κάιν», είναι η ρητή άρνηση της ύπαρξης στον διαφορετικό άλλον.

Αυτό το κατασταλτικό δηλητήριο γίνεται το μολυσμένο αίμα του κοινωνικού σώματος. Το «εμείς ή αυτοί», ως άρνηση της συνύπαρξης, γίνεται τρόπος ζωής. Και τροφοδοτεί και δικαιώνει την καθυστερημένη συνείδηση, που, μέσα στην παρακμή και την διαλυτική φθορά της, γοητεύεται από τη μέθοδο Κάιν και την υιοθετεί ως οδηγό της. Θα την συναντήσετε να καλπάζει στη Λ.Ε.Α., να αρνείται τον Νόμο και να τον επικαλείται μόνο και αποκλειστικά για τον εαυτό της.

Η αμφισβήτηση έως  θανάτου του άλλου, από τον στιγμιαία ισχυρό, είναι η πλήρης κατάλυση κάθε δημοκρατικής αρχής. Ο καταποντισμός των κυβερνητικών στην κάλπη, θα αποδειχθεί σήμερα μια χρήσιμη  προϋπόθεση για ένα βήμα προς τη συνύπαρξη.

 




Ιστοσελίδα, www.athensvoice.gr | 05.03.2019

Τα γεγονότα είναι γνωστά. Η αστυνομία προχώρησε στα Γιαννιτσά σε 16 προληπτικές προσαγωγές.

Περισσότερα...

Our website is protected by DMC Firewall!