Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 14/03/2018

Ο άνεμος της αρχέγονης βίας των πρώτων σκοτεινών χρόνων εξακολουθεί να φυσάει δυνατά στην «πολιτισμένη» εποχή μας.
 
Οι μικρές πρώτες κοινότητες συγκροτούνται στο χρόνο συμβιώνοντας με την βία και εξελίσσονται εναντίον αυτής της βίας.
Η συνύπαρξη είναι προϋπόθεση επιβίωσης. Ο κανόνας της συνύπαρξης γίνεται μέρος της υλικής φύσης.
 
Προοδευτικά οι θανάσιμες συγκρούσεις τίθενται υπό σχετικό έλεγχο.
 
Από καταβολής, πέρα από την καταστολή της εξουσίας, οι συγκρούσεις λαμβάνουν συμβολική μορφή. Από την υλική φύση των πραγμάτων ‘’ανυψώνονται ‘’ ποικιλότροπα στη συμβολική εκδοχή τους.
 
Ο ανταγωνισμός γίνεται συμβολικός στις μη θανάσιμες αναμετρήσεις. Υπάρχει ο «θάνατος» του άλλου – ήττα, υπάρχει η απόλυτη κυριαρχία επί του άλλου – νίκη.
 
Αντίστοιχα πορεύεται η συνείδηση. Που πασχίζει και πάσχει μεταξύ της αρχέγονης βίας και της σύμφυτης ανάγκης της, της ανάγκης αυτοπροσδιορισμού, αυτοπραγμάτωσης και ελευθερίας, σε ένα πλαίσιο κανόνων συνύπαρξης με τον άλλον και τους άλλους.
 
Η πολιτική, η ανώτερη κατάκτηση του ανθρώπου, είναι ο θεσμικός έλεγχος της βίας.
 
Η δημοκρατία, η ανώτερη κατάκτηση της πολιτικής, είναι μια διαλογική κατάσταση, μια κατάσταση άρνησης και απόκρουσης της βίας. Το παν είναι ο συνομιλητής, ο άλλος.
 
Στην αρχέγονη φάση η βία ασκείται στον ξένο. Σε κάθε θεωρούμενο ξένο.
 
Στην εποχή μας, στο γήπεδο ποδοσφαίρου – κατεξοχήν συμβολικός τόπος σύγκρουσης – αρπάζει σαν φωτιά η μικρή ή μεγάλη βία. Ο οπαδός είναι ο αφοσιωμένος πολεμιστής. Ο αντίπαλος είναι ο απορριπτέος ξένος.
 
Ο τόπος του αθλητισμού είναι η γη που κυοφορείται ο σπόρος της αρχέγονης βίας. Των δυσπρόσιτων σκοτεινών χρόνων. Εκεί που έχει τις ρίζες του το φαντασιακό υπέρτερο.
Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 18/03/2018

Πληθαίνουν τα εμπόδια για τους κυβερνητικούς. Ασθμαίνει μπροστά στα μάτια μας ο γνωστός παραδοσιακός παροξυσμός τους. Εχει ήδη επέλθει το τέλος του.
 
Και με την ατμόσφαιρα που κατασκεύασαν τα τελευταία χρόνια να διαλύεται σαν πρωινή πάχνη, οι κυβερνητικοί παραπαίουν. Παραπαίουν μεταξύ αυτού που είπαν ότι είναι, μεταξύ αυτού που έγιναν και μεταξύ αυτού που πραγματικά είναι. Μεταξύ αυτού που επαγγέλθηκαν και εκείνου που ποτέ δεν κατόρθωσαν.
 
Ηδη από την αντιπολίτευση, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, οι μετέπειτα κυβερνητικοί, προσήλθαν στον δημόσιο χώρο με υπερφίαλο παροξυσμό.
Κομιστές του νέου.
Κατεδαφιστές του παλαιού.
Χτίστες της ελπίδας.
 
Ο καταγγελτικός βίαιος λόγος τους ήταν το οξυγόνο της ύπαρξής τους. Δεν υπήρξε ζωή πριν από αυτούς, μας είπαν. Και μόνο δι' αυτών θα μπορούσε να νοηθεί το μέλλον. Αυτό είναι το νόημα, πέρα από τον αυτάρεσκο διχασμό του θρησκευτικού διαγγέλματος «ή εμείς ή αυτοί».
 
Είναι γνωστός πια και μερικά συνειδητοποιημένος ο τρόπος άσκησης της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η χρήση των θεσμών, η χρήση του άλλου, η εκμετάλλευση των αναγκών, η καθεστωτική αντίληψη, η εξουσιαστική συνείδηση.
Ποτέ ο λόγος δεν βαδίζει μόνος του. Δίπλα στον ψευδοεπαναστατικό παροξυσμό στέκεται πάντα ο παροξυσμός του πραγματικού. Που δεν υπακούει στις εντολές των κυβερνητικών να σιγήσει η δυνατή φωνή των γεγονότων.
 
Αυτά τα γεγονότα και η πραγματικότητα που συγκροτούν έχουν προσκομίσει ήδη τις αποδείξεις.
Δύσκολο το μέτωπο της οικονομίας.
Σύνθετο το λεγόμενο σκοπιανό ζήτημα.
Μη αναμενόμενη ένταση με την Τουρκία.
Αποκαλυπτική έκρηξη της ανομίας.
Βύθιση των βασικών κρατικών λειτουργιών. Χωρίς τέλος τα μέτωπα.
 
Τίποτα δεν μπορεί πια να ορίσει το κυβερνητικό σχέδιο. Οι συνθήκες το υπερβαίνουν. Οι εκφραστές του συνειδητοποιούν το εφήμερο της ύπαρξής τους.
Εδώ ο παλαιός παροξυσμός, είτε ως τέχνασμα είτε ως έσχατη επιλογή, θα απαρνηθεί τον εαυτό του και θα αποδεχθεί τη σχετικότητά του.
 
Ο εκφραστής αυτού του παροξυσμού, ο κ. Τσίπρας, μεταπίπτοντας στο αντίθετό του, επιχειρεί να ανασυνδεθεί με τους αντιπάλους του. Μοιάζει να κάνει στροφή προς την ανάγκη αποδοχής του άλλου, ανακαλύπτοντας την προαγωγή της συνύπαρξης. Θα μπορούσαμε να το δούμε και σαν μια απαρχή αυτοσυναίσθησης, ένα βήμα αποδοχής των πραγμάτων όπως αυτά είναι. Ισως πάλι εκφράζει την ανυπομονησία του Πρωθυπουργού να μας πείσει ότι έγινε πραγματικά άλλος.
 
Σε κάθε περίπτωση αυτοχειραγωγούμενοι, όπως πάντα, οι κυβερνητικοί θα δυσκολευθούν να συμφιλιωθούν με το τέλος αυτής της φάσης. Το βαθύ ήδη ρήγμα στις σχέσεις τους με την κοινωνία μεγαλώνει. Απογυμνωμένοι θα πορευθούν στο εξής.
Πάνω στον ενταφιασμένο παροξυσμό κείτονται οι λέξεις-σύμβολα που τον τροφοδότησαν. Δεν μπορεί να επιστρέψει παρά μόνο ως η γελοία εκδοχή του.
Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 24/03/2018

Αν ο κομφορμισμός ζητούσε τόπο κατοικίας, θα διάλεγε την Ελλάδα. Πολλές οι αφορμές για να σταθεί. Πολλές οι πηγές για να ξεδιψάσει τη συντηρητική ορμή του.

Ο κομφορμισμός είναι μια διαδικασία προσαρμογής. Η αλλοτριωμένη ατομικότητα σπεύδει να αποδεχθεί τις κυρίαρχες συνθήκες και να αναπτύξει συμπεριφορές κοινωνικής επιβίωσης μέσα σε αυτές.

Τον τελευταίο καιρό παντοειδείς κομφορμιστές κερδίζουν την παράσταση. Είτε πρόκειται για συμπράττοντες με την κυβερνητική εξουσία, είτε πρόκειται για αυτοπροβαλλόμενους πρωτοπόρους της κοινωνικής αλλαγής, είτε πρόκειται για αυτόκλητους υπερασπιστές αρχών και δικαίων.

Οι κομφορμιστές είναι άνθρωποι με ανήσυχη συνείδηση. Αγρυπνή, θα έλεγε ο ποιητής. Διαθέτουν κριτική σκέψη. Παρουσιάζονται ως κοινωνοί των προβλημάτων του λαού. Κατά κανόνα με υψηλή αναγνωρισιμότητα, οι αντιπρόσωποι αυτού του ανθρωπολογικού τύπου διδάσκουν τη μέθοδο του κομφορμισμού.

Αυτή αναπτύσσεται σε στάδια και έχει ποικιλία ως προς την υπόστασή της. Κατά περίπτωση επιλέγει. Αλλοτε είναι υπέρ των προσφύγων, άλλοτε διατυπώνουν τον προβληματισμό τους για την αλλοίωση που μας απειλεί, άλλοτε ανησυχούν για τη δημοκρατία μας, άλλοτε εναγκαλίζονται με τους υπονομευτές της, άλλοτε στρέφονται κατά του Αμβροσίου, άλλοτε υιοθετούν το ύφος του, όταν στρέφονται κατά των αντιπάλων τους.

 
Σε όλες τις περιπτώσεις, αυτές και άλλες χωρίς τέλος, ο κομφορμιστής μεθοδεύει τη διάσωσή του. Εργαζόμενος σταθερά για την έσω προσαρμογή του στο κυρίαρχο ρεύμα.

Είναι μια εργασία για την πρόσοψη. Αυτή η πρόσοψη θα του ανοίξει τους δρόμους της επικοινωνίας και της αποδοχής. Αυτό είναι το υπέρτερο μέλημά του. Η αποδοχή. Κάθε κομφορμιστής είναι ο ίδιος η τέχνη της αποδοχής.
Η τέχνη της αποδοχής είναι ένας τρόπος σιωπής. Είναι μια μέθοδος αποφυγής. Ο κομφορμιστής μπορεί να «μιμείται» ακόμα και αυτόν που καταγγέλλει. Αλλά καθαγιασμένος όπως αισθάνεται από την καταγγελία του «κακού», επιτρέπει στον εαυτό του το αντίθετο, στον βαθμό που αυτό εγγράφεται στο αποδεκτό κυρίαρχο ρεύμα.

Ετσι ο κομφορμιστής αποφεύγει τον μέγιστο κίνδυνο. Τον κίνδυνο της ευθύνης. Επειδή δεν μπορεί να υπάρξει ως «εξαίρεση», δεν μπορεί να νοήσει τον εαυτό του ως ατομική συνείδηση. Η ευθύνη είναι απειλή.
Την ώρα που καταγγέλλει τον Αμβρόσιο δεν αντέχει να μιλήσει ταυτόχρονα για την απόλυτη αντινομία κάθε παρόμοιου βίαιου λόγου με τον λόγο του Ευαγγελίου. Ο κομφορμιστής χρειάζεται τους Αμβρόσιους. Είναι το τέλειο άλλοθι.

Ο κομφορμιστής, ως έσω προσαρμογή της συνείδησης στη ροή της μεγάλης κίνησης, χρησιμοποιεί κάθε άλλοθι που εμφανίζεται εμπρός του. Τον ενδιαφέρει το ανώτερο επίπεδο προσποίησης. Το άλλοθι επικυρώνει τη διαφορετικότητά του, λειτουργεί ως «συμπλήρωμα δικαίωσης» της ανήσυχης και δήθεν αγρυπνής συνείδησής του.

Ο κομφορμισμός είναι τρόπος ύπαρξης. Ως πρόθυμη αποδοχή και συμμόρφωση, είναι η άρνηση της αυθεντικής εκδοχής της.

ΥΓ.: Κομφορμισμός: άκριτη και αβασάνιστη προσαρμογή της συμπεριφοράς στις κρατούσες συνθήκες, τους κανόνες, τα ρεύματα ιδεών ή συνολικά τις κατεστημένες σχέσεις. Η στάση της υποταγμένης συνείδησης με σκοπό τη βολική συντήρησή της.
Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 01/04/2018

Πολλά έργα θα ανεβούν προσεχώς υπό τον τίτλο «Σκηνοθεσία συνεννόησης». Ηδη η περιοχή της πολιτικής αυτής άσκησης στρατηγημάτων έχει ορισθεί: Συνταγματική αναθεώρηση. Εχοντας ιδιαίτερες επιδόσεις και στο παρελθόν ο κ. Τσίπρας, ως ο ίδιος και ως το αντίθετό του, απαντάει πρόθυμος στην κυρία Γεννηματά, λέγοντας ότι «ο τόπος έχει ανάγκη από μια προοδευτική τομή». Παίρνοντας την ευκαιρία από τη σχετική με το Σύνταγμα επιστολή της επικεφαλής του Κινήματος Αλλαγής. Να μία ακόμα ευκαιρία χρήσης του άλλου, θα μονολόγησε, φαντάζομαι, ο κ. Τσίπρας. Πάντοτε θα υπάρχουν υποψήφιοι συμπράττοντες, θα ψιθύρισε μέσα του με ικανοποίηση.
 
Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων πάνω στους οποίους η τρέχουσα εξουσία ασκεί μια γοητεία. Της αναγνωρίζουν έναν πρωτεύοντα ρόλο. Δείχνουν σε αυτήν έναν σεβασμό. Διατηρούν μέσα τους για αυτήν ένα κάποιο δέος. Αν μάλιστα φαντάζονται ότι τους ενώνουν και αόρατα ιδεολογικά δεσμά, τότε πρόθυμα μετατρέπονται σε συμπράττοντες. Οι συμπράττοντες αποτελούν στις διάφορες φάσεις της Ιστορίας έναν ανθρωπολογικό τύπο. Δεν θα μπορούσαν να λείψουν από την Ελλάδα της παρακμής και της φθοράς. Οι συμπράττοντες είναι άνθρωποι καλοπροαίρετοι. Εχουν διάθεση συμμετοχής. Πρόθεση συνεισφοράς. Είναι φίλοι και αντίπαλοι της εξουσίας. Και στηρίζουν και επικρίνουν. Και αναγνωρίζουν τα επιτεύγματα και κατηγορούν τις αστοχίες. Συγκινημένοι πάντα από τα κοινωνικά προβλήματα, τα παρατηρούν από απόσταση. Είναι άνθρωποι της ασφάλειας. Αγαπούν την ασφάλειά τους. Κινούνται πάντα μεταξύ. Δεν διακινδυνεύουν την καθαρή απάντηση, δεν επιλέγουν δύσκολους δρόμους, δεν επεξεργάζονται λύσεις σύγκρουσης. 
 
Τους ενδιαφέρει να είναι διακριτοί, να έχουν γνώμη, να παίρνουν πρωτοβουλίες. Να κάνουν μεγαλεπήβολα σχέδια. Το προσκήνιο, η παράσταση, η εντύπωση ύπαρξης έχει για αυτούς πρωτεύουσα σημασία. Οι συμπράττοντες αποφεύγουν τα δύσκολα ερωτήματα. Ποιος είναι ο παραλήπτης της επιστολής της κυρίας Γεννηματά; Πώς έχει μιλήσει μέχρι τώρα η πολιτική του συνείδηση; Πώς έχει σταθεί ως συνομιλητής; Εχει στον νου του «το διαλέγεσθαι»; Τον ενδιαφέρει η συνάντηση και η ανταλλαγή ως διαλεκτική ιδεών ή πρόκειται για επίφαση; Μέρος μιας προετοιμασίας ένταξης του άλλου στο σχέδιό του;
 
Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας έχει πολλές φορές με γενναιότητα απαντήσει: Είμαι το «εμείς ή αυτοί», έχει πει ο Πρωθυπουργός. Κατοικώ στον δηλητηριασμένο τόπο του αυτάρεσκου διχασμού. Είμαι ο πολιτικός εκφραστής αυτής της αντιδημοκρατικής στάσης. Ο παρατεταμένος και διαρκώς επανερχόμενος αυτός πρωθυπουργικός λόγος είναι η φωνή της πολιτικής του συνείδησης. Κάθε συνομιλία σύμπραξης μαζί του, και μάλιστα για το μείζον θέμα της συνταγματικής αναθεώρησης, είναι υπονομευμένη και υπονομευτική. Αυτό που σήμερα εμφανίζεται ως διαδικασία διαλόγου, αύριο θα βρει την υποτιμημένη θέση του στη σκηνοθεσία συνεννόησης. Δικαίως θα μειδιά ο κ. Τσίπρας. Επαναλαμβάνοντας μέσα του τη γνωστή επωδό του: Μπορώ να τους εξαπατώ και ως το αντίθετό μου. Οπως όλοι οι συμπράττοντες, έτσι και οι ποικίλοι σημερινοί, ματαιοπονούν. Ούτε μια σελίδα δεν θα αφιερώσει η Ιστορία στη ματαιοπονία τους αυτή. H κάλπη και μόνο θα ορίσει την επόμενη φάση.

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 17/02/2018

Μεγαλώνει η απόσταση των κυβερνητικών από τον πραγματικό κόσμο. Αργά και σταθερά. Ηδη η σχέση τους με την πραγματική ζωή ήταν πλασματική. Ως εκμεταλλευτές ανθρώπων και αναγκών, τελούσαν σε απόσταση από τη βιωμένη πραγματικότητα.

Η χρήση του άλλου σε εγκαθιστά πάντα απέναντί του και μόνο η μεταμφίεση σε τοποθετεί στο πλευρό του. Και αυτό προσωρινά.

Πάνω σε αυτή την εκμεταλλευτική σχέση που αξιοθαύμαστα οι κυβερνητικοί οικοδόμησαν, ξεδιπλώθηκε ένα κυνικό σχέδιο εξουσίας. Το μεγάλο επίτευγμά τους είναι ότι μίλησαν πειστικά τον λόγο της μυθοπλασίας. Αποδιδόμενη με όρους μυθοπλασίας, η παραποιημένη πραγματικότητα έγινε δεκτή ως αλήθεια.


Η Γη είναι επίπεδη και δεν χωρεί αμφιβολία.

Πάνω σε αυτό το υπόστρωμα της ερημικής ατμόσφαιρας του νου, σηκώνεται ο άνεμος της αποστροφής. Επιδέξιοι οργανωτές του ανέμου της παραπλάνησης και της αποστροφής οι κυβερνητικοί του δίνουν κατεύθυνση και προσανατολισμό.
Αποστροφή πρώτα-πρώτα στο καλούμενο παλαιό πολιτικό σύστημα. Αυτό που προϋπήρξε είναι το ίδιο το Κακό. Δεν έχει καμιά πολιτική αξία η ορθολογική ανάγνωση αυτής της εποχής. Ούτε η συνειδητή σύμπραξη των ανθρώπων με την ψήφο τους. Ούτε η μαθηματικά βεβαιωμένη υλική βελτίωση της ζωής τους. Ηταν εποχή καταστροφής, λέει η επιθετική μυθοπλασία των κυβερνητικών. Και δυναμώνει το χειροκρότημα αποδοχής στην πλατεία.

 

Στο μέτωπο αυτό οι κυβερνητικοί ύψωσαν τροπαιούχοι την πρώτη σημαία νίκης στον αμμόλοφο. Νικητές πλέον εργάζονται για την πιο κρίσιμη αποστροφή. Την αποστροφή του λαού προς τον εαυτό του. Από τη γελοιότητα των ψεκασμών μέχρι την αδυναμία κατανόησης και επεξήγησης βιωμάτων και εμπειρίας. Επιδέξια οι κυβερνητικοί σπέρνουν τη σύγχυση. Η προσοχή του λαού σκορπίζεται αλλού. 

Ο φόβος των κυβερνητικών είναι η συνειδητή άρνηση της μυθοπλασίας, η απόκρουση του σχεδιασμένου ψεύδους, η απογύμνωση του εξουσιαστικού σχεδίου.

Οι μηχανισμοί εξουσίας είναι πάντα μηχανισμοί αποξένωσης της συνείδησης από τον εαυτό της. Πρόκειται για τη μετάπτωσή της σε προχωρημένη φάση αλλοίωσης, τόσο που επανέρχεται ως πραγματική φύση, ενώ έχει γίνει ήδη άλλη.

Ο βίαιος λόγος, η ταπείνωση, η ψυχολογική καταστολή, είναι τα γνωστά μέσα. Καθώς βλέπει και βιώνει ότι αυτό που πίστεψε, υποστήριξε και ψήφισε συντελείται ως το αντίθετό του, άρρητα η συνείδηση αποστρέφεται αυτό που, ως η ίδια, προϋπήρξε. Και συμβιβάζεται. Αναζητεί αγαλλίαση και «θεραπεία» από την πλάνη της.
Και εκεί επιχειρείται η εξαρπαγή της λήθης. Η μόνη εγγύηση διάρκειας αυτής της κατάστασης. Η διαγραφή της πρόσφατης μνήμης. Αυτού που πραγματικά υπήρξαν οι κυβερνητικοί, ως λόγος, ως ύφος, ως μέθοδος, ως εικόνα. Η διαγραφή της εμπειρίας.

Πάνω σε αυτή την παραλυτική έσω αποστροφή, πάνω σε αυτή την άρρητη αυτοκατάργηση ξετυλίγεται σήμερα το περαιτέρω σχέδιο καθολικής κυριαρχίας.

Η ψευδής συνείδηση πρώτα αυτοχειραγωγείται και μετά χειραγωγεί.
 
Σημαιοφόρος του Καλού, σε έξαψη θρησκευτικού ψευδοπροφήτη, ο Πρωθυπουργός διακηρύσσει και επικαλείται. Διακηρύσσει τον παραποιημένο κόσμο ως αληθινό και τον ονομάζει ως αυτό που δεν είναι. Ηθικό φεγγοβόλημα, παλαιές ελίτ, Καλό και Κακό, διεφθαρμένοι και αδιάφθοροι, εχθροί και φίλοι του λαού. Αθώοι, ύποπτοι, ένοχοι.

Και μεγαλώνει ακόμα περισσότερο η απόσταση από τον πραγματικό κόσμο.

Πολλές φορές στην Ιστορία έχει επαναληφθεί αυτή η εξουσιαστική παράσταση. Αυτή που γεννά την τρίτη φάση της αποστροφής. Της αποστροφής εναντίον της εξουσίας.
Είναι η τελευταία πράξη. Η πράξη του τέλους.

DMC Firewall is a Joomla Security extension!