Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 11/09/2018 

Τι είναι η πονηρία;

Ένας συμβατικός ορισμός θα μας οδηγούσε σε σφάλμα.

Η ετυμολογία της λέξης δεν μας διαφωτίζει.

Μια ποιητική εκδοχή θα μας οδηγούσε μακριά και αλλού. Μας ενδιαφέρει το παρόν και το συγκεκριμένο.

Όπως και σε άλλες περιπτώσεις, έτσι και εδώ η εμπειρία είναι η καλύτερη απαρχή της κατανόησης. Και το παράδειγμα βοηθάει στην εμπέδωση.

Περισσότερα...

 

 

 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 04/11/2018

 

Προκαλεί θυμηδία και ένα χαμόγελο πικρό η πρόσκληση στο ΣΥΡΙΖΑ να ανακαλύψει τα αγαθά της κανονικότητας. Και πολλοί αναπτύσσουν επιχειρήματα και κάνουν εκκλήσεις, επικαλούμενοι τη χρησιμότητα μιας τέτοιας επιλογής. Πρόκειται για πλάνη που παρά την εμπειρία των τελευταίων χρόνων αρνείται να αποδεχτεί το μάταιο αυτών των εκκλήσεων.

Περισσότερα...



Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 21/10/2018

 

Στο βάθος της ερήμου το παλαιό ανεμίζει τις νικηφόρες σημαίες του. Ασφαλές λέει στον εαυτό του: δεν έχεις τίποτα πια να φοβηθείς. Σώο το σώμα σου, ζωντανό το πνεύμα σου. 

Η ψευδής διαίρεση μνημόνιο- αντιμνημόνιο έχει προ πολλού ξεχαστεί. Αφού απέδωσε εκλογικούς καρπούς, σήμερα έχει σκεπαστεί από τη μολυσμένη σκόνη της αλλοιωτικής αντιστροφής της. Οι υπέρμαχοι υπερασπιστές του μνημονίου έχουν διαγράψει από τη μνήμη τους αυτή την αποτελεσματική παγίδα για τη σκέψη. Εξάλλου προοριζόταν μόνο για τους άλλους. 

Δίπλα στην ψευδή διαίρεση μνημόνιο-αντιμνημόνιο, άνθισε ως αντίθεση το νέο και το παλαιό. 

Οι σημερινοί κυβερνητικοί επαγγέλθηκαν το νέο. Στρατευμένοι στη σύγκρουση με το παλαιό, έγιναν αγγελιοφόροι της από τους ίδιους εγγυημένης έλευσής του. 

Αν η πρώτη παγίδα ξεχάστηκε, η δεύτερη διατήρησε την αξία της και τροφοδοτήθηκε με εξάρσεις και τεχνάσματα. 

Τα τελευταία γεγονότα έρχονται να διαλύσουν κάθε αυταπάτη και για την κατασκευασμένη σύγκρουση παλαιού και νέου. 

Ολοκληρώνοντας την αυτοαπογύμνωσή τους οι κυβερνητικοί, εγκαθίστανται πλέον ως το αποτροπιαστικό σύμβολο του παλαιού. Είναι η απεχθέστερη ενσάρκωσή του. 

Ήδη όλα αυτά τα χρόνια στην εξουσία δίδαξαν όλες τις παλαιές μεθόδους, έσυραν το χορό του ρυθμού της οπισθοδρόμησης, εφάρμοσαν πρακτικές του σκοτεινού παρελθόντος, έφεραν το παλαιό στο προσκήνιο, ως το μόνο νοούμενο μέλλον. 

Από τις προηγούμενες κατασκευασμένες διαιρέσεις, που έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην Κυβέρνηση, δεν ακούγεται πια ούτε ο αντίλαλός τους. Κάθε τι νέο έσβησε ως πυροτέχνημα, οι υπερασπιστές τους σιώπησαν και κάθε εκδοχή εξελικτικής ανανέωσης, απομένει ως θέμα έκθεσης ιδεών για τους συμπράττοντες οπαδούς της σοσιαλδημοκρατίας. 

Οι πρόσφατες αποφάσεις και δηλώσεις, μέσα στις διαλυτικές αντιφάσεις τους, μιλάνε με τρόπο καθαρό και ερεθιστικό για την πολιτική φύση και τον πυρήνα της πολιτικής συνείδησης του κυβερνητικού συγκροτήματος.

Σε μια απόλυτη εναρμόνιση αξιών και επιλογών οι δύο πρωταγωνιστές, μας μιλάνε για την παλινόρθωση του παλαιού. Και αυτό εξερχόμενο αβλαβές από την κρίση, αυτάρεσκα διδάσκει το ύφος του.

Δημαγωγία. Ψεύδος. Χυδαιότητα. Ταπείνωση. Έπαρση. Πρόθυμοι πολιτικοί νεογέροντες -άνδρες και γυναίκες - επαναλαμβάνουν το πνεύμα του, διαθέτοντας πρόθυμα τον εαυτό τους στη διεκπεραίωση του εξουσιαστικού σχεδίου στη νέα φάση ζωής του κυβερνητικού συγκροτήματος.

Το παλαιό διαποτίζει. Και τρεφόμενο από τον εαυτό του διεκδικεί σήμερα καθολικότητα. Δίπλα η Αντιπολίτευση αδυνατεί να προκαλέσει ένα ρήγμα- ρήγμα πολιτικό - σε αυτό το κυβερνητικό συγκρότημα του παλαιού. Συχνά, ως αμέτοχος και αδιάφορος παρατηρητής , τροφοδοτεί με  επιλογές προσώπων και αποφάσεις πολιτικής,  τις ρίζες του παλαιού και την ορμή του.

Το αίτημα του νέου φέρει πάντα μέσα του με ένταση και με τρόπο συχνά δυνατό και παράφορο, το στόχο, την επιδίωξη μιας πολιτικής και πνευματικής  ωρίμανσης.

Αυτό το αίτημα έχει καταφανώς υποχωρήσει. Στέκει μειοψηφικό, καμιά φορά και άφωνο. Αυτή είναι σήμερα η περίστασή μας.

Μέσα στις συνθήκες ομηρίας και εξάρτησης της χώρας και κάτω από την αντιδραστική σκιά του παλαιού, θα εξελιχθεί η επόμενη, η οξύτερη φάση της κρίσης. Που γίνεται κρίση πολιτισμού και κρίση νοήματος.

 

Είναι φυγή από τη ζωή του να μην συγκρουστεί κανείς σήμερα καθολικά με το παλαιό και τους ευλαβικούς μαθητές του. 

 

 

 

 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 27/10/2018

Η ζοφερή ηχώ της επικαιρότητας μας καλεί να ρίξουμε τη ματιά και την προσοχή μας στα γεγονότα. Να ακούσουμε τη δυνατή φωνή τους, να υποψιασθούμε τη σημασία τους.

Αν το μικρό μιλάει για το μεγάλο, τώρα πια τα μικρά έχουν καταπατηθεί από τα μεγάλα. Η παραίτηση του Υπουργού Εξωτερικών και αυτά που δημόσια λέει είναι ένα παράδειγμα. Η φωνή των γεγονότων είναι πλέον κραυγή.

Ένα χαρακτηριστικό των ημερών είναι ότι η κοινωνία, ως ενότητα, αρνείται να ακούσει. Αποκρούει, ως απονεκρωμένη, κάθε τι που την καλεί να αξιολογήσει, να ιεραρχήσει, να τοποθετήσει στη σωστή θέση τα πράγματα, να διαχωρίσει το σημαντικό από το ασήμαντο.

Μέσα σε αυτό το κλίμα της απόκρουσης του σημαντικού και της συνακόλουθης ψυχρής αδιαφορίας, το κυβερνητικό συγκρότημα, απεγνωσμένα και κυνικά, μάχεται να συντηρήσει σπαράγματα της πολιτικής του κυριαρχίας.

Δίπλα του η Αντιπολίτευση αδυνατεί να καταστήσει κάτι σημαντικό και υπέρτερο. Να αναδείξει κάτι ως κεντρικό, να το ορίσει , να το προτάξει ως οδηγό. Ως νόημα της επιβαλλόμενης δράσης και της αναγκαίας πράξης. Ως κατεύθυνση και ως ορίζοντα. Παραπαίει από θέμα σε θέμα , έρμαιο της επικαιρότητας, που επιβάλλει την ασημαντότητά της, μέσα από την κάθε φορά επικείμενη εκπνοή της.

Αυτό είναι το υπόβαθρο του καταλυτικού κατακερματισμού. Του κατακερματισμού της σκέψης και της δράσης. Αυτή είναι η αδυναμία της Αντιπολίτευσης στη σύγκρουση με το κυβερνητικό συγκρότημα. Δεν μπορεί να θεμελιώσει μια ενότητα στη δράση της. Ώστε να συναρμολογηθεί και να αναδειχθεί ένα πλέγμα κεντρικών επιλογών, που θα καταστεί το κριτήριο, σήμερα και αύριο, της διάκρισης μεταξύ ασήμαντου και σημαντικού.

Ανυπεράσπιστο τελικά το σημαντικό, ανυπεράσπιστα τα σημαντικά. Και όλα έτσι συγχέονται εύκολα με τα ασήμαντα, γίνονται ανούσιος πολτός, ανάξιο προσοχής μάγμα, που μέσα του καταλύεται κάθε νόημα και κάθε σημασία.

 

Πρόκειται για τον παροξυσμό της παρακμής, που εύκολα μέσα σε αυτήν την ατμόσφαιρα θα εκμεταλλευθεί και αποτελεσματικά εκμεταλλεύεται, το κυβερνητικό συγκρότημα. Στόχος του θα παραμείνει ως το τέλος η υπεράσπιση αυτής της παρακμής, πειθαρχημένα εργαζόμενο για την  ανύψωση σταθερού αναχώματος στη συνειδητοποίηση. Μόνο η συνειδητοποίηση της κατάστασης παρακμής μπορεί να οδηγήσει στο τέλος της. Δηλαδή η ανάκτηση της διάκρισης του σημαντικού από το ασήμαντο.

 

 

 

 

 






Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 14/10/2018

Πλησιάζει η τελική αναμέτρηση της σύγχρονης Ελλάδας με τα όριά της. Η επικαιρότητα φωνάζει όλο και πιο δυνατά για την εξάντληση που μπροστά στα  μάτια μας αφήνει τις τελευταίες ανάσες της.

Έχει εξαντληθεί η εποχή, οι λέξεις, οι άνθρωποι.

Οι κυβερνητικοί – κατάκοπες φιγούρες – προσπαθούν να συμβιβαστούν με την εξάντλησή τους, βυθιζόμενοι περισσότερο στις αντιφάσεις και τα αδιέξοδά τους. Με εξαντλημένο το ηθικό πλεονέκτημα, ως εργαλείο χρήσης του άλλου, με εξαντλημένη την ακτινοβολία του προοδευτισμού, με εξαντλημένη ακόμη και την ΕΡΤ, ως φερέφωνο του περίτεχνα κατασκευασμένου εαυτού τους.

Μικρή σημασία θα είχε η εξάντληση των κυβερνητικών, αν δεν συνοδευόταν και δεν συνυπήρχε με την εξακολουθητική εξάντληση μιας ολόκληρης εποχής. Αυτό που συνηθίζουμε να ονομάζουμε συλλογική υπόσταση έχει αφυδατωθεί, η ατομική συμμετοχή και παρουσία έχει αναδιπλωθεί, οι πολιτικές δυνάμεις παραμένουν γραφειοκρατικές οντότητες.

Η πραγματικότητα έχει κλονίσει τις λέξεις. Η νέκρωση των σημασιών και των νοημάτων έχει εγκαταστήσει τη σύγχυση.

Και πάνω στην κρίσιμη γραμμή αυτών των ορίων μοιάζει θανάσιμη η εξάντληση του κοινωνικού σώματος. Μοιάζει να έχει οριστικά παραιτηθεί από τα κριτήρια της λογικής. Δεν αφυπνίζεται από την πραγματικότητα και δεν ακούει την δυνατή κραυγή της.

Δεν προσπαθεί να αποκρούσει τις ανορθολογικές δοξασίες και την πολιτική δεισιδαιμονία, που παίρνει τη μορφή της πιο χυδαίας απλοποίησης και της πιο ισοπεδωτικής εκδοχής. Ασπάζεται μύθους και προσκυνάει είδωλα.

Αρνείται να ακούσει, εγκλωβισμένο στις στοιχειώδεις πρωτόγονες μορφές της αντίληψης, το επιχείρημα που αμφισβητεί και φωτίζει, το λόγο που προκαλεί σε σκέψη, την ίδια τη φωνή της εμπειρίας του.

Αποδέχεται εξαντλημένο την ψευδή απεικόνιση του κόσμου και μοιάζει να έχει αφομοιώσει αυτό το ψεύδος, σε μια συμβίωση μαζί του.

Αυτό είναι και το τελικό σημείο της αναμέτρησης. Στο όριο αυτό θα κριθούν οι πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Είναι το σημείο καμπής. Το όριο ζωής ή αφανισμού της Ελλάδας του σήμερα.

Το ζητούμενο είναι η ανακοπή της εξάντλησης. Η ανακοπή και η αντιστροφή της. Και μετά η θεραπεία της.

Όσο και αν η απουσία διάθεσης σύγκρουσης των δυνάμεων της αντιπολίτευσης με τη λαϊκή μυθοπλασία, που τροφοδοτεί την εξάντληση, είναι φανερή, άλλο τόσο η αφυπνιστική αμφισβήτηση αυτής της μυθοπλασίας, είναι η μόνη οδός μιας αντιστροφής  της φθοράς.

Το αδιανόητο μόνο θα δυναμώσει την αντιστροφή. Δεν υπάρχουν περιθώρια δισταγμών. Δεν ωφελούν σε τέτοιες εποχές οι εκλογικές προφυλάξεις.

Αν όχι, στην πολλαπλασιαζόμενη ορμή της , η εξάντληση θα αφήνει  πίσω της στις όχθες τα λείψανά της.

 

 

 

DMC Firewall is a Joomla Security extension!