Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 09/06/2019 

Οι ιδέες κινούν τον κόσμο και οι λέξεις τον αλλάζουν. Ασκήθηκαν πολύ πάνω σ’αυτό οι κυβερνητικοί. Όχι χωρίς αποτελέσματα, οφείλουμε να ομολογήσουμε.

Μέλος της ομάδας των κυβερνητικών σε αποδρομή, εγκαλεί δημοσιογράφους κρατικού καναλιού επειδή ονομάζουν επίδομα τη 13η σύνταξη. Μα ποιοί είναι  αυτοί οι βέβηλοι που δεν σέβονται τη γλώσσα της εξουσίας και αμφισβητούν την ιερή αλήθεια των κυβερνητικών λέξεων;  Αμφισβητούν το περιεχόμενό τους και υπονομεύουν τη λειτουργία τους;

Επίδομα ή 13η σύνταξη; Θεσμοί ή τρόικα; Ξεχάστηκε και εκείνη η Κυβέρνηση Κοινωνικής Σωτηρίας, για να συμπληρωθεί μια πρόχειρη τουλάχιστον ιερή τριάδα λέξεων της τρέχουσας γλώσσας της εξουσίας.

Πέρα από το συγκεκριμένο στιγμιότυπο, που εμπλουτίζει την ενδοχώρα του γελοίου, οι λέξεις – το γνωρίζουμε – είναι πράγματι το ένδυμα της εξουσίας. Δεν μπορεί καμιά εξουσία να ξεφύγει από αυτό. Κάθε φορά που μιλάει για κάτι, μιλάει για τον εαυτό της. Με τη γλώσσα η εξουσία πλέκει τον μύθο της. Με τις λέξεις χτίζει περίτεχνη περιβολή. Προστατεύει τον εαυτό της από την κατανόηση της αυθεντικής φύσης της και αποκρούει την κριτική, διαστρέφοντας νοήματα και σημασίες.

Ο λόγος και οι λέξεις, ως πράξη, ως «λέγειν» και ως «πράττειν», είναι  το πυρομαχικό της πολιτικής σύγκρουσης. Ένα από τα δεδομένα της κρίσης είναι η εξέλιξη στο μέτωπο αυτό. Η κατάχρηση  των λέξεων  εντάχθηκε στην επίμονη επιδίωξη παραποίησης του πραγματικού κόσμου. Οι λέξεις έγιναν πολιτική ενέργεια. Εργαλεία διαστροφής και ανάχωμα στη συνειδητοποίηση. Η προσπάθεια ελέγχου των Μέσων Επικοινωνίας, που επιχειρήθηκε στην πρώτη φάση, συνδέεται με αυτό. Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε να επικρατήσει διεκδικώντας για τον  εαυτό της τα πρωτεία του λόγου. Απέτυχε.

Τώρα πια είμαστε σε άλλη φάση. Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών άνοιξε την πύλη της. Όλα όμως μένουν ανοιχτά στο μέτωπο της ερμηνείας , των νοημάτων και των σημασιών. Ποτέ τίποτε δεν κρίνεται οριστικά , ποτέ δεν δίνεται τελική απάντηση.

Τώρα που είμαστε οπλισμένοι με την εμπειρία της πρόσφατης διακυβέρνησης, που επιχείρησε να διαγράψει και να ξαναγράψει την πραγματικότητά μας, ποτέ δεν πρέπει στο μέλλον να μείνουμε αδρανείς, όπως οι αστόχαστοι παρατηρητές.

Οφείλουμε να φέρουμε και να φέρνουμε διαρκώς στην πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης την ανάγκη υπεράσπισης των λέξεων. Τη διαρκή ανάγκη αποκατάστασης των σημασιών και των νοημάτων. Η ίδια η γλώσσα είναι το μέτωπο. Χωρίς αυτή δεν μπορεί να νοηθεί ερμηνευτική απόδοση της εποχής μας και του κόσμου, δεν νοείται πολιτική επικοινωνία με αποτέλεσμα, δεν μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική υπεράσπιση μιας πολιτικής μετάβασης και αλλαγής.

Τίποτε δεν είναι όπως πριν, τίποτε δεν θα γίνει όπως πριν. 

 

 

 

Διορισμοί. Μετατάξεις. Εξυπηρετήσεις. Ρουσφέτια. Και άλλα σχετικά.
Δεν ανακάλυψε τη φαυλότητα ο ΣΥΡΙΖΑ.
Θα σας πω μια προσωπική ιστορία. Λακωνικά.Το 1982 επιστρέφω από την Γαλλία. Αναζητώ εργασία. Μετά από σχετική προκήρυξη βρίσκομαι ωρομίσθιος καθηγητής στη Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκω 2 χρόνια Ελληνική Επανάσταση και θεσμούς. Παράλληλα διδάσκω κοινωνιολογία. Ζω από την διδασκαλία. Το 1984 με καλεί η Σχολή Ικάρων για σειρά μαθημάτων. Εκεί πληροφορούμαι ότι βρίσκεται σε εξέλιξη προκήρυξη για μόνιμο διδάσκοντα πολιτικής επιστήμης. Συμμετέχω. Εκλέγομαι από την επιτροπή, 4 προς 1. Ενημερώνομαι επίσημα. Και αμέσως κινείται ο μηχανισμός εκδίωξής μου. Δύο ωρομίσθιοι καθηγητές μαθηματικοί - πρασινοφρουροί της εποχής - είναι έντρομοι. Το επίσημο ΠΑΣΟΚ κινητοποιείται. Μου κηρύσσει τον πόλεμο. Πώς ένας μη μαρξιστής καθηγητής θα προσληφθεί; Με απομακρύνουν και από ωρομίσθιο. Είμαι 33 ετών.
Μέσω του βουλευτή Σ. Παπαθεμελή δέχεται να με συναντήσει ο αρμόδιος υφυπουργός (βουλευτής από τον Νομό Ευβοίας, δεν θυμάμαι το όνομά του). Μου λέει: γνωρίζω την υπόθεση. Δεν θα διοριστείτε ποτέ, ό,τι και να κάνετε. Τον λυπήθηκα. θλίψη για τη δουλική του συνείδηση. Με διάθεση σωκρατικής ειρωνείας του είπα: "στην επόμενη προκήρυξη που θα υπογράψετε να βρείτε το θάρρος να με εξαιρέσετε ρητά". Χαμήλωσε με κρυφή ντροπή το βλέμμα. 
Κατεβαίνοντας γρήγορα τις σκάλες είχα ήδη αποφασίσει να εγκαταλείψω τη διδασκαλία. Ερευνώ τις νομικές ενέργειες. Ως θεωρητικός γνωρίζω την ματαιότητα. Αναζητώ ενδιάμεσους τρόπους επιβίωσης. Τυχαία θα συναντηθώ με την ομάδα '' Κανάλι 15'', που ξεκίναγε τον αγώνα κατά του κρατικού μονοπωλίου στην πληροφόρηση. Θα αφιερώσω χρόνο σε αυτή την μάχη. 
Το τυχαίο των πραγμάτων θα δώσει νέα τροπή στα γεγονότα.
Έχοντας αφήσει πίσω μου την διδασκαλία αναζητώ νέους δρόμους. Αυτά που θα ακολουθήσουν, με καλούν κάθε πρωί σε μια λέξη ευγνωμοσύνης.
Σας λέω, φίλοι μου, μην κατηγορείτε τον ΣΥΡΙΖΑ για ρουσφέτια, εξυπηρετήσεις και κατάχρηση, δεν είναι παρά μέρος ενός παλαιού κόσμου.

Αθήνα, 7 Ιουνίου 2019




Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 25/05/2019

Υπάρχουν εκλογικές αναμετρήσεις που οι συνθήκες περιορίζουν την αξία τους. Τις καθιστούν συμβατικές. Τις τοποθετούν δηλαδή σε μια «σειρά», στη λογική της γραμμικής εξέλιξης, αναμενόμενης και σχεδόν αυτονόητης.

Δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία η εκλογική αναμέτρηση της 26ης Μαΐου. Είναι οι πιο κρίσιμες εκλογές μετά το 1974. Η σημασία της ημέρας είναι και θα αποδειχθεί καθοριστική για την πορεία μας στο παρόν και την εποχή του.

Τα λεγόμενα χρόνια της κρίσης δεν καθορίστηκαν τόσο από την αυστηρή οικονομική διάσταση. Σφραγίστηκαν από την απλουστευτική αντίληψη που κραταιά αναδύθηκε, από την ερμηνευτική ματιά στον κόσμο που νικηφόρα εγκαταστάθηκε, από μια φιλοσοφία για τη συλλογική μας θέση και ύπαρξη.

Η άρνηση αποδοχής της πραγματικότητας καθόρισε και καθορίζει κατά ένα μεγάλο μέρος τη συλλογική μας συνείδηση. Η φανατική απόκρουση της αλήθειας ήταν η άρνηση των ορίων αυτής της πραγματικότητας. Στους κάμπους της επίπεδης γης άνθισε η χρόνια καθυστέρηση.

Τα απλουστευτικά ερμηνευτικά σχήματα κατέλαβαν τον νου και εκτόπισαν κάθε κριτική προσέγγιση. Στη μεγάλη κλίμακα το ψεύδος κέρδισε τη μάχη. Δεν πρόκειται για παραποίηση ή συνειδητή διαστροφή του πραγματικού. Πρόκειται για μέθοδο και στρατηγική εξουσίας. Αυτή συνολικά η σκοτεινή δυναμική της συλλογικής καθυστέρησης έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

Την Κυριακή ,στις 26, όλη αυτή η κατασκευή θα συναντηθεί με την πρώτη καταλυτική εκλογική δοκιμασία. Το αποτέλεσμα της δοκιμασίας αυτής στην κάλπη θα προδιαγράψει την πορεία και θα ψελλίσει ή θα φωνάξει για το άμεσο και μακρύτερο μέλλον μας.

Αφομοιώθηκε το ψεύδος;

Είναι η γη επίπεδη;

Βαραίνει καθοριστικά η ατομική εμπειρία;

Πόση αντοχή διαθέτουν οι μηχανισμοί χειραγώγησης και μέχρι πού φτάνει η αποτελεσματικότητά τους στη σύγχρονη, μετά την κρίση και την εμπειρία της, ελληνική κοινωνία;

Αρκεί η απογύμνωση από την ίδια τη ζωή του κυβερνητικού ψεύδους ή η αφομοίωσή του από το κοινωνικό σώμα έχει καταστήσει αυτό το σώμα απονεκρωμένο μιμητή του;

Τα τέσσερα και πλέον χρόνια είναι αρκετά. Η καταγραφή τους στην κάλπη θα μας δείξει πως διαμορφώνεται η μεγάλη ροή. Θα δούμε κατά πόσο τα ποτάμια και τα ρυάκια του ανορθολογισμού έχουν και σε ποιο βάθος διαβρώσει το κοινωνικό σώμα.

Με την έννοια αυτή η σημασία της ημέρας είναι μεγάλη. Καμπή. Μέσα στον καθρέφτη της κάλπης όλα θα γίνουν πιο διαυγή. Εκεί δεν χωρεί παραποίηση. Δεν αντέχει η παρερμηνεία. Θα δούμε μέσα της ενσαρκωμένη τη «σοφία του λαού».

Το βράδυ της Κυριακής θα δούμε πόσο κρατάει και πόσους υπερασπιστές διατηρεί το ύψωμα του ανορθολογισμού. Και πώς στο εξής ορίζεται η μάχη εναντίον του από τη Δευτέρα το πρωί.



Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 02/06/2019

Όσο και αν οι ιδέες και οι σκέψεις αποτελούν παράγοντα των πραγμάτων, μόνο τα γεγονότα αναδεικνύονται σε καθοριστική αφετηρία για την πολιτική πράξη.

Τέτοια αφετηρία είναι και η αρνητική επίδοση του κυβερνητικού κόμματος στις ευρωεκλογές. Η λαϊκή ισχυρή αποδοκιμασία τοποθετεί τον Σύριζα στο δρόμο της τελικής φθοράς του. Αυτή η φθορά, αναπόδραστη πλέον, θα είναι παρατεταμένη και θα συντελείται επιδεινούμενη στην φάση που ακολουθεί.

Αυτή η λαϊκή ψήφος είναι πέρασμα από τη φαντασία της αόριστης εικόνας για τον Σύριζα, στην πραγματική κρίση του.

Οι κυβερνητικοί επιδίωξαν την αποδοχή του συστήματος ιδεών τους. Επιχείρησαν επίμονα και πειθαρχημένα να επιβάλλουν το πνεύμα τους. Πάσχισαν με όλους τους διαθέσιμους τρόπους να υιοθετήσει το κοινωνικό σώμα τις πρακτικές τους. Τις πρακτικές που απορρέουν από αυτό το έντονα ιδεολογικά χρωματισμένο σύστημα ιδεών και επιλογών.

Μέσα σε όλα αυτά διεκδίκησαν αυτονόητη υπεροχή, προβάδισμα ιστορικό έναντι των κοινών θνητών, πρωτοπορία αλαζονική απέναντι σε συνθήκες και ανθρώπους.

Το επίτευγμα της ακατανοησίας των κυβερνητικών, που η ιδεολογική και πολιτική ανεπάρκεια της Αντιπολίτευσης επέτρεψε να εγκατασταθεί, έγινε γι αυτούς προστατευτική ομίχλη και αποπροσανατολιστική σύγχυση. Οι κυβερνητικοί ανεμπόδιστοι έλεγαν κάθε φαντασία για τον εαυτό τους.

Η μικρή εξέγερση στην κάλπη γίνεται πνοή ανέμου, που απομακρύνει αιφνίδια και απρόβλεπτα την ακατανοησία, τη σύγχυση και την φροντισμένη περιβολή.

Η μικρή εξέγερση στην κάλπη εναντίον του Σύριζα είναι, γίνεται η αφετηρία αναστοχασμού και ανάπλασης. Κάθε φορά που τίθεται σε κίνηση αυτός ο αμείλικτος μηχανισμός του αναστοχασμού και της ανάπλασης των δεδομένων και της εμπειρίας, εκεί αφήνει την τελευταία της πνοή η εξουσία.

Μετά το αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής, όλα θα αναγνωστούν από την αρχή. Θα επανέλθουν στη μνήμη, θα τεθούν υπό την κρίση των γεγονότων, θα φωτιστούν από τη λαϊκή αποδοκιμασία. Αυτό που είχε αποκρυβεί, θα γίνει γνωστό, αυτό που είχε μεταμφιεστεί, θα απογυμνωθεί.

Ο αναστοχασμός και η ανάπλαση μπαίνει στην υπηρεσία της συνειδητοποίησης. Ποτέ πια ο Σύριζα δεν θα είναι αυτό που ήταν. Τώρα η ζωή αποσυναρμολογεί το ψεύδος. Η λαϊκή ψήφος αμφισβητεί την επίπεδη γη.

Τώρα πια εύκολα θα κατανοηθεί ότι το «ή εμείς ή αυτοί » δεν είναι σχήμα λόγου, αλλά το υπόστρωμα μιας προμελετημένης αυταρχικής διακυβέρνησης.

Τώρα θα είναι πιο καθαρό το νόημα της πρότασης «ανήκουμε στην καλή πλευρά της Ιστορίας», ως διεκδίκηση κυριαρχίας και αυτοδίκαιης επικράτησης, πέραν και υπεράνω των ‘’κακών’’ άλλων.

Τώρα πια δεν θα απομένει καμιά αμφιβολία για το πολιτικό σχέδιο καθολικού ελέγχου της κοινωνίας, που κοιμάται στην πρόταση «πήραμε την Κυβέρνηση, δεν πήραμε την εξουσία».

Μετά την αποδοκιμασία της Κυριακής, η φαντασία της αδιατάρακτης κυριαρχίας του Σύριζα συναντάει το τέλος της. Ο αναστοχασμός αποσυνθέτει και ανασυνθέτει, η ανάπλαση ξαναχτίζει τις παραστάσεις με νέο τρόπο.

Στον καρποφόρο τόπο της νέας, δειλής αυτής συνειδητοποίησης αφήνει ο Σύριζα την τελευταία πνοή του.

 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 19/05/2019

Εκλογές και υποψήφιοι διεκδικούν την προσοχή μας. Τοπικά Συμβούλια, Δήμοι, Περιφέρειες, Ευρώπη. Από τον μικρό τόπο ως τον μεγάλο και απρόσιτο στη μέση εμπειρία ορίζοντα. Μεγάλος, πολύ μεγάλος, ο αριθμός των υποψηφίων. Μια διεκδίκηση πληθωρικής αντιπροσώπευσης.

Η πολιτική είναι και αντιπροσώπευση. Δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτήν την αναγκαιότητα. Όση κριτική και αν συνοδεύει τη μέθοδο, τόσο αυτή αποδεικνύεται η πλέον ως σήμερα πρόσφορη και λειτουργική.

Μεταξύ της πεζής πραγματικότητας και της ιδανικής εκδοχή της, υπάρχει πάντα ένας ενδιάμεσος. Κάτι μεσολαβεί. Κάποιος  μεσολαβεί. Αυτή την μεσολάβηση φέρνουν μέσα τους οι σύγχρονες Δημοκρατίες, ως στοιχείο συστατικό και αναπόδραστο. Έρχεται από τα πρώτα βήματα του ανθρώπου η μεσολάβηση και σιγά-σιγά, απεκδυόμενη από τα ιερά της στοιχεία, λαμβάνει πιο τρέχουσα μορφή.

Η διεκδίκηση της εμπιστοσύνης και η προσδοκία ανταπόκρισης γίνεται το θεμέλιο της πολιτικής λειτουργίας. Ο αντιπρόσωπος διεκδικεί την εμπιστοσύνη. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει, χωρίς αυτήν χάνει κάθε υπόσταση ως μεσολαβητής.

Η κρίση εμπιστοσύνης, που χαρακτηρίζει την εποχή μας, παρασύρει αμείλικτα τον διεκδικητή. Δεν ξέρει από πού να αρχίσει, από πού να πιαστεί, τι να πει, πως θα ακουστεί. Τι και ποιόν να εμπιστευτείς ; Αυτό συνοδεύει σήμερα τους υποψηφίους. Αυτό ακούνε, αυτό οι πιο σοβαροί συγκρατούν.

Μέσα σε αυτή την δίνη εμπιστοσύνης  εκατοντάδες συμπολίτες μας, γυναίκες και άνδρες, δίνουν μια, ενδιαφέρουσα από κάθε άποψη, μάχη πολιτικής και επικοινωνίας. Πολλοί – όχι όλοι - πιστεύουν σε αυτό που επιχειρούν. Συμμετέχουν αυθεντικά με σκοπό την προσφορά και το έργο.

Διατηρεί έτσι μέσα από αυτήν την μάχη ακόμη ο εν δυνάμει αντιπρόσωπος, ο διεκδικητής της εμπιστοσύνης, μια ιερότητα. Του οφείλουμε μια αναγνώριση. Έναν σεβασμό. Πέρα από τις θέσεις που υποστηρίζει και το νόημα ή το μη - νόημα που κομίζει.

Η δημοκρατική λειτουργία είναι διαλογική κατάσταση και σύγκρουση. Σε όλη τη χώρα βρίσκεται, αλλού με μικρή, αλλού με μεγάλη ένταση, αυτή η σύγκρουση σε εξέλιξη.  Από το χωριό μέχρι την πόλη, από το τοπικό συμβούλιο, μέχρι την κεντρική εξουσία.

Αυτή η κινητικότητα μιλάει για την επαναστατικότητα της κάλπης, την αναμόχλευση που τροφοδοτεί, την ανακίνηση παλαιών και νέων παραστάσεων, που συγκροτούν την πολιτική ιστορία μας.

Αυτή τη μικρή ή μεγάλη ιστορία που συνυπογράφουν οι υποψήφιοι – αντιπρόσωποι. Με τον τρόπο τους, τον λόγο τους, τη στάση τους, το ύφος και το ήθος τους, χρωματίζουν το πολιτικό μέτωπο της πολιτικής, το πλουτίζουν ή το φτωχαίνουν, το ζωοποιούν ή το νεκρώνουν.

Σε κάθε περίπτωση αυτοί που μένουν κριτικοί ή αδιάφοροι θεατές αυτής της δημόσιας και πληθωρικής σκηνοθεσίας, ας συμμεριστούν λίγο την ανησυχία των υποψηφίων, την αγωνία και την ελπίδα τους. Μέσα από αυτή την διαδικασία είναι βέβαιο πως κάτι κυοφορείται. Η συμμετοχή είναι καλύτερη από την απουσία. Η κίνηση καλύτερη από την αδράνεια. 

Υποψήφιοι. Ανάμεσά τους  – με βεβαιότητα – πολλές και πολλοί αξίζουν την εμπιστοσύνη. Την ημέρα της κάλπης η διάκριση είναι η μεγάλη ευθύνη. Δεν φταίει πάντα ο αντιπρόσωπος.

DMC Firewall is a Joomla Security extension!