Σε κείμενο υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών, αριστεροί διανοούμενοι σημειώνουν (ορθά κατά τα άλλα): 

"...Κύκλοι που εκφράζουν το πιο σκοτεινό παρελθόν διχάζουν τον ελληνικό λαό και τις πολιτικές δυνάμεις σε εθνοπροδότες και εθνοσωτήρες. Ο διχασμός πλήττει τα θεμέλια της Δημοκρατίας...". 

Γνωρίζουμε από την ιστορία ότι αυτός ο τύπος ανθρώπου, ακόμη και οι αλήθειες που λέει είναι μία στιγμή του ψεύδους του. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι σιώπησαν βροντερά, όταν ο κ. Τσίπρας αποκαλούσε τους αντιπάλους του προδότες. Και συνέπρατταν σε αυτόν τον αυτάρεσκο και υπονομευτικό για τη Δημοκρατία διχασμό. Είναι γνωστοί οι μηχανισμοί της παραπλάνησης που μετέρχονται δια της της επιλεγμένης ευαισθησίας στη διαδρομή τους οι διανοούμενοι της Αριστεράς. Δεν θα υπογράψουν φυσικά ποτέ κείμενο με τίτλο "Η ντροπή της σιωπής μας". 

Ο ποιητής, Γιώργος Θέμελης σαν να το έγραψε για αυτούς: 
"...Πούλησέ τη την ψυχή σου την ανυπόφορη στον πλειστηριασμό παλαιών αντικειμένων". 
Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 15/07/2018


Επεξεργάζεται φθινοπωρινά στρατηγήματα ο κ. Τσίπρας. Ο Πρωθυπουργός γνωρίζει ότι έχει μπροστά του τρία φθινόπωρα. Το πρώτο είναι αυτό που έρχεται. Το επόμενο είναι το πολυσυζητημένο φθινόπωρο του 2019 - ως χρόνος εκπνοής της κυβερνητικής θητείας, άρα εκλογών. Και το τρίτο εκείνο που θα ακολουθήσει - μετά την πολιτική και εκλογική ήττα του.
 
Σχεδιάζει σενάρια εκλογών ο Πρωθυπουργός, μας ενημερώνει επίμονα η τρέχουσα δημοσιογραφική γλώσσα. Ο ορισμός, μετά τις γνωστές αντιφάσεις και τις συνηθισμένες παλινωδίες των κυβερνητικών, της ημερομηνίας των αυτοδιοικητικών εκλογών διευκρινίζει οριστικά ένα μελλοντικό πολιτικό μέτωπο και το συνδέει με την αναπόδραστη για την κυβέρνηση δοκιμασία των ευρωεκλογών.
 
Το ζήτημα παραμένει πάντα βέβαια το κύριο μέτωπο. Οι βουλευτικές εκλογές. Γύρω από αυτό το μέτωπο ο κ. Τσίπρας σχεδιάζει στρατηγήματα και κατασκευάζει γέφυρες φαντασίας προς το μέλλον.
 
Οι κυβερνητικοί στάθηκαν θεσμικά τυχεροί. Από τη διπλή εκλογική τους νίκη (Ιανουάριος, Σεπτέμβριος 2015) μέχρι το Μάιο του 2019 δεν προβλεπόταν εκλογική αναμέτρηση. Έτσι η καταστροφική τους πολιτική απέφυγε την κρίση του λαού και τη δοκιμασία της κάλπης.

 
Η συνταγματικά κατοχυρωμένη θητεία έγινε αποτελεσματικό «εργαλείο» εξουσίας στα χέρια εκείνων που για τις προηγούμενες εκλεγμένες κυβερνήσεις έλεγαν «αυτή η κυβέρνηση θα πέσει στους δρόμους». Η συνταγματική θητεία, όμως, που προβλέπει η αστική δημοκρατία και παρέχει, και στερεί. Ετσι οι εκλογές πλησιάζουν.
 
Μπροστά στους φθινοπωρινούς ορίζοντες ο κ. Τσίπρας, ανήσυχος, φοβισμένος ή πλανημένος, καλείται να επιλέξει φθινόπωρο. Αυτό που έχουμε μπροστά μας έχει ισχυρή μέσα του την πιθανότητα των βουλευτικών εκλογών. Καμία βεβαιότητα φυσικά δεν νοείται. Το γεγονός όμως ότι φέρνει η κυβέρνηση τις αυτοδιοικητικές εκλογές νωρίτερα από τη διακηρυγμένη πρόθεσή της σημαίνει ότι σχεδιάζει να θέσει αμέσως εκλογικά «φράγματα» και «εμπόδια» φθοράς στη νέα κυβέρνηση που θα έχει προκύψει, αν έχουν νωρίτερα, μέσα στον ορίζοντα του προσεχούς φθινοπώρου, αποφασιστεί από τον κ. Τσίπρα βουλευτικές εκλογές.
 
Εκτιμώ ότι το ερχόμενο φθινόπωρο το στρατήγημα αυτό είναι πολύ πιθανό να επιχειρηθεί. Το ενδεχόμενο συσσώρευσης της εκλογικής έντασης το Μάιο φυσικά παραμένει. Θα έφερνε τους κυβερνητικούς όμως πιο κοντά στο πολιτικό τέλος τους, αλλά κανείς δεν μπορεί να λυτρωθεί από την αυταπάτη της φαντασίας του.
Παραμένει πάντως ως δημόσια επίκληση - και απόδραση - προς το παρόν το φθινόπωρο του 2019. Δεν υπάρχουν λογικά επιχειρήματα να αντικρούσουν τον επαναλαμβανόμενο αυτόν ισχυρισμό. Μπορεί πράγματι η εξουσιαστική ομάδα να εξαντλήσει τη θητεία της.
 
Καθώς σιγά-σιγά θα διπλώνει το καλοκαίρι, το φθινόπωρο θα έλθει μαζί με τις απαντήσεις του. Και το επόμενο φυσικά. Αυτό που δεν περιλαμβάνει ο ημερολογιακός χρόνος είναι το τρίτο φθινόπωρο του κ. Τσίπρα. Εκεί όπου θα βρεθεί με την εκπνοή του πρώτου ή το τέλος του δεύτερου. Μετά την πολιτική και εκλογική ήττα του.
Και τότε, όπως δεν μπορούμε να εμποδίσουμε την ημέρα να νυχτώσει, έτσι και κανένα φθινοπωρινό στρατήγημα των κυβερνητικών δεν θα μπορέσει να αποτρέψει γι' αυτούς την έλευση του χειμώνα.

Ιστοσελίδα www.tovima.gr, 03/07/2018


Όσα συντελούνται εντός της πολιτικής συμμαχίας του κυβερνητικού σχήματος, προκαλούν ένα πικρό χαμόγελο και προσθέτουν φαιδρότητα στην κορυφή της καθημαγμένης χώρας.
Ο ένας εταίρος διακηρύσσει μία πολιτική που αναιρεί πλήρως τις επιλογές του βασικού κόμματος της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ, για ένα θέμα πρωτεύουσας σημασίας. 

Η αντινομία αυτή ισοδυναμεί με «άρση» εμπιστοσύνης του μικρού εταίρου προς τον μεγάλο και πολιτικά ισχυρότερο.

Η τυπική ζωή της Κυβέρνησης απειλείται. Η ουσιαστική ζωή της Κυβέρνησης έχει τελειώσει.

Φυσικά μπορεί ο κυβερνητικός σχηματισμός να συνεχίσει την καταστροφική πορεία του, εκφωνώντας τα περί καθαρής εξόδου και άλλα σχετικά. Με κραυγές εναντίον των «εχθρών του λαού». Προσθέτοντας τη θορυβώδη φωνή των «φίλων του λαού» στα κύμβαλα του γελοίου.
 
Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη χώρα, σε μια συγκυρία ιδιαίτερα δύσκολη, υπερβαίνει τον Πρωθυπουργό και τις πολιτικές δυνατότητες του κυβερνητικού σχήματος, ακόμη και αν ήταν συμπαγής και αδιατάρακτη η εσωτερική του ενότητα.
 
Η προσβολή της πολιτικής λειτουργίας είναι προσβολή του λαού.
 
Μόνο η κάλπη μπορεί να διαμορφώσει, ίσως, τις συνθήκες προς μια επόμενη φάση.
 
Μόνο η λαϊκή βούληση μπορεί να σφραγίσει μια πιθανή πορεία ευθύνης.
 
Διαφορετικά η τραγωδία θα σημαδέψει την εκπνοή της παράστασης του γελοίου.

Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 08/07/2018 

 
Υπάρχει μία αόρατη συντεχνία. Η συντεχνία των βαρβάρων. Αόρατη και πολυπληθής. Εκτείνεται σε όλη την επικράτεια. Η συντεχνία στηρίζει αποτελεσματικά τον εαυτό της. Τα μέλη της περήφανα και αδιάντροπα επαναλαμβάνουν την ομοιόμορφη στάση τους. Μια εσωτερική ενότητα τη χαρακτηρίζει και τη συνέχει, η ενότητα της πράξης της. Η συντεχνία δεν έχει καταστατικό. Τα μέλη της δεν έχουν κανένα εξωτερικό κοινό στοιχείο. Δεν θα συναντηθούν ποτέ στον ίδιο τόπο. Δεν θα κάνουν ποτέ κοινή συγκέντρωση διεκδίκησης. Μια εσωτερική ενότητα δράσης τα δυναμώνει.
 
Η συντεχνία των βαρβάρων δεν προσδιορίζεται από ταξικά συμφέροντα, δεν γνωρίζει ταξικές διαιρέσεις. Ούτε έχει ηλικιακούς διαχωρισμούς. Είναι πέρα από τάξεις, ηλικία και φύλο. Ενας υπερταξικός δεσμός την προστατεύει.
Η συντεχνία των βαρβάρων είναι μια ορδή καταπατητών. Είναι οι καταπατητές του δημόσιου χώρου. Είναι η εγκατεστημένη απρέπεια απέναντι στον άλλον. Είναι οι καθημερινοί εκφραστές της βίας, της αγένειας.
 
Οι διαβάσεις πεζών είναι το εύκολο καθημερινό πεδίο της αυθάδειας και της αδιαντροπιάς της στην πόλη. Οι ράμπες είναι αφορμή επίδειξης της ύβρεως που την οδηγεί. Η Λωρίδα Εκτακτης Ανάγκης (ΛΕΑ) είναι το ανοιχτό πεδίο της επιθετικότητάς της.
 
Ο φυσικός χώρος δέχεται καθημερινά και διαχρονικά την προσβολή της παρουσίας της. Το καλοκαίρι ειδικά είναι για τη συντεχνία των βαρβάρων ευκαρία επίδειξης του εαυτού της. Σε πολλά σημεία η ακτή θα γίνει ανέμελη μικρή χωματερή. Το τζιπ θα συνομιλήσει με το κύμα και ικανοποιημένη η συντεχνία κάτω από τον καυτό ήλιο θα απολαύσει τη θερινή της έξαρση.

 
Η συντεχνία των βαρβάρων δεν διστάζει. Δεν έχει αμφιβολίες για τον εχθρό. Ο εχθρός είναι ο άλλος. Ο άλλος είναι απειλή. Περιορίζει τον ορίζοντα της δράσης, αποτελεί εξ αντικειμένου εμπόδιο στην ακόρεστη πρωτόγονη επιβολή της. Ο άλλος είναι ένας μικρός εν δυνάμει εκφραστής κανόνων και δικαιωμάτων.
 
Η συντεχνία δεν αναγνωρίζει κανόνες, δεν σέβεται δικαιώματα, δεν γνωρίζει νόμο. Δεν υποχωρεί και δεν διστάζει μπροστά στην άμεση και στιγμιαία ανάγκη της.
 
Η συντεχνία των βαρβάρων έγινε με τον καιρό τόπος συνείδησης. Μια συνείδηση που αδιαφορεί, συμβιβάζεται, ανέχεται και συμπράττει. Διαπότισε το κοινωνικό σώμα. Η καρδιά της έγινε καρδιά του κράτους. Ετσι και οι πολιτικές δυνάμεις έχουν, χρόνια τώρα, συμβιβαστεί με τη συντεχνία των βαρβάρων. Αδιαφορώντας για την εφαρμογή του νόμου, της αντιπαρέχουν, άλλοτε λίγο, άλλοτε πολύ, το οξυγόνο της ανομίας.
 
Δικαιωμένη στην πράξη και κυριολεκτικά ανενόχλητη, η συντεχνία των βαρβάρων καλπάζει στην έρημο με ξεδιπλωμένες τις σημαίες. Θανάσιμα απειλητική. Σαν αυτοκίνητο με μεγάλη ταχύτητα σε κατοικημένη περιοχή.

 

Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 01/07/2018

Επαναλαμβάνεται σταθερά και μηχανικά στον περίκλειστο οικισμό «Ελλάς», ως η φωνή της καθυστέρησής του, ο αντίλαλος της εποχής των σπηλαίων. Πρόκειται για τη διαπεραστική αντήχηση της βίας. Αυτή που φέρει μέσα της την κραυγή της σκοτεινής εποχής και την αγωνία της αρχέγονης φάσης. Της βίας που μέσα σε μια λέξη καλεί το θάνατο και προσκαλεί στη θανάτωση. Προδότης.
 
Η λέξη ακούστηκε επίμονα τα τελευταία χρόνια από δήθεν προοδευτικούς διεκδικητές της εξουσίας. Τη φώναξαν στους δρόμους, στις πλατείες, στη Βουλή. Η λέξη επαναλαμβάνεται ανεπίγνωστα. Τις τελευταίες μέρες διεκδικεί φιλοξενία στις οθόνες. Διεκδικεί και διεκδικείται. Ως βεβαίωση πατριωτισμού, ως ουράνια σφραγίδα μαχητικότητας, ως φλεγόμενη λόγχη φαντασιακού ηρωισμού. Η λέξη «προδότης» κρύβει μέσα της τον πολιτικό πρωτογονισμό. Είναι ο πολιτικός πρωτογονισμός. Είναι η αρχέγονη, σκοτεινή άρνηση του άλλου.
 
Ο προδότης τοποθετείται από την κοινότητα στη θέση του ξένου. Ο προδότης είναι ο εξοβελιστέος ξένος. Αυτός που απειλεί τη συνοχή, την ομοιογένεια, την ασφάλεια της κοινότητας. Ως άλλος, ως φορέας διαφορετικότητας, ο (κάθε) «ξένος» πρέπει να θανατωθεί. Στην αρχέγονη σκοτεινή φάση ο (κάθε) αντίπαλος τοποθετείται στη θέση του προδότη - ξένου. Ο μηχανισμός του αποκλεισμού, της εκδίωξης, του λιθοβολισμού, του βέβαιου θανάτου του τίθεται σε λειτουργία. 

 
Η βία κυριαρχεί. Πρόκειται για έναν αυτοκαταστροφικό μηχανισμό που κυοφορεί την αλληλοεξόντωση και θέτει την ίδια την ύπαρξη της κοινότητας σε θανάσιμο κίνδυνο. Το αίτημα της επιβίωσης γίνεται πηγή κοινωνικής δημιουργίας. Ο άνθρωπος επινοεί την πολιτική λειτουργία. Η πολιτική ως αναζήτηση κανόνων συνύπαρξης είναι ένα άλμα πολιτισμού. Ως τέτοιο, η πολιτική είναι ο θεσμικός έλεγχος της βίας.
 
Στο δραματικό αυτό αγώνα συμβίωσης η ανώτερη κατάκτηση της πολιτικής είναι η δημοκρατία. Η δημοκρατία είναι μια διαλογική κατάσταση. Υπάρχει μέσα από τον άλλον. Ο διάλογος, η συζήτηση, η ερώτηση τη συνιστούν. Οι μέτοχοι της κατάστασης αυτής συνομιλούν  αποδεχόμενοι ότι απέναντί τους υπάρχει μια άλλη γνώμη. Η αντιπαλότητα που προκύπτει μπορεί όλα να τα θέτει σε αμφισβήτηση εκτός από την υπέρτατη αξία της ίδιας της διαλογικής σχέσης. Όπου οι κοινωνοί της, ως μοναδικά πρόσωπα, δεν συγχωνεύονται ποτέ με την κοινότητα και την ψευδή πεποίθηση της αναλλοίωτης υπόστασής της.
 

 

Δεν υπάρχουν προδότες. Αλλη γνώμη υπάρχει.

 

DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd