Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 16/02/2020

Η ελληνική κοινωνία επίμονα και παρατεταμένα επιδόθηκε αποτελεσματικά στην άσκηση. Διέπρεψε ως οπαδός των προβλημάτων και στεφανώθηκε ως εχθρός των λύσεων.

Τα αποτελέσματα τα γνωρίζουμε. Δύσκολα η εμπειρία γίνεται μάθημα και ακόμη πιο δύσκολα οδηγεί σε νέες συμπεριφορές. Ο παλαιός εαυτός της άρνησης παραμένει αλώβητος, κυκλοφορεί ανάμεσα μας και διεκδικεί πρώτο λόγο.

Όλα μιλάνε για τις αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα. Αλλαγές παντού. Από τις κρατικές λειτουργίες ως τις βασικές υποδομές, από την οικονομία ως τη δημόσια υγεία ή το δημόσιο σχολείο. Και την ώρα που μια διακήρυξη παρόμοια συνοδεύεται από την εικόνα γενικής αποδοχής, στην πράξη ένα μέτωπο άρνησης, διακομματικό και διαταξικό, ορθώνεται, άλλοτε με τρόπο βουβό και άλλοτε με τρόπο θορυβώδη.

Η εξοικείωση με την άρνηση είναι αποτέλεσμα της παιδαγωγικής πολλών δεκαετιών. Οι πολιτικές δυνάμεις προτίμησαν την άρνηση από τη θέση, εγκλωβίστηκαν στην άμεση εκλογική αποτελεσματικότητα του αρνητισμού και έστησαν και στους εαυτούς τους και την κοινωνία την τέλεια παγίδα καθυστέρησης.

Αν προσθέσουμε σε αυτό και την αποστροφή που έντεχνα καλλιεργήθηκε μπροστά στις πραγματικές συνθήκες της νέας εποχής, που προοδευτικά διαμορφωνόταν, έχουμε μια παραποίηση και μια πλάνη σε ολοκληρωμένη εκδοχή.

Η άρνηση είναι το άλλο όνομα του αδιεξόδου. Τόσο μάλιστα που αισθάνεται αυτάρκης. Που διεκδικεί να γίνει ορόσημο. Να σταθούν όλα εκεί που η άρνηση ορίζει. Με οδηγό την ασφάλεια και την ιδιοτέλεια του γνωστού και του οικείου, προτιμάει τις κλειστές πόρτες. Οι ανεμογεννήτριες είναι κακό. Για το ηλεκτρικό ρεύμα που φτάνει στο δικό μας σπίτι δεν ρωτάμε για την πηγή του, αδιαφορούμε για τις συνέπειες της παραγωγής του, αρκεί να το διαθέτουμε και μάλιστα φθηνό.

Ο άνθρωπος της άρνησης είναι ο άνθρωπος της αδράνειας. Η άρνηση είναι το ντεκόρ στην αδρανή και κενή ζωή του. Εύκολη συνάντηση με την επανάσταση. Μόδα και συντήρηση μαζί. Θόρυβος αντίδρασης στο κατεστημένο και μανιφέστο οπισθοδρόμησης. Ο ακτιβιστής της άρνησης είναι πάντα αρνητής της ύπαρξης.

Η άρνηση, το βλέπουμε καθημερινά γύρω μας, είναι μια απατηλή ζωτικότητα. Μια κοινωνία που νομίζει ότι κινείται και πράττει, την ώρα που παγιδεύεται σε μια ρητορική υπεράσπισης του παλαιού εαυτού της.

Η πολιτική είναι μια υπόθεση από τη φύση της βαθιά συνυφασμένη με την απόκρουση της άρνησης. Είναι η αντιλογία της. Η άρνηση είναι πάντα μια δραματική άρνηση αυτογνωσίας. Είναι η άρνηση παραδοχής του υπαρκτού σε κίνηση κόσμου. Που μέσα του οι μικρές ή μεγάλες κοινότητες ανθρώπων καλούνται, παρατηρώντας τον εαυτό τους, να υπάρξουν, αποκρούοντας αδράνεια και στασιμότητα.

Χίλιες ευκαιρίες θέτουν μπροστά μας το ζήτημα της αυτογνωσίας, χίλιες αρνήσεις θέλουν να το διαγράψουν. Στη μεθόριο αυτή κρίνεται η πορεία μας





Εφημερίδα, ΤΑ ΝΕΑ, 13/02/2020

Αυτοκριτική. Η πομπώδης παράσταση «κριτικής» αποφάσεων, πράξεων και γεγονότων, με σκοπό την απόκρυψη της ουσίας τους και κυρίως τη διάσωση των πρωταγωνιστών από τη δοκιμασία της ευθύνης που αντικειμενικά φέρουν.

Κείμενα «αυτοκριτικής» έχουν γραφτεί πολλά στην ιστορία και θα γραφτούν πολλά στο μέλλον. Ο άνθρωπος ποτέ δεν θα γλυτώσει από τη φαντασία της σωτηρίας του. Θα διαφύγει ο ΣΥΡΙΖΑ; Ένα κομμουνιστογενές κόμμα θα σπάσει τη νόρμα; Θα αρνηθεί την παράδοση; Δεν την εγγυάται ο κ. Δραγασάκης;

Το κείμενο που διαβάζουμε ως «αυτοκριτική» του ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα στόχο. Να αποκρύψει. Να αποκρύψει το πραγματικό σχέδιο. Αυτό που ξεδιπλώθηκε συνειδητά, επίμονα, σχεδιασμένα, το πρώτο εξάμηνο του 2015. Με σκοπό να αποκοπεί η χώρα από το ευρωπαϊκό κοινωνικό σώμα. Μόνο με αυτή την υπόθεση κατανοούνται τα γεγονότα και ακούει κανείς καθαρά τη δυνατή φωνή τους.

Κατά τα άλλα, κάθε «αυτοκριτική» - αιματηρά το έχει διδάξει η ιστορία - είναι κάθε φορά μια νέα υπόθεση ψεύδους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το ψεύδος απευθύνεται στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Στα στελέχη, τα μέλη και τους ψηφοφόρους του. Η ψευδής συνείδηση πρέπει να τρέφει τον εαυτό της. Πώς θα αντέξει να προετοιμάσει ένα νέο ψεύδος;

Κάθε «αυτοκριτική» είναι το προκατασκευασμένο άλλοθι γι’αυτό που θα ακολουθήσει. Δεν μπορούν αυτοί που μέχρι σήμερα υπήρξαν ως εργάτες του ψεύδους να μεταπηδήσουν στη δύσβατη περιοχή της αλήθειας.

Τώρα αν διαφωνεί με τα γραφόμενά μου το Πνεύμα της Ιστορίας, ας συζητήσει το θέμα με τον κ. Μπαλτά.




Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 26/01/2020

Έχουν χάσει πια τη λάμψη τους οι σικελικές εκστρατείες. Ένα πνεύμα λογικής, αυτοπεριορισμού και στοχαστικής σύνεσης μοιάζει να κερδίζει στο πολιτικό μέτωπο.

Περισσότερα...

 

 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 09/02/2020

Αν ονομάζαμε την κατάσταση πριν από την κρίση «παλαιά τάξη πραγμάτων», η τελευταία μπορεί δίκαια να είναι περήφανη για την αξιοθαύμαστη αντοχή της.

Η μόλις προηγούμενη πολιτική φάση έκλεισε με τις εκλογές του περασμένου Ιουλίου. Και ξεκίνησε να μετρά αντίστροφα ο χρόνος για την Κυβέρνηση και να γνωρίζουμε  την προθεσμία. Έχουν περάσει  εξι μήνες και παρά την έντονη δραστηριότητα και κίνηση του κυβερνητικού σχήματος, μια δυναμική του παρελθόντος κερδίζει συχνά, στα μικρά ή μεγάλα της πράξης, τις εντυπώσεις.

Είναι αλήθεια ότι η Κυβέρνηση έχει κάνει σημαντικά βήματα και στο μέτωπο της οικονομίας, όπου μια νέα ισορροπία σταθερά εγκαθίσταται και στην επιδίωξη της ασφάλειας και στο λεγόμενο εθνικό μέτωπο, με ενδιαφέρουσα κινητικότητα, σχέσεις και συμμαχίες. Την ίδια ώρα στέκει αμήχανη μπροστά στις εκδηλώσεις αντοχής της παλαιάς τάξης πραγμάτων.

Είναι φανερό, με αφορμή μικρά ή μεγάλα ζητήματα που αναδεικνύει η επικαιρότητα των ημερών, ότι όχι μόνο η Κυβέρνηση αλλά και όλοι στη χώρα, πολιτικοί και πολίτες, βρίσκονται, βρισκόμαστε μπροστά σε μια «νέα ευθύνη».

Αν και η ευθύνη είναι πάντα μία και το σώμα της αδιαίρετο, το καθήκον του νέου ορισμού της βρίσκεται μπροστά μας. Και δεν αρκεί να την διακηρύσσουμε, θα λέγαμε στην Κυβέρνηση. Οφείλουμε  -  και πρώτα αυτή  -  να βγούμε προς συνάντησή της. Η νέα ευθύνη είναι η πρόκληση ενός ρήγματος. Ενός ρήγματος με την «παλαιά τάξη πραγμάτων», είτε αυτή εκφράζεται με τους γνωστούς τρόπους κυριαρχίας, είτε μεθοδεύει την μακροημέρευσή της μέσα από την έμπρακτη υπονόμευση προσδοκίας κάθε  αλλαγής. Η απογοήτευση των πολλών θα αποδειχθεί το καλύτερο όπλο υπέρ του ιδιοτελούς εαυτού της. Η απογοήτευση αυτή θα μεγαλώσει τα «χρέη» της Κυβέρνησης και θα πληρωθούν ακριβά από την ίδια.

Χωρίς τον άνεμο της «νέας ευθύνης» η χώρα δεν μπορεί να προχωρήσει. Και το περιεχόμενο της πνοής του είναι πάντα ένα και αμετάθετο. Η αλήθεια. Η ευθύνη αυτή ισοδυναμεί με μια νέα περιγραφή, χωρίς παραποίηση. Για την πραγματική κατάστασή μας, για την οικονομία, για την ανάπτυξη, για την Παιδεία, το περιβάλλον, τα ελληνοτουρκικά, το μεταναστευτικό, τους κινδύνους, τις μελλοντικές ανάγκες και απαιτήσεις, τη σύνδεση με το σύγχρονο κόσμο, τις επιστημονικές προόδους και τη νέα γνώση. Και πάνω από όλα η Κυβέρνηση  να μιλήσει για την ανάγκη σεβασμού στον Νόμο και την αξία πολιτισμού που αυτό σημαίνει. Να υπηρετήσει αυτό το στόχο χωρίς συμβιβασμούς και φόβο.  Με αυστηρή εναντίωση απέναντι σε κάθε ανομία.

Για την Κυβέρνηση κυρίως, η εντολή της νέας ευθύνης, που τα πράγματα πολλαπλασιάζουν, ορίζει και τον πεπερασμένο κόσμο της. Θα αναμετρηθεί με το χρόνο. Είναι πάντα χρήσιμο να καταλαβαίνουν οι κυβερνώντες πόσο γρήγορα εγκαταλείπει την εξουσία ο χρόνος.

 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 19/01/2020

Μετά το 1974 η πολιτική ζωή εξελίχθηκε με οδηγό το αναμενόμενο. Μια συμβατική κατάσταση επικράτησε στο χρόνο και οι συνήθεις πρακτικές μηχανικά καθόριζαν την πορεία. Τεχνάσματα, έξαρση, επιβολή, παραπλάνηση, πανουργία, σκιρτήματα προόδου και αναδιπλώσεις συντηρητισμού.

Οι εύκολοι πόροι τροφοδότησαν μια σχετική ευμάρεια και αυτή πάνω στην πλάνη μιας άκοπης και εγγυημένης για πάντα από το κράτος θετικής γραμμικής εξέλιξης.

Η κρίση, το κάθε τι μικρό ή μεγάλο που τη συνιστά, θέτει σε αμφισβήτηση τις βεβαιότητες, την ώρα που τα έσω θεμέλιά τους μένουν ανέγγιχτα. Θολή εικόνα του κόσμου, άρνηση κατανόησης, προσκόλληση στα παλαιά πρότυπα.

Καρπός αυτής της ανωριμότητας υπήρξε ο ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτός, παρά τις ιαχές περί του αντιθέτου, υπήρξε μια ασπρόμαυρη φωτοτυπία αυτού που είχε προηγηθεί. Ήταν ο ίδιος κόσμος στην τελευταία απεγνωσμένη φάση του.

Το αδιέξοδό της έφερε τον κ. Μητσοτάκη στην Κυβέρνηση. Μαζί με μια προσδοκία αλλαγών, με μια ελπίδα νέας σελίδας. Μια άρρητη ευχή νέας αρχής υπήρχε και υπάρχει στην εντολή της κάλπης του περασμένου Ιουλίου.

Μέσα σε ένα πολτικό σύστημα που εργάσθηκε με επιμέλεια όλες αυτές τις δεκαετίες για την περίφραξη του εαυτού του, δέσμιο συμπεριφορών που έχουν τη δύναμη αρχέγονων βιωμάτων, ο κ. Μητσοτάκης βρίσκεται υποχρεωμένος και σήμερα και αύριο, να αρνηθεί τα στερεότυπα που το καθόρισαν. Καλείται να αρνηθεί και να σπάσει τη μίμηση των προτύπων. Καλείται να αφήσει πίσω του τη μεθόριο της σημερινής κατάστασής μας και να κινηθεί με ταχύτητα στην επικίνδυνη ανασφαλή ζώνη της επόμενης φάσης, σε μια πορεία αλλαγών.

Υμνούνται συχνά οι συμβολισμοί στην πολιτική, αυτή όμως ορίζεται από τις αποφάσεις και τα αποτελέσματά τους. Η επιλογή της κ. Σακελλαροπούλου για την Προεδρία της Δημοκρατίας είναι μια άρνηση των προτύπων και της μίμησής στους. Είναι κάτι περισσότερο από τα θετικά που φέρει το πρόσωπο και που τόσο εξαντλητικά επισημάνθηκαν τις τελευταίες μέρες. Είναι μια νέα παράσταση στη συνείδηση. Που διαβάζεται με την ένταση που τη συνοδεύει και κατανοείται με την αλλαγή που προκαλεί και κυοφορεί.

Η ευρεία συναίνεση στην εκλογή της σιωπηρά χαράζει βαθύτερα αυτό το μήνυμα. Συχνά η πραγματικότητα και οι ανάγκες της κινεί με δύναμη τη ζωή βουβά, χωρίς μεγάλες εξάρσεις. Μέσα στην αργή κίνηση θεμελιώνεται η αλλαγή. Αργά διαβρώνει την πέτρα το νερό.

Ενώ όλα βρίσκονται σε κίνηση η Αντιπολίτευση μοιάζει, στη φάση που διανύουμε, να διστάζει για τις επιλογές και την πορεία της. Κυρίως η Αξιωματική, ταλαντεύεται, σε μια νέα δύσκολη αναζήτηση. Ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα από τα σχέδια των πρωταγωνιστών. Αν κάποιος έχει υποχρεώση να βιαστεί, είναι η Κυβέρνηση. Καθώς ένας κόσμος του παρελθόντος είναι ήδη νεκρός, το ταχύτερο βήμα της είναι η μόνη επιλογή της.

Our website is protected by DMC Firewall!