Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 20/01/2019

Καθώς στην τελευταία φάση της εξουσίας τους οι κυβερνητικοί ξεδιπλώνουν τις φθαρμένες σημαίες της άμετρης αυθάδειά στους, θα θέλανε,  ως οπαδοί της καταστολής και εργάτες της ταπείνωσης των άλλων, να αρκεστούμε σε μια αναδίπλωση σιωπής. Να συμβιβαστούμε. Σαν να είχαμε αποφασίσει να εξαντληθούμε , γράφοντας ένα μικρό πόνημα πένθους.

Υποψιασμένοι για την αποστροφή που προκαλούν, οι κυβερνητικοί θα ήθελαν πράγματι  πολύ να αποσυρθούμε στους τόπους της αυτοστοχαστικής παρατήρησης και της παραλυτικής αδυναμίας. Να εγκατασταθούμε για πάντα στο ημίφως του πένθους , στον παγερό τόπο του.

Μόνο εξωτερικά θα τους ακολουθήσουμε. Μας χρειάζεται όντως  ένα μικρό πόνημα πένθους. Για το χθες και για το σήμερα. Θα είναι επίμοχθη και επίπονη η προσπάθεια. Πόνημα πένθους, ανακεφαλαίωσης και επίγνωσης. Πόνημα θεραπευτικό.

Μας χρειάζεται ως κοινωνία ένα μικρό πόνημα πένθους για τα δέκα τελευταία χρόνια. Πρώτη θέση θα κατέχει η στάση και η πράξη των σημερινών κυβερνητικών σε εκείνη την περίοδο. Ο κεντρικός και σχεδιασμένος καταστροφικός ρόλος τους, μέσα σε μια κοινωνία αιφνιδιασμένη, που δεν μπόρεσε, δεν ήθελε και δεν μπόρεσε να θέσει προς συζήτηση, να αντιληφθεί και να κατανοήσει τους λόγους  της περίστασής της.

Μας χρειάζεται πράγματι ως κοινωνία ένα μικρό πόνημα πένθους για εκείνη την εποχή. Για το συμβιβασμό, την αδυναμία απόκρουσης της καταστροφικής επέλασης των σημερινών κυβερνητικών. Της ανορθολογικής οργάνωσης του λόγου και της ορθολογικής και πειστικής συνάρθρωσης του ψεύδους.

Μικρό πόνημα πένθους για τους χορούς του θανάτου στην ελπιδοφάγο πλατεία των ψευδοαγανακτισμένων. Για την υποδοχή των πολιτικών ψευδοπροφητών, των σωτήρων ‘’φίλων του λαού’’. Την αποδοχή των αντιθέτων. Το συμβιβασμό με το τίποτα, την άρνηση της ευθύνης, τη διαστροφή της γλώσσας.

Δεν έγινε τότε.

Γι’ αυτό και ανεμπόδιστα θριάμβευσε το ψέμα, Και εξακολουθεί, ως παραποιημένος κόσμος και ως διαστρέφων λόγος, να ανεμίζει η ύβρις του στη Βουλή των Ελλήνων.

Κάτω από τη σκιά της οίησής τους, οι κυβερνητικοί φαντάζονται ότι η κοινωνία θα παραμείνει, αποστρεφόμενη τον ηττημένο εαυτό της, σιωπηλή και πενθούσα.

Δεν θα αφήσουμε τη σημερινή στιγμή να σκοτώσει αυτή που έρχεται. Δεν θα σταθούμε ανάξιοι. Με ζωντανό χέρι θα γράψουμε αυτό το χρήσιμο μικρό πόνημα πένθους. Και σαν το σταματημένο φως , ‘’ σαν το  έτοιμο να ξαναγεννηθεί ή να πεθάνει ‘’  θα ξεκινήσουμε από την αρχή. Ας γνωρίζουν οι κυβερνητικοί, ότι οι τελευταίες γραμμές στο μικρό πόνημα πένθους θα είναι οι πρώτες λέξεις στο νέο μανιφέστο.

                                     

 




Κάτω από τα γεγονότα κρύβεται μεταμφιεσμένη μια βίαιη διαδικασία ταπείνωσης του λαού. Πρόκειται για την επίμονη εργασία με στόχο οι άνθρωποι να αποδεχθούν το ασφυκτικό πλαίσιο της ανάγκης και την αδυναμία άλλων λύσεων. Πρόκειται για την υπογράμμιση της ασημαντότητας του καθενός, που εμπεριέχει έναν ευτελισμό, καθώς κραδαίνει τη ματαιότητα κάθε πολιτικής δράσης και το μάταιο κάθε πολιτικής πρωτοβουλίας ή σχεδίου.
Μέσα από το παιχνίδι της ρητορικής που μεταμφιέζει τις πράξεις, ο στόχος είναι να παραμείνουν οι άνθρωποι καθηλωμένοι στην ανάγκη και να συμβιβαστούν με τις συνθήκες που η κυβέρνηση επιθυμεί να επιβάλλει. Αυτό είναι το υπόβαθρο ταπείνωσης επάνω στο οποίο χτίζεται μια νέα συνθήκη παραίτησης και υποταγής των ανθρώπων. Η επιδίωξη που διαποτίζει τον κυβερνητικό λόγο είναι ένας ηττημένος και συνεπώς εύκολα διαθέσιμος στην εξουσία λαός.
Σπάστε τον κύκλο της ταπείνωσης.




Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ | 05/01/2019

Μετράμε μέρες. Είτε οι εκλογές γίνουν τον Μάρτιο, είτε τον Μάϊο, είτε στο τέλος της θητείας, μετράμε μέρες.

Μπροστά στην κάλπη, ο ψηφοφόρος, η πολιτική του συνείδηση, κάνει μια ανακεφαλαίωση. Μετράει με τον τρόπο της και αυτή. Μετράει και ζυγίζει. Το αποτέλεσμα της ατομικής ανακεφαλαίωσης καταγράφεται το βράδυ των εκλογών.

Αν πάντα στο μέτωπο της ανακεφαλαίωσης αυτής δίνεται η μάχη, στις εκλογές που έρχονται το μέτωπο αυτό συνοδεύεται από ένα ριζικά νέο δεδομένο. Είναι η υπαρξιακή αγωνία των κυβερνητικών να εγκαταστήσουν τη λήθη.

Όσα έγιναν τα τελευταία χρόνια από το κυβερνητικό συγκρότημα, έγιναν και εκφωνήθηκαν, δεν έχουν προηγούμενο. Οργανωμένο ψεύδος, συνειδητή παραποίηση του υπαρκτού κόσμου και των συνθηκών του, καταπάτηση της κοινής λογικής. Προσβολή και ταπείνωση των ανθρώπων.

Οι κυβερνητικές επιλογές που έφεραν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού δεν μπορούν πιά να αποκρυβούν, ούτε τους απομένει πλέον το προνόμιο της ακατανοησίας τους, που για καιρό απολάμβαναν. Το πολιτικό και ιδεολογικό ένδυμα έχει φθαρεί, τίποτε δεν απομένει από την παραπλανητική περιβολή. Η λήθη. Η λήθη είναι η ελπίδα.

Η φθορά αγαπάει τη λήθη. Και δεν πρωτοτυπούν οι κυβερνητικοί, όταν με κάθε τρόπο μας δείχνουν πως εργάζονται και επίμονα θα εργασθούν ως τις εκλογές για την εγκατάσταση της λήθης. Τους τρομάζει η άρνησή της. Ήθελαν και θέλουν πάντα να ξεχάσουμε. Τι είπαν. Τι έκαναν. Τον λόγο τους. Τη στάση τους. Τις μεθόδους τους. Στο μέτωπο της λήθης θα δοθεί η εκλογική μάχη. Εκεί θα κριθεί.

Ο στόχος των κυβερνητικών είναι οι άνθρωποι να μεταπηδήσουν από την εμπειρία στον τόπο της λήθης. Η λήθη είναι μια νάρκωση της εμπειρίας. Η λήθη είναι μια νέκρωση. Κανείς δεν θα το πει καλύτερα. Στο ποίημά του «Απόσπασμα από τη διαθήκη μου» ο Κ. Αθανασούλης λέει: «Να θυμάσαι. Αυτή την εντολή σου αφήνω. Να θυμάσαι θα πει να μην πεθάνεις».

Η λήθη είναι η πεπερασμένη ύπαρξη. Είναι η μερική υπόσταση, η ακρωτηριασμένη εμπειρία, είναι η άρνηση του πραγματικού εαυτού. Γνωρίζουν οι κυβερνητικοί ότι δεν είναι στιγμιαία πράξη η λήθη. Έχει μέσα της διάρκεια. Αφού ο εαυτός που εγκαθιστά, απομακρύνεται από την προηγούμενη ύπαρξή του και δύσκολα επιστρέφει. Η λήθη είναι μια εγκατάλειψη.

Η λήθη είναι μια παραμόρφωση. Επειδή η εμπειρία δεν μπορεί δια παντός να διαγραφεί, η λήθη γίνεται αλλοιωτικό στοιχείο αυτής της εμπειρίας. Την υποβιβάζει, την διαστρέφει και την παραποιεί. Παραποιημένη αυτή η εμπειρία γίνεται τόπος πολιτικής κερδοσκοπίας από την εξουσία, αφού εκεί που αποτυγχάνει να σβήσει πετυχαίνει να ξαναγράψει.

Στο μέτωπο αυτό, στο ρευστό μέτωπο της μνήμης, θα δοθεί η μάχη.

Η λήθη αφαιρεί από τη σκέψη το μαχαίρι της κάθαρσης. Της αποστερεί τη δύναμη της πορείας, την καθαρή ματιά στον ορίζοντα, τη βούληση αλλαγής. Μπροστά στην εκλογική αναμέτρηση, κάθε ζωντανή συνείδηση, σε κάθε της βήμα, έχει χρέος δυνατά να θυμίζει: ζήτω η άρνηση της λήθης!

 

   

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 12/01/2019


Παρά την επιμελημένη και περίτεχνη μεταμφίεσή της, η πολιτική παρακμή δεν έχει άλλα περιθώρια απόκρυψης.

Πέτυχε για καιρό να περάσει σχεδόν απαρατήρητη. Σταθερά προτιμούσε τον λαθραίο βίο. Σε αυτό το κρύφιο στάδιο της διαδρομής της εργάστηκε αποτελεσματικά. Και οι πολιτικοί καρποί της  πολλοί και πλούσιοι.

Εγκατέστησε μια φιλοσοφία ψεύδους. Ο πραγματικός κόσμος ισοπεδώθηκε προς όφελος του άμεσου αριθμητικού αποτελέσματος στην κάλπη.

Οι συνθήκες της πραγματικής ζωής παραποιήθηκαν συνειδητά μέσα από μηχανισμούς προσβολής και ταπείνωσης των ανθρώπων.

Η ύβρις και η αυθάδεια υιοθετήθηκαν ως τρόπος επικοινωνίας με τους πολλούς και εξαπολύθηκαν ως κεραυνός συμβολικού θανάτου κατά των πολιτικών αντιπάλων. Ο βίαιος λόγος έγινε εργαλείο καταστολής και διαρκής απειλή βίαιης πράξης. Η χυδαιότητα τον συμπλήρωσε, ως το ανώτερο στάδιο της εσωτερικής παρακμής των πρωταγωνιστών.

Έτσι πορεύτηκε το κυβερνητικό συγκρότημα. Από τον Ιανουάριο του 2015, με ενδιάμεσους σταθμούς το τέχνασμα του δημοψηφίσματος και τις εκλογές τους Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, μέχρι σήμερα.

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στους κυβερνητικούς την επιτυχία τους στη διαχείριση του χρόνου. Ως ακτιβιστές και οπαδοί της αντι-διακυβέρνησης έκαναν σχολή. Και το παράδειγμά τους θα πρέπει να διδάσκεται στις επιστήμες του ανθρώπου.

Μόνο που η φθορά φθείρει και τον εαυτό της. Και το κυβερνητικό συγκρότημα αυτοφωταγωγείται πλέον μέσα από τις υπαρκτές ή κατασκευασμένες αντιθέσεις του. Δεν υπάρχει πια λαθραίος τρόπος ύπαρξης για την καταιγίδα των γεγονότων. Ούτε καταφύγιο για τα πρόσωπα.

Αυτοί που αγάπησαν το σκοτάδι είναι πια υποχρεωμένοι να φωτίσουν την πραγματικότητά τους. Ρίχνοντας  αναπόδραστα φως και στον φθαρμένο εαυτό τους. Η παράσταση των δύο εταίρων του κυβερνητικού συγκροτήματος είναι ταυτόχρονα η εκθαμβωτική φωταγώγησή τους. Τα γεγονότα αποφενακίζουν, όπως θα έλεγαν και οι καθηγητές διανοούμενοι του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν απομένει πλέον καμιά αφώτιστη ζώνη. Μαχητές της σκηνοθετημένης αγανάκτησης, συμπράττοντες, κρυπτόμενοι, πρόμαχοι της επιλεγμένης ευαισθησίας, οπαδοί της συμφέρουσας σιωπής, ιδιοτελείς στρατευμένοι και άλλοι ποικίλοι προσωπιδοφόροι, λούζονται από το φως των γεγονότων. Το ημίφως δεν υπάρχει και η ζώνη της προστατευμένης υποκρισίας τους φωταγωγήθηκε και αυτή.

Έτσι πλησιάζουμε στο τέλος. Όπως και αν εξελιχθούν τα πράγματα, το σημερινό κυβερνητικό συγκρότημα απέρχεται αφήνοντας πίσω του ένα ακραίο παράδειγμα πολιτικής παρακμής. Ανήκει στην ευθύνη των ανθρώπων, στην ευθύνη όλων μας, να βαδίσουμε στην επόμενη φάση με το φως αυτής της εμπειρίας.

 


Ιστοσελίδα, www.athensvoice.gr | 05/01/2019

Αν οι κυβερνητικοί είχαν μελετήσει τη Γαλλική Επανάσταση, θα είχαν αποφύγει λάθη και θα είχαν αντλήσει ιδέες.

Θέτω στη διάθεσή τους μία. Τον Νόμο περί υπόπτων.

Έχουν περάσει λίγα χρόνια από την έκρηξη της Επανάστασης. Ο επαναστατικός πυρετός σαρώνει την Γαλλία. Στο Παρίσι η τριανδρία Ροβεσπιέρος, Σαίν Ζύστ, Κουτόν, είναι παντοδύναμη. Είναι η ψυχή της «Επιτροπής Κοινής Σωτηρίας». Αισθάνονται και συμπεριφέρονται σαν μικροί «αδιάφθοροι» θεοί.

Θα φτιάξουν τον κόσμο από την αρχή! Τα θεμέλια είχαν τεθεί. Νέα χρονολόγηση, μέτρηση του χρόνου από το μηδέν, αποχριστιανοποίηση, αναγνώριση της ύπαρξης του Υπέρτατου όντος, εορτασμοί προς τιμήν του. Ο παλαιός κόσμος επρόκειτο γρήγορα  να ταφεί οριστικά.

Οι «Σωτήρες» βιάζονται. Το νομοθετικό πλαίσιο είναι εμπόδιο. Όλα έπρεπε να επιταχυνθούν. Οι διαδικασίες απόδοσης δικαιοσύνης ήταν χρονοβόρες. Εμπόδιζαν την Επανάσταση να προχωρήσει στην εξολόθρευση των «εχθρών του λαού».

Η λύση ήταν απλή: να καταργηθούν όλες οι σχετικές διαδικασίες και εγγυήσεις. Ούτε δικαστήρια χρειάζονται, ούτε κατηγορίες, ούτε υπεράσπιση. Αρκεί να θεωρηθεί κάποιος ύποπτος, να καταγγελθεί ως ύποπτος.

Λέει ο Κουτόν στη Συμβατική. «Προθεσμία να τιμωρηθούν οι εχθροί της πατρίδας δεν πρέπει να είναι παρά ο χρόνος ώσπου να αναγνωρισθούν. Δεν πρόκειται τόσο για να τιμωρηθούν, όσο για να εκμηδενισθούν».

Έτσι ψηφίζεται από τη Συμβατική, τον Ιούνιο του 1794, ο Νόμος περί υπόπτων. Ο Νόμος της 22 Πραιριάλ.

Και αρχίζει η βάρβαρη εφαρμογή του. Μέσα σε λίγες μέρες , μέχρι την πτώση της τριανδρίας, θα υπάρξουν 1251 θανατικές καταδίκες. Ο Νόμος περί υπόπτων είναι μια μαύρη σελίδα της Μεγάλης Επανάστασης. Οι εμπνευστές του θα βρουν και αυτοί σύντομα το θάνατο κάτω από τη μαύρη σκιά του.

Οι επίδοξοι «σωτήρες» στην ιστορία έχουν ένα κοινό σπέρμα μέσα τους. Την καταστολή και την εξόντωση του άλλου. Όλα έχουν γίνει και ξαναγίνει στην τραγική ανθρώπινη διαδρομή.


Υ.Γ. Το πλήρες κείμενο του Νόμου περί υπόπτων είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο. Δεν θα κουραστούν οι κυβερνητικοί να το εντοπίσουν.

DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd