25/02/2019 | Ιστοσελίδα, www.athensvoice.gr

Η φθορά και η παρακμή μαζεύει υπογραφές για να διασώσει τον ήδη νεκρό εαυτό της. Και στήνει γέφυρες διαφυγής.

Η πρωτοβουλία «ΓΕΦΥΡΑ»  είναι μια ολοκληρωμένη πανουργία υπέρ της εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Διανοούμενοι, λέει, αφυπνίστηκαν από τον βαθύ ύπνο τους και τρομαγμένοι από την απειλή του νεοφιλελευθερισμού, σπεύδουν να στρατευθούν στις τάξεις της τρέχουσας εξουσίας, υπέρ του λαού , που από τη φύση της η ευγενής τους πολιτική συνείδηση, έχει ταχθεί να υπερασπίζεται.

Προσπερνώντας την κατασκευή περί νεοφιλελευθερισμού στη χώρα της κρατικής δουλοκτησίας, οι φωτισμένοι πρωτοπόροι ανακαλύπτουν τον νεότευκτο κόσμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ γι αυτούς δεν υπήρξε, στην Κυβέρνηση βρίσκεται η σκιά του. Ο κ. Τσίπρας , ως εκφωνητής του οργανωμένου ψεύδους , κατοικεί σε άλλη χώρα.  Η επίθεση κατά του ορθού λόγου και η συνειδητή διαστροφή και παραποίηση των συνθηκών της ζωής, έγινε από επισκέπτες. Η παγιδευτική απλοποίηση, η παραπλανητική απόδοση του κόσμου, η ισοπέδωση των δεδομένων, δεν οργανώθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είπε ο κ. Τσίπρας, αλλά το αντίγραφό του  « η γη είναι επίπεδη».

Για όλα αυτά, τα φωτισμένα πνεύματα της ανήσυχης διανόησης και των άλλων κατηγοριών του « πνεύματος», δεν είδαν και δεν άκουσαν. Δεν άκουσαν για το ολοκληρωτικό και αντιδημοκρατικό «ή εμείς ‘η αυτοί», δεν υπέπεσε στην αντίληψή τους η τοποθέτηση των αντιπάλων στη θέση του προδότη, δεν υποψιάστηκαν την απειλή ότι θα « τους τελειώσουμε».

Εσιώπησαν οι ευαίσθητοι και όψιμοι « φίλοι του λαού». Και μαζί με τη σιωπή τους για τα σημαντικά, θέλουν στο βάθος να συμπράξουμε μαζί τους, εναγκαλιζόμενοι, όπως αυτοί, τη λήθη, που επιθυμεί και οργανώνει η πανουργία της συνείδησής τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως συντηρητικό κόμμα, φοβάται τη συνειδητοποίηση. Ως το τέλος, κάθε πράξη του και κάθε συμμαχία του, θα εργάζεται και θα λειτουργεί ως ανάχωμα στη συνειδητοποίηση. Ανάχωμα στη συνειδητοποίηση και πράξη υπέρ της φθοράς, είναι οι υπογραφές των απελπισμένων υποστηρικτών του.

Μόνο που θα έπρεπε  αυτοί οι καθεστωτικοί διανοούμενοι να γνωρίζουν, ότι τίποτα δεν μπορεί να διαγράψει την εμπειρία. Θα ακούσουν σύντομα  τη δυνατή φωνή της , όταν αυτή  θα βγαίνει θα από την κάλπη.

Υ.Γ. Φίλοι του λαού: ομάδα ανθρώπων που αυτοπροβάλλονται ως υπερασπιστές του λαού, εκμεταλλευόμενοι τις ανάγκες του, προπαρασκευάζοντας ταυτόχρονα ένα κύκλο εξουσίας εναντίον του.

 

 


Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 24/02/2019

Κάθε τόσο το φωτεινό πνεύμα των κυβερνητικών μας θυμίζει την άγνοιά μας. Την αδυναμία  μας να κατανοήσουμε τα μυστήρια της κοινωνικής ύπαρξης, να ακούσουμε την κρυφή νομοτέλεια, να υποψιασθούμε τις αόρατες δυνάμεις, που υπόγεια εργάζονται και κινούν τα πράγματα, πέραν από τον στενό ορίζοντα της δικής μας διανοητικής αδυναμίας, των κοινών θνητών. Το φωτεινό πνεύμα μας προκαλεί . Και προκαλεί θυμηδία.

Είναι η μοίρα του ψεύδους να αναζητά σωτηρία σε ένα ακόμη μεγαλύτερο ψεύδος. «Είμαστε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας », δήλωσε ο Έλληνας Πρωθυπουργός, καθώς βραβεύεται ενώπιον διεθνούς κοινού, μαζί με τον κ.Ζάεφ. Το εύρος της βαθυστόχαστης αυτής ρήσης δεν κάνει τον κόπο να το εξηγήσει ο κ. Τσίπρας, στους πιθανόν ανυποψίαστους από υψηλή φιλοσοφία ακροατές του.

Τι σημασία έχει; Στον εαυτό του απευθύνεται. Και γιατί να παρακινήσει και άλλους να σκεφθούν, ότι κάτω από τις «υψηλές» έννοιες καλύπτονται συχνά ταπεινές και πεζές επιδιώξεις;

Το γνωρίζουμε ήδη. Κάθε τόσο οι κυβερνητικοί, με πνεύμα ψευδοπροφήτη, μας θυμίζουν κουραστικά  διάφορα μεγαλεπήβολα. Με υπεροψία και κομπασμό, έπαρση και ανωτερότητα ιδεολογική, μας βάζουν στη θέση μας, αποκρούοντας την κριτική με τον γνωστό αφορισμό: πήραμε την κυβέρνηση, δεν πήραμε την εξουσία. Θα ήταν μια νέα αφορμή θυμηδίας, αν η πρόταση δεν έκρυβε μέσα της όλη την ολοκληρωτική τους αντίληψη. Και αν δεν αποτελούσε την πρόφαση, πίσω από την οποία κρύβεται η καθολική τους αδυναμία να δημιουργήσουν κάτι καλύτερο από αυτό που παρέλαβαν.

Ανήμποροι οι κυβερνητικοί να συνδεθούν δημιουργικά με το παρόν και τις μεγάλες απαιτήσεις του, τους ανθρώπους της εποχής και τις ανάγκες τους, αντλούν από τις σκονισμένες σελίδες της θεωρίας και αυτοί , όπως και ο πολιτικός προϊστάμενός τους, το μυθοπλαστικό επιχείρημα : είμαστε στην καλή πλευρά της Ιστορίας. Διεκδικούν οι δικές τους πράξεις τους να φέρουν τη σφραγίδα της «καλής πλευράς».

Η ιστορία δεν έχει πλευρές, αλλά αυτό είναι  αδιάφορο για τους κυβερνητικούς. Αν το δεχτούν, θα χαθούν στη σύγχυση του νου τους, στο ανυπότακτο των πραγμάτων, στην έρημο αυτής της μεγάλης πλάνης.

Η επίκληση της  Ιστορίας είναι για αυτούς η ασφαλής απόδραση από την ενοχλητική πραγματικότητα, η επαναλαμβανόμενη μηχανικά μετάθεση των στόχων, το βάθρο της χειραγώγησης, η ανεξάντλητη τροφοδότηση της δημαγωγικής σχέσης μα τις «μάζες», η φαντασία της δικαίωσης, η γέφυρα προς το έσχατο

Στη βαριά σκιά αυτής της πλάνης, πέρα από τη θυμηδία που προκαλεί, εξελίσσεται η καθημερινή πολιτική στη χώρα. Αποφάσεις, λόγος , συμπεριφορές. Αυτά που παρακολουθούμε, από τις κενολογίες του κ. Τσίπρα, μέχρι τις συμπεριφορές του κ. Πολάκη, δεν είναι παρά τα ιδεολογικά και πολιτικά προϊόντα αυτής της πλάνης, μαζί και οι τροφοδότες της.

 








Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 10/02/2019

Μετά την Ομόνοια ο μηχανοδηγός του Ηλεκτρικού μας ανακοινώνει , ανακοινώνει στους επιβάτες, ότι πρέπει στον επόμενο σταθμό να κατέβουμε. Έχει πρόβλημα ο συρμός.

Ψεύτη! Είναι η μονολεκτική αντίδραση, σε τόνο συμπυκνωμένης οργής, της νεαρής κοπέλας, γύρω στα 16,  που στέκεται δίπλα μου. Ατμόσφαιρα δυσπιστίας. Οι επιβάτες σε κλίμα αναμενόμενης και κατανοητής δυσφορίας κατεβαίνουν.

Αυτή η αντίδραση της νεαρής κοπέλας , που τρέχοντας απομακρύνθηκε, μιλάει για τη διαβρωτική κατάσταση, την προχωρημένη αλλοίωση, που χαρακτηρίζει πλέον το κοινωνικό σώμα.

Τι και ποιόν να εμπιστευθείς; Σαν παγωμένος άνεμος, που αφήνει πίσω του θάνατο, μας διαπερνά το ερώτημα.

Ο τρόπος που οι πολιτικοί αντιπρόσωποι αντιμετώπισαν την κρίση θα παρακολουθεί για δεκαετίες την ελληνική κοινωνία. Μια παιδαγωγική αδιαφορίας για την αλήθεια εγκαταστάθηκε. Με σταυροφόρο τον ΣΥΡΙΖΑ, με ξιφοκτόνους  τα στελέχη του, η εμπιστοσύνη δέχθηκε σχεδόν θανάσιμο πλήγμα.

Τι και ποιόν να εμπιστευθείς; Θα μου έλεγε με τον δικό της τρόπο η νεαρή Ελληνίδα, αν μπορούσα να τη ρωτήσω.

Δεν νοείται κοινωνική συγκρότηση χωρίς ένα βάθρο εμπιστοσύνης. Χωρίς αυτονόητο σεβασμό δηλαδή, σε πλαίσιο αμοιβαιότητας , στα θεμελιώδη. Της αλήθειας του λόγου, της αντιστοιχίας των πράξεων.

Η συνειδητή παραποίηση του κόσμου, η οργανωμένη δηλαδή ανάδειξη και πρόταξη  του ψεύδους, ως την οδό κοινωνικής σωτηρίας από τον ΣΥΡΙΖΑ ( η απονεκρωμένη κοινωνία έχει ήδη ξεχάσει την κωδικοποιημένη παραπλάνηση υπό τον τίτλο ‘’ Κυβέρνησης Κοινωνικής Σωτηρίας’’ ) , υπονόμευσε κάθε ίχνος αλήθειας , ανατίναξε κάθε ερώτημα και κάθε προβληματισμό, έφραξε κάθε σκίρτημα λογικής. Συνειδητά γκρέμισε τις γέφυρες εμπιστοσύνης. Δεν θα υπήρχε πιο θανάσιμο δηλητήριο. Δεν υπάρχει πιο βαθύ ρήγμα.

Η αλήθεια στην κοινωνική συνύπαρξη δεν είναι ηθικοπλαστική έννοια, όπως ψιθυρίζουν υποτιμητικά οι διανοούμενοι του κυβερνώντος κόμματος. Αλήθεια σημαίνει αποδοχή των ορίων της πραγματικότητας. Μάχη στα όρια και τις συνθήκες του πραγματικού κόσμου.

Το δηλητήριο του ψεύδους έχει εμποτίσει την κοινωνία. Θα χρειαστούν χρόνια να θεραπευθεί αυτή η κατάσταση. Η εμπιστοσύνη έχει χαθεί. Το έγκλημα αυτό είναι πολύ βαρύ εναντίον των ανθρώπων. Δύσκολα θα συναρτηθεί και πάλι, σε μια συνάντηση δημοκρατικής δημιουργίας, το τραυματισμένο κοινωνικό σώμα.

Οφείλουμε με πάθος να εργασθούμε για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης. Επίμονα, ανυποχώρητα. Θα ήθελα πολύ να πιστεύω ότι η οργισμένη εκείνη νεαρή Ελληνίδα, όχι μόνο δεν θα πέσει στην παγίδα των εχθρών της εμπιστοσύνης, αλλά θα αποφασίσει με επίγνωση να δώσει τη μάχη εναντίον τους.

 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 17/02/2019 

Γραμμένο σε τοίχο στη Σταδίου το σύνθημα: ο εχθρός είναι η αδράνεια. Κοίτα, σκέφτομαι, που παρά την επιχειρούμενη από το κυβερνητικό ψεύδος καταστολή, η αλήθεια αντέχει ακόμη και κυκλοφορεί ελεύθερη στους δρόμους.

Μέσα στο θόρυβο των τελευταίων ημερών, την έξαρση του παρασιτικού λόγου, την ένταση της κυβερνητικής αυτοαναφοράς και του κομπασμού των εκφραστών της, το τέλος της θητείας επιβεβαιώνεται ως μάχη στασιμότητας, ως αγωνία διάσωσης ενός παλαιού τρόπου και ενός παλαιού κόσμου. Μαζί και των σχέσεων που τον συγκροτούν.

Η αριστερή προοδευτικότητα εγκαινίασε τον εαυτό της ως κίνηση και τον ολοκληρώνει ως αδράνεια.

Το σκουριασμένο σχήμα αριστερά – δεξιά, είχε κάνει – και συνεχίζει να κάνει - τη δουλειά του  ως συντελεστής της αδράνειας. Ο κόσμος εμφανίζεται  παγωμένος, ακίνητος, κατανοητός μόνο μέσα στην ακινησία του όπως την ορίζει το σκουριασμένο σχήμα, καταληπτός μόνο μέσα από την εφάπαξ ανάλυσή του, αδρανής για πάντα. Πάνω στην ακινησία των πραγμάτων έρχεται να προστεθεί και η ακινησία της άρνησης αυτά να κατανοηθούν. Η αδράνεια έχει επαρκώς θωρακίσει τον εαυτό της.

Όλα αυτά τα πολλά χρόνια, μετά το 1974, δεν συντελέστηκαν αλλαγές ικανές να τροφοδοτήσουν σε μια περαιτέρω κίνηση μεταβολής τον εαυτό τους. Από τον προσωπικό και αρχηγικό χαρακτήρα των κομμάτων φεουδαρχικού τύπου, μέχρι την αδιατάρακτη και ανέγγιχτη από τις πολιτικές δυνάμεις καρδιά του δουλοκτητικού κράτους, η αδράνεια κέρδιζε στα μέτωπα. Προστασία των προνομίων, πρόταξη της ακινησίας εις βάρος των αλλαγών, αυτοσυντήρηση.

Ο φόβος μπροστά στις αλλαγές όρισε τη φύση των πραγμάτων. Και παρά τις διακηρύξεις και τις εντυπωσιακές μεταβολές στις προσόψεις, τα πράγματα έμειναν αναλλοίωτα. Από το μέτωπο της επεξεργασίας κατανόησης του εαυτού μας, μέχρι τις ποικίλες δομές κυριαρχίας που αξιοθαύμαστα αντέχουν στο χρόνο.

Οι οπαδοί  της αδράνειας έχουν ήδη συμπήξει μέτωπο και συμμαχία. Εξωτερικά σε διαμάχη, εσωτερικά σε συμπόρευση. Ο εχθρός της αδράνειας είναι η κατανόησή της. Ο εχθρός του μετώπου αυτού είναι η συνειδητοποίηση . Το ανάχωμα εναντίον της συνειδητοποίησης βρίσκει στην Ελλάδα του 2019 πολλούς και ποικίλους υποστηρικτές και συμπράττοντες. Είναι λογικό. Ως συντήρηση η αδράνεια συγκεντρώνει γύρω της όλους τους οπαδούς της συντήρησης.

Κάτω από την φρικτή αρμονία της αδράνειας κερδίζει συνεχώς έδαφος η αντίληψη της συμβατικής διακυβέρνησης. Αλλαγές διοικητικού τύπου μας χρειάζονται, ακούμε, ως λύση, τον τελευταίο καιρό. Και μπορεί τα πράγματα έτσι να βρουν μια νέα ισορροπία. Μια νέα γέφυρα διάσωσης μπορεί να στηθεί. Παραμένοντας ανέγγιχτο το αδρανές και σταθερό πλαίσιο. Η κλειστή κοινωνία μπορεί να αισθάνεται ασφαλής. Τίποτα ουσιαστικά δεν θα αλλάξει. Η διοικητική ματιά στα πράγματα θα διασώσει τη βαθύτερη παγωμένη ουσία της.

Εκεί βρισκόμαστε. Και δίπλα το αίτημα μιας πολιτικής διακυβέρνησης, δεν φαίνεται να γίνεται αντιληπτό. Μάλλον και η υποψία του φοβίζει. Το αίτημα δηλαδή ενός ανέμου εμπνευσμένων αλλαγών που θα χτυπήσουν τον πυρήνα της κρατικής δουλοκτησίας. Αυτού που ως θηρίο ανυπότακτο καταβροχθίζει πόρους, χρόνο, ελπίδες και προσδοκίες. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Μόνο μια πολιτική διακυβέρνηση, με στήριγμα τη συνειδητή λαϊκή εντολή μπορεί να ανατινάξει την βαριά επιτάφια πλάκα της αδράνειας.

Δεν ξέρω ποιο χέρι έγραψε στη Σταδίου το σύνθημα. Μπορεί να είναι επισκέπτη από άλλη χώρα. Μπορεί πάλι η αδράνεια, στην αυταπάτη της ασφάλειάς  της, να χάνει σιγά - σιγά τη μάχη, που ως ώρα εύκολα κερδίζει. Τη σιωπή των πολλών για τον εαυτό της. Είναι ένα βήμα. Ας κάνουμε και τα επόμενα.


Στο χωριό μας, στην Ελίκα, στην καρδιά του Λακωνικού, η 10η Φεβρουαρίου, είναι η ''μέγιστη των εορτών''. Γιορτάζει ο Άγιος Χαράλαμπος. Στις δύο εκκλησίες, τον μικρό και τον μεγάλο Άγιο Χαράλαμπο, ο εορτασμός ξεκινάει στον εσπερινό και κορυφώνεται ανήμερα. Πέρα από την προσέλευση στο όνομά του, η συνάντηση των ανθρώπων είναι το νόημα της εορτής. Από την ίδρυσή του το χωριό ''υπάρχει'' γύρω από τον Άγιο Χαράλαμπο.
Κάθε φορά που βρίσκομαι στον εσπερινό, κοινωνός και παρατηρητής μαζί, βλέπω τους ανθρώπους να έρχονται από μακριά, να εναγκαλίζονται ο ένας τον άλλον, να ανταλλάσσουν ευχές και χαιρετισμούς, χειραψίες και φιλιά. Είναι εκεί μαζί τους όλοι όσοι πάτησαν τον τόπο, νεκροί και ζώντες. Σε πανήγυρη μετοχής, σε μυστήριο κοινωνίας.
Η λαμπρή ηλιόλουστη σημερινή μέρα μιλούσε για τον άρρητο εορτασμό. Γι'αυτόν που οι άνθρωποι έζησαν και ζουν, που αγγίζουν και βλέπουν. Που γεύονται, θαυμάζουν και εμπνέονται. Τον εορτασμό της πρώτης Άνοιξης στον τόπο του αιώνιου καλοκαιριού. Αυτή είναι η 10η Φεβρουαρίου, μαζί με τον ΄Αγιο του τόπου, η Άνοιξή του.
Σήμερα πλαγιές του Αη-Γιώργη κάτασπρες από χαμομήλι, άκρες κατακόκκινες με αγριολούλουδα, λουλούδια στις αυλές. Εκεί έχει για πάντα σταθεί ο ήλιος. Στα προσήλια και στα απάγγια δεν υπάρχει χειμώνας.
Και μπροστά τους το θαύμα. Το θαύμα, το θαύμα της ανοιχτής θάλασσας. Αυτή η μαγεία που φτάνει σαν βουή στο χωριό τις νύχτες του χειμώνα και σαν Κίρκη γοητευτική με τον ήλιο της αυγής τους καλεί να φύγουν, να φύγουν και να ταξιδέψουν.
''Τότε που έφυγε ο παππούς σου ο Ζαχαρίας για την Αμερική'', μου έλεγε η γιαγιά η Ζαχαρίνα καθώς μας ταξίδευε στο παρελθόν, αναπλάθοντας εκείνον τον καιρό.
Εκεί στον τόπο του αιώνιου καλοκαιριού ανθίζει κάθε 10η αυτή η ανάμνηση. Του ανυπέρβλητου εορτασμού της παρατεταμένης συνάντησης, γύρω από τον μικρό Άγιο Χαράλαμπο, των ανθρώπων με την ιστορία τους και την φύση, πάνω σε μια θαλάσσια σχεδία.

DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd