Υπάρχει μια αυθάδεια στο δημόσιο λόγο. Ο δημόσιος λόγος μοιάζει συχνά με άσκηση εξουσιαστικότητας και κυριαρχίας. Χωρίς ηθική και χωρίς ήθος. Εντός του εμφωλεύει η βία. Η επιθετικότητα, το ύφος, οι στάσεις είναι πιο κοντά στο ένστικτο θανάτου, παρά στην αναζήτηση της αλήθειας.

Πρόκειται για πολιτικό πρωτογονισμό, για εκδήλωση πολιτικής υπανάπτυξης, που προτάσσει αντιδιαλεκτικά την εξουσία μέσα από την κατεδάφιση και τον αφανισμό. Πρόκειται για έμπρακτη άρνηση του πυρήνα κάθε δημοκρατικής συγκρότησης - δηλαδή την αποδοχή του άλλου με κριτήρια αυθεντικότητας και αλήθειας.

Η πολιτική αυτή αντίληψη έχει ένα θανάσιμα παγερό πρόσωπο και βρίσκεται πάντοτε απέναντι στους ανθρώπους και τις ανάγκες τους.

Αναταραχή και απεργίες στην εκπαίδευση.

Η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει την αναζήτηση και πάλι ουσίας και νοήματος. Σε αυτή τη διαδρομή το σχολείο και ο ρόλος του δασκάλου θα έπρεπε να βρεθεί στην πρώτη θέση. Και επειδή αυτό δεν μπορεί να προκύψει από μόνο του, δάσκαλοι και γονείς (οι πολιτικοί έχουν μικρό ρόλο εδώ), χρειάζεται να ξαναχτίσουν μια σχέση ώστε το σχολείο να λειτουργήσει. Να λειτουργήσει ουσιαστικά ως χώρος μετάδοσης γνώσης, αξιών και νοήματος. Στην απαισιόδοξη και καταθλιπτική κατάσταση που ζούμε και καθώς τα επόμενα χρόνια θα χτίζεται ένα βαριά ταξικό σχολείο στη χώρα μας, θα επιβεβαιώνεται όλο και περισσότερο η βίαιη αλήθεια ότι το σχολείο είναι εχθρός της γνώσης.

Μέσα στο σημερινό ασφυκτικό, ψυχολογικό και υλικό, πλαίσιο λειτουργίας, θα διατηρήσει ψηλά την ελπίδα μόνο κάθε συνείδηση μαθητή, γονέα και εκπαιδευτικού που θα περπατήσει το δρόμο της ατομικής προσπάθειας.

Γιατί σε κάθε εποχή, κρίσης ή όχι, υλικής ευμάρειας ή όχι, καλών αμοιβών ή όχι, η γνώση είναι προσωπικό επίτευγμα.

Από όλη τη συζήτηση για την Κεντροαριστερά, κοινότοπη, αυτοεπαναλαμβανόμενη, ναρκισσιστική, συγκρατώ και υπογραμμίζω τη θέση του Τάσου Γιαννίτση:

«Πολύς κόσμος παρακολουθεί προσπάθειες για ανασύνθεση του χώρου της κεντροαριστεράς. Η προσπάθεια αυτή είναι πολιτική και όχι διαδικαστική. Στο κέντρο της δεν είναι τα πρόσωπα αλλά η ουσία του διαφορετικού.  Έχουμε υποχρέωση να μην αφήνουμε τη χώρα να βουλιάζει έχοντας την ψευδαίσθηση ότι η κεντροαριστερά ξεκινά από εμάς και ότι είμαστε οι πρωταγωνιστές. Δεν είμαστε οι πρωταγωνιστές. Αν μας ενδιαφέρει να στηρίξουμε κάτι συλλογικό οι προσωπικές ατζέντες πρέπει να ισοπεδωθούν».

Δευτέρα πρωί. Και συνηθίζουμε να μιλάμε για την καθημερινότητα. Και μας διαφεύγει η θάλασσα των υπολοίπων. Δίπλα στο καθημερινό, υπάρχει πάντα και το υπερκαθημερινό.

Γράφει ο Κώστας Αξελός στο βιβλίο του «Αυτό που έρχεται», σε μετάφραση Κατερίνας Δασκαλάκη:

«Τόποι και χρόνοι του καθημερινού ξεπερνούν, για να το πει κανείς έτσι, το καθημερινό, πράγμα που καθόλου δεν τους εμποδίζει και να καταποντίζονται επίσης μέσα σ' αυτό. Καθώς το καθημερινό προσφέρεται σαν μικρή άβυσσος και σαν μικρή κατοικία, προτείνει ένα καταφύγιο από το οποίο προσπαθούμε αδέξια να δραπετεύσουμε, επειδή μας βαραίνει, μας φαίνεται ανυπόφορο. Και δεδομένου ότι μια ζωή κατά μεγάλο μέρος χτίζεται επίσης και πάνω στην αντιμετώπιση των αντιξοοτήτων που συναντά, έχουμε ανάγκη από τούτους τους προμαχώνες που υποτίθεται ότι μας προστατεύουν εναντίον αυτού που κλονίζεται από το υπερκαθημερινό».

Η εποχή χρειάζεται τη συμμετοχή μας. Καθώς τα μέτωπα της μεταβατικής φάσης θα πυρακτώνονται, ούτε η επιφύλαξη ούτε η ατολμία έχει θέση. Ο καθένας, με τη συνείδησή του οδηγό, αρνούμενος το φόβο που συχνά γεννούν οι συνθήκες, ας ζητήσει και ας πάρει το λόγο. Μας το έχει ξαναπεί ο Αββάς Ντινουάρ στην "Τέχνη της Σιωπής":

"Η έλλειψη εμπιστοσύνης στις δυνάμεις τους κάνει μερικούς να σωπαίνουν. Δεν έχουν συνείδηση τι μπορούν να καταφέρουν. Η ατολμία τυλίγει μ' ένα πέπλο το μυαλό τους και τους κάνει να σαστίζουν, τους κλέβει ένα μέρος από το φως των γνώσεών τους και τους κρύβει όλα εκείνα που ωθούν τους άλλους να δουλεύουν, τους κάνει αβέβαιους, ανασφαλείς, έτοιμους πάντοτε ν' αφήσουν στη μέση αυτό που ξεκίνησαν…"

Ας προσπεράσουμε την παράλυση της αμφιβολίας και ας διαλέξουμε τη δοκιμασία της συμμετοχής.

Our website is protected by DMC Firewall!