Τον τελευταίο καιρό, περισσεύει στο δημόσιο χώρο η ύβρις και η λοιδορία. Πολιτικοί υβρίζουν τους αντιπάλους τους, καλλιτέχνες της παρακμής λοιδορούν και χλευάζουν.

Η κενολογία του lifestyle που κέρδισε τα πρωτοσέλιδα των δύο τελευταίων δεκαετιών, με τους εκφραστές της νοσηρής αυταρέσκειας να αλαλάζουν, μιλάει με τους σπασμούς τους τέλους της. Καλά αυτοί. Οι πολιτικοί;

Καμία δικαιολογία δεν νοείται. Ούτε ανοχή. Όποιος υβρίζει και απειλεί, όποιος χρησιμοποιεί βίαιο λόγο στη δημόσια αντιπαράθεση, δεν έχει θέση στη δημοκρατική λειτουργία.

Είτε από χείλη καλλιτεχνών είτε από χείλη πολιτικών, κάθε εκδήλωση παρακμής πρέπει να μας βρει αμετάθετα απέναντι. Μαζί στο μέτωπο υπεράσπισης του δημόσιου ήθους.

Σε κάθε κοινωνία με καθυστερημένη κοινωνική και πολιτική συνείδηση, ο μόνος ορίζοντας είναι ο ορίζοντας του εαυτού της. Τίποτα δεν υπάρχει έξω από αυτήν. Εκεί που φτάνει το βλέμμα της, εκεί τελειώνει και ο κόσμος.

Μέσα της, άτομα και ομάδες, πάλλονται στην ίδια φιλοσοφία του μικρόκοσμου. Από την ατομική συμπεριφορά μέχρι τη συνδικαλιστική δράση, από τον κομματικό μηχανισμό μέχρι την κυβερνητική πρακτική, ο ασφυκτικός μικρόκοσμος επιβάλλει την αντίληψή του.

Καταδικασμένη πρακτική αυτοσυντήρησης για άτομα, ομάδες και φορείς που αρνούνται να δουν την ορμητική διαλεκτική κίνηση της σύγκρουσης, που δεν αφήνει καμία κοινωνία να ησυχάσει. Που σπάζει το κέλυφος κάθε μικρόκοσμου και κάνει αναπόφευκτη τη δραματική συνάντηση με την πραγματικότητα.

Ο μικρόκοσμος των ανορθολογικών επιλογών φτάνει σιγά - σιγά στο τέλος του. Τα τείχη της Ιεριχούς θα πέσουν.

Κάποιες σκέψεις με αφορμή τα γεγονότα στην Αίγυπτο.

Ο πολιτικός λόγος είναι λόγος σχετικός. Έχει συνείδηση των ορίων του και των ορίων του πραγματικού κόσμου. Έχει συνείδηση της σχετικότητας των πραγμάτων, αρνείται δηλαδή την απολυτότητα ή τη διεκδίκηση της απολυτότητας.

Είναι εν τέλει λόγος γήινος και ανθρώπινος.

Έτσι, ο πολιτικός λόγος είναι πολιτικός επειδή αναγνωρίζει τον άλλον, τον συναντά και διαλέγεται μαζί του.

Ο ιερατικός λόγος είναι λόγος εκπορευόμενος άνωθεν και έξωθεν. Έξωθεν της συνείδησης. Είναι ο λόγος που διεκδικεί τον απόλυτο καθορισμό της συνείδησης. Που δεν εμπεριέχει την αμφισβήτησή του. Που αποτυπώνει την νομοτέλεια. Που εκφράζει την αλήθεια, την Αλήθεια του.

Ο ιερατικός λόγος δεν ανέχεται τη διαφωνία.

Πολεμά τη διαφοροποίηση.

Μάχεται κάθε αυτοπροσδιοριζόμενο ελεύθερο υποκείμενο.

Πολλές συζητήσεις και μεγάλες εντάσεις για τη μεταρρύθμιση στο κράτος.

Η «μεταρρύθμιση» που επιχειρείται στη δημόσια διοίκηση αγνοεί και πάντως δεν αγγίζει το δουλοκτητικό χαρακτήρα του ελληνικού κράτους.

Το ελληνικό κράτος είναι ένα κράτος απαγορεύσεων. Είναι το κράτος του «όχι». Ένα «όχι» είχε πάντα να πει στους πολίτες. Πρώτα όρθωνε την άρνησή του, το παγερό πρόσωπο των απαγορεύσεων και μετά καλούσε τους πολίτες σε έναν διαρκή, καθημερινό, ταπεινωτικό συμβιβασμό. Συμβιβασμό και εξάρτηση.

Έτσι, προέκυψε μια δουλοκτητική σχέση από τους διορισμούς μέχρι τις παντοειδείς εξυπηρετήσεις. Καμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς την κατεδάφιση του κράτους των απαγορεύσεων.

Το δουλοκτητικό κράτος είναι ο εχθρός. Απέναντί του η κοινωνία των δικαιωμάτων, τις αξιοπρέπειας και της ελευθερίας.

 

Μέρα με τη μέρα, δραματικά επιβεβαιώνεται μια αλήθεια. Το πρόβλημα της πατρίδας μας σήμερα, βρίσκεται στην αναντιστοιχία εποχής και πολιτικών εκφραστών.

Στην Ελλάδα της κρίσης τα πρόσωπα που βρίσκονται στο προσκήνιο, που ηγούνται - με την ψήφο του λαού, μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό - αδυνατούν να ορίσουν έναν διαυγή νέο προσανατολισμό. Έρχονται από το παρελθόν και παραμένουν στο παρελθόν. Εγκλωβισμένοι στην πολιτική του 24ώρου. Χωρίς μακρινή ματιά, χωρίς ορίζοντα. Απολύτως αδύναμοι για τη στοιχειώδη αμφισβήτηση και αυτοαμφισβήτηση.

Στη μεταβατική φάση που διανύουμε της προφανούς αδυναμίας συγκρότησης θεμελιωμένης εναλλακτικότητας, απαντάμε με τον αυτοπροσδιορισμό, την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη.

DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd