Οι αρχέγονες και θεμελιωτικές πράξεις, μεταφέρονται σε μας, σε όλους εμάς του σήμερα και του αύριο, μέσα από τους συμβολισμούς. Οι συμβολισμοί συμπυκνώνουν την ουσία των πραγμάτων και της ύπαρξης, με τρόπο που καμιά περιγραφή δεν θα μπορούσε ποτέ να αποδώσει. Κάθε συμβολισμός είναι μια βιβλιοθήκη νοημάτων. Και χρειάζεται μια ουσιαστική σχέση με τον εαυτό μας και τα πράγματα για να κατανοήσουμε τις σελίδες κάθε βιβλίου.

Η Μεγάλη Εβδομάδα που ξεκινάει σήμερα, δεν συγκρίνεται με τίποτα σε μηνύματα και συμβολισμούς. Όπως και αν διαβάσει κανείς τα γεγονότα και όπως και αν αντιληφθεί τα μηνύματα, δεν μπορεί να του διαφύγει η μεγάλη αλήθεια. Μέσα από τη δοκιμασία και την κορύφωσή της, γεννιέται κάθε θεμελιωτική πράξη.

Ανομία. Η ανομία είναι μια ατμόσφαιρα. Ένα κλίμα. Μια συνολική κατάσταση, μέσα στην οποία η κοινωνία κινείται, ζει και αναπνέει. Διαποτίζει σαν αναισθητικό τον κοινωνικό κορμό. Δεν έχει σχέση με το επιμέρους. Δεν είναι η ατομική παραβατικότητα το μείζον, αλλά η ατμόσφαιρα ανομίας, που έχει απλωθεί πάνω από τη χώρα σαν μαύρο και βαρύ σύννεφο.

Μέσα στην ατμόσφαιρα ανομίας, όλα φαίνονται επιτρεπτά. Από το μικρό μέχρι το μεγάλο, από την κατάληψη της διάβασης, μέχρι τη φεουδαρχική καταστολή στις Μανωλάδες. Η ανομία αδιαφορεί, ανέχεται, επιτρέπει.

Η ανάκτηση του νόμου και η ανυποχώρητη εναντίωση στην ανομία, θα αποδειχθεί το πιο σκληρό μέτωπο στην πορεία εξόδου από την κρίση.

Παρακολουθώντας την καθημερινή διαχείριση τόσο από την κυβέρνηση όσο και από την αντιπολίτευση, επιβεβαιώνεται η θέση ότι απέναντι στις πολιτικές και φιλοσοφικές μας αντιλήψεις, ορθώνεται πάντα αμείλικτη η αναγκαιότητα. Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτό. Η ανορθολογική επιλογή άρνησης της αναγκαιότητας, είναι μια πρόσκληση σε αυτο-υποδούλωση.

Μεταξύ αναγκαιότητας και ελευθερίας διαμορφώνεται η ύπαρξή μας.

Η αναγκαιότητα, που στην ιστορία του ανθρώπου όρισε και διαμόρφωσε τις σχέσεις και τις μορφές εξουσίας.

Η πολιτική, στο βαθμό που προτάσσει - όπως εγώ θεωρώ ότι πρέπει να προτάσσει - τη διαρκή διεύρυνση της ελευθερίας, αποτελεί εναντίωση στην ανάγκη.

Και, με την έννοια αυτή, βήμα ελευθερίας.

 

Η αγένεια στις μέρες μας εξελίσσεται σε πολιτικό όπλο. Βγαίνει από τον υποφωτισμένο και σκοτεινό ατομικό χώρο και διεκδικεί τη μετάπλασή της από απλή απορριπτέα συμπεριφορά, σε πράξη ψυχολογικής βίας.

Η αγένεια, ως βίαιο ύφος, διεκδικεί την κυριαρχία στο καθημερινό.

Μαζί της η ύβρις ως ύψιστο επιχείρημα. Την ακολουθεί η καταγγελία, ο καταγγελτικός λόγος. Οι εκφραστές τους διεκδικούν με το τερατώδες πρόσωπό τους τον εκφοβισμό, την παράλυση και την υποταγή.

Σε αυτό το τέρας, η απάντηση είναι μία: Υπερασπιζόμενοι τον άνθρωπο, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία του, απέναντι ορθοί και άφοβοι.

 

Εδώ και γύρω μας δυνατός ο άνεμος της κρίσης. Οι βεβαιότητες νεκρές. Άφωνοι οι περισσότεροι, χωρίς απλουστευτικούς οδηγούς, ψάχνουν απεγνωσμένα νέους προσανατολισμούς και νέους τόπους αναφοράς.

Και να, που θα ανακαλύψουμε την αξία της αναζήτησης. Και πρώτα από όλα της αυτοαναζήτησης και της αυτογνωσίας.

Καθώς η ανάγκη κινεί την ιστορία, σήμερα η ανάγκη μας υποχρεώνει να δούμε τα πράγματα από την αρχή. Νέα πολιτική λειτουργία, νέες συνθήκες συνύπαρξης. Τα βιώματα και η εμπειρία της κρίσης, ρίχνουν το δικό τους φως και διαλύουν τις σκιές του παρελθόντος. Η συνειδητοποίηση θα ανοίξει το δρόμο. Ο αυτοπροσδιορισμός θα φέρει μαζί του και νέο περιεχόμενο.

 

Our website is protected by DMC Firewall!