Μέσα στη θολή πολιτική ατμόσφαιρα της εποχής, ο πραγματικός σημερινός ήλιος μιλάει τη γλώσσα της αισιοδοξίας. Έχει ίσως θέση μια καλοκαιρινή σκέψη...

"Η πλώρη δεν είχε προορισμό. Η θάλασσα ήταν παντού όμορφη. Στον μακρινό κόλπο μια άσπρη κουκκίδα τράβηξε την προσοχή μας. Η απόσταση έκρυβε τα μυστικά της. Το τιμόνι καρφώθηκε επάνω της. Μπροστά μας σε ευθεία γραμμή και με την μηχανή να συμμερίζεται την απορία μας, όλο και πλησιάζαμε. Ο κόλπος ανοιχτός στην είσοδό του. Όρμος φιλόξενος σαν να μας καλούσε στο απάγκιο του.

Το νότιο κύμα συναντούσε την δροσιά της ημέρας. Το ταξίδι χωρίς περιγραφή. Η κουκκίδα μπροστά μας σταθερή, ακλόνητη, αμετάθετη σαν δοκιμασμένη ήδη από τον χρόνο..."

Η πλώρη δεν είχε προορισμό

Η κρίση απογυμνώνει πολιτικές, πολιτικούς, συνδικαλιστές. Τώρα, ενώπιος ενωπίω. Ενώπιος ενωπίω με την οδυνηρή πραγματικότητα και τη λυτρωτική ανάγκη.

 Έξω, λοιπόν, από το καταφύγιο.

 Έξω από το καταφύγιο της αυταπάτης.

 Έξω από το καταφύγιο της αθεμελίωτης ελπίδας.

 Το καταφύγιο των εύκολων υποσχέσεων.

 Το καταφύγιο της άρνησης της ευθύνης.

 Το καταφύγιο της άρνησης της αλήθειας.

 Σήμερα, η σωτηρία της χώρας προϋποθέτει την ανατίναξη αυτού του καταφυγίου.

 Η ασφάλεια υπάρχει έξω. Στο πεδίο της μάχης. Εκεί που ο καθένας μας με το θάρρος της γνώμης του, με τις ιδέες του και το δικό του μανιφέστο στο χέρι, θα μπει στη δοκιμασία για την πολιτική ανασύσταση της χώρας. Όλα θα κριθούν έξω από το καταφύγιο.

 

Φαινόμενα και εκδηλώσεις βίας. Πυκνώνουν. Όταν σβήνει το φως της πολιτικής, πέφτει το μαύρο σκοτάδι της βίας. Η βία δεν είναι πολιτική. Είναι αντιπολιτική.

 Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, τον τελευταίο καιρό και με τραγικό τρόπο τις τελευταίες μέρες, ζούμε την ήττα της πολιτικής.  Την απουσία κανόνων αυτονόητα αποδεκτών, την παντελή έλλειψη σεβασμού σε αυτό που συνεπάγεται, ως υποχρέωση σεβασμού του άλλου και των δικαιωμάτων του. Η ήττα της πολιτικής αφήνει ορθάνοιχτη την πόρτα για την τροπαιούχο έλευση της βίας. Η ήττα της πολιτικής είναι η άρνηση των επιχειρημάτων, είναι η τυφλή απόρριψη κάθε επόμενης κίνησης, είναι η ατμόσφαιρα μέσα στην οποία η ατομική διεκδίκηση προσλαμβάνει τα πλέον πρωτόγονα χαρακτηριστικά.

Η αναζωογόνηση της πολιτικής είναι ο μόνος δρόμος αντιμετώπισης των φαινομένων βίας και ανομίας, που σαν μαύρο σύννεφο απλώνονται πάνω από τη χώρα.

 

22 Ιανουαρίου 1963. Ο Γερμανός Καγκελάριος Κόνραντ Αντενάουερ και ο Γάλλος Πρόεδρος Σαρλ Ντε Γκωλ θεμελιώνουν με τη συνθήκη των Ηλυσίων τις προϋποθέσεις μιας μακροχρόνιας ειρήνης στην Ευρώπη.

 Η συνθήκη αυτή αποτελεί μια επαναστατική στροφή. Οι συνέπειες βαραίνουν καθοριστικά στην πορεία της Ευρώπης συνολικά. Για να κατανοούμε καλύτερα την εξέλιξη της Ευρώπης στο μακρύ ιστορικό χρόνο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ αυτά που προηγήθηκαν. Τις προαιώνιες έχθρες και τους καταστροφικούς πολέμους.

 Μια Ελλάδα πολιτιστικά ζωντανή και πολιτικά εμπνευσμένη, με τη δύναμη των ανθρώπων της, θα είχε πολλά να προσφέρει στην Ενωμένη Ευρώπη, όπως αυτή αναζητεί το σύγχρονο πρόσωπό της.

Μας κατακλύζει το κενό νοήματος. Και κάτω από αυτό ελλοχεύει η απώλεια ταυτότητας του καθημερινού ανθρώπου, αφού τα σημεία αναφοράς γύρω από τα οποία θα όφειλε να συγκροτείται η συλλογική μας πορεία, δεν αποτελούν πια αντικείμενο συζήτησης. Η υποχώρηση της πολιτικής ουσίας άφησε ανοιχτό το δρόμο σε αυτούς, που δεν έχουν τίποτα να πουν και να γράψουν πάνω στις ξεδιπλωμένες στις οθόνες, φανταχτερές σημαίες της εποχής μας.

 

DMC Firewall is a Joomla Security extension!