Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 31/03/2019

Δειλά - δειλά εγκαθίσταται το πνεύμα των εκλογών. Η πρώτη πολιτική και πολυμέτωπη αναμέτρηση από την εκλογή του Σεπτεμβρίου του 2015 είναι μπροστά μας.

Γεννά μια αγωνία αυτό στους κυβερνητικούς. Λογικό. Αυτοί οι διεκδικητές του αιώνιου χρόνου και επίδοξοι εκφραστές του πνεύματος της Ιστορίας, θα υποχρεωθούν να τεθούν στην κρίση του λαού, του «χύδην όχλου» θα έλεγαν εάν είχαν το θάρρος, όπως απαιτούν οι κανόνες της αστικής δημοκρατίας. Αυτό ακριβώς εννοούσαν όταν έλεγαν, θρηνώντας, ότι «πήραμε την κυβέρνηση, δεν πήραμε την εξουσία». Την απειλή της λαϊκής κρίσης είχαν στη σκέψη τους, η απειλή του επερχόμενου τέλους της θητείας τους τρόμαζε.

Το πνεύμα των εκλογών σκοτώνει το πνεύμα της Ιστορίας. Σχετικότητα, πολλαπλότητα επιλογών, αντιπαλότητα κομμάτων και υποψηφίων, λίστες και ακόμη λίστες. Από τη φύση τους οι εκλογές αμφισβητούν την ομοιομορφία, προσθέτουν ποικιλία και πολλαπλασιάζουν την κινητικότητα.

Μετά από τέσσερα και πλέον χρόνια αδιατάρακτης εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ, φτάνει η ώρα του απεγκλωβισμού του κοινωνικού σώματος από την πολιτική παγίδα, που με επιμέλεια, περισσή πανουργία και αποτελεσματικότητα έστησε το κυβερνών κόμμα.

Πρέπει να το επαναλαμβάνουμε, όσο κουραστικό και αν αυτό καμιά φορά είναι. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε έναν εγκλωβισμό της σκέψης  των ανθρώπων, αξιοποιώντας τις συνθήκες της κρίσης και παραποιώντας συστηματικά τις συνθήκες της ζωής τους.

Σε ένα εύκολο πεδίο σύγκρουσης, ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο, πέτυχε να επιβάλλει ένα ερμηνευτικό σχήμα, κατασκευάζοντας έναν ψευδή κόσμο. Πλησιάζει το τέλος αυτής της πλάνης. Οι πολυμέτωπες αναμετρήσεις που έχουμε μπροστά μας, με κορυφαία τις βουλευτικές εκλογές, όταν αυτές γίνουν, θα αποτελέσουν το πρώτο βήμα απεγκλωβισμού της σκέψης των ανθρώπων από την παγίδα του παραπλανητικού ερμηνευτικού σχήματος. Ήδη αυτό συντελείται. Καταλυτικά θα γίνει αριθμός στην κάλπη.

Ήδη ακούμε δίπλα μας να μαραίνεται και να πεθαίνει η γοητεία της απλούστευσης. Σφαδάζει χτυπημένη από τους ίδιους τους εμπνευστές της. Τα απλά και τα εύκολα, που υπηρέτησε η κατάχρηση των λέξεων, δεν υπάρχουν πλέον. Το παλαιό απέναντι στο νέο. Έλληνες και ξένοι. Εμείς και αυτοί. Το ερμηνευτικό οικοδόμημα έχει καταπέσει. Οι κυβερνητικοί εναγκαλίστηκαν το παλαιό, συμπορεύτηκαν αρμονικά με τους μέχρι πρότινος κατακριτέους ξένους, δεν μπορούν πια ούτε οι ίδιοι να ψελλίσουν τον αυτάρεσκο διχασμό του «εμείς ή αυτοί».

Τι κρίμα που δεν μπορούν οι κυβερνητικοί να επεκτείνουν στον απέραντο χρόνο την μάταιη φιλοδοξία τους.

Τι κρίμα που η πραγματική ζωή τους απογύμνωσε ως αυτό που είναι, ως μεταμφιεσμένους κυνικούς εξουσιαστές.

Ο απεγκλωβισμός θα σημάνει μια μικρή απαρχή απελευθέρωσης. Όσο και αν καθυστερεί η κριτική σκέψη, ακόμη και η ελάχιστη πνοή της είναι κινητήρια και ζωογόνος.

Οι κυβερνητικοί από τον Ιανουάριο του 2015 συμπύκνωσαν μια αλλοίωση. Πέρα από την ύβρι που αντιπροσώπευσαν, συμπύκνωσαν την βαθιά αλλοίωση μέρους του κοινωνικού σώματος και των εκλεγμένων εκφραστών του. Οι εκλογές σε κάθε κάλπη, μικρή ή μεγάλη, θα σαρώσουν τους εκφραστές. Και θα ανοίξουν μια πύλη, μια μικρή πύλη απεγκλωβισμού από τα στερεότυπα που τους ανέδειξαν, από την λαϊκή μυθοπλασία πους τους έθρεψε και την μέθοδο τους ψεύδους που τόσους γοήτευσε.

Δεν υπάρχει και άλλος δόμος. Μόνο η κάλπη.


Εφημερίδα, ΤΑ ΝΕΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ, 23/03/2019

Ήδη μιλάνε τα σημεία για τις εκλογές που έρχονται. Τις εκλογές για την Ευρωβουλή πρώτα. Και τις άλλες, τις αυτοδιοικητικές. Ασφαλώς η αναμέτρηση για την Ευρωβουλή είναι αυτή που κυρίως πολιτικά ενδιαφέρει, γιατί από αυτή την κάλπη θα εξαχθεί το μείζον πολιτικό συμπέρασμα. Αν δηλαδή οι κυβερνητικοί μπορούν να συνεχίσουν ή το εύρος και η ένταση της αποδοκιμασίας που θα βγει από την κάλπη, θα οδηγήσει σε βουλευτικές εκλογές αμέσως μετά.

Τα πράγματα σιγά – σιγά διευκρινίζονται και η κατάσταση για τους κυβερνητικούς έχει οριστικά κριθεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι  δεύτερο κόμμα. Δεύτερο με διαφορά.

Όλα τα σημεία το επιβεβαιώνουν. Οι διαθέσιμες δημοσκοπήσεις πρώτα. Σταθερά τα δύο τελευταία χρόνια τα δεδομένα επιμένουν. Σταθερά στη 2η θέση οι κυβερνητικοί. Πέρα όμως από τους αριθμούς , που μας μιλάνε με τον τρόπο τους, η δυναμική της ήττας των κυβερνητικών έχει εγκατασταθεί στην κοινή γνώμη και δεν μπορεί κάτι εύκολα να το αλλάξει αυτό.

Δεν πρόκειται για την κυβερνητική φθορά απλώς, πρόκειται για την καθολική απογύμνωση της φύσης της, μέσα από τον λόγο, τις συμπεριφορές και τις αποφάσεις.

Στάθηκαν τυχεροί οι κυβερνητικοί. Μετά τις δύο αναμετρήσεις του 2015 ( μία στην πραγματικότητα ) δεν μεσολάβησαν ως σήμερα εκλογές. Δεν βρέθηκαν οι κυβερνητικοί μπροστά στην δοκιμασία της κάλπης. Και έτσι , κατά τον γνωστό τρόπο τους , μπορούσαν να ισχυρίζονται ότι διαθέτουν τη λαϊκή αποδοχή. Η τεχνητή πλειοψηφία στη Βουλή τους έδωσε παράταση ζωής.

Όμως ο χρόνος εξαντλείται. Και η αναμέτρηση του Μαΐου έρχεται ως καθοριστικό όριο και ως οριστική  καμπή. Λογικά διαπιστώνεται λοιπόν η αγωνία τους. Θα κριθούν. Και γνωρίζουν ότι θα αποδοκιμαστούν.

Το εύρος της αποδοκιμασίας θα ορίσει την επόμενη φάση. Ως προς αυτό ένα ερωτηματικό θα συνοδεύει το ζήτημα. Μόνο το βράδυ της 26ης θα ξέρουμε.

Τι θα ορίσει το εύρος της ήττας του ΣΥΡΙΖΑ; Η ένταση της απόρριψης; Η ορμή της καταδίκης; Η αποδοχή και ο συμβιβασμός με μια πολιτική, που μπορεί πια να θεωρείται αναγκαία; Η αφομοίωση του κυβερνητικού ψεύδους; Η ήττα του κοινωνικού σώματος από τους μηχανισμούς ταπείνωσης; Αυτά θα κρίνουν αν ο ΣΥΡΙΖΑ σταθεί σε ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα ή θα καταποντιστεί στην κάλπη.

Το εύρος της διαφοράς θα διαμορφώσει και την δυναμική προς τις βουλευτικές εκλογές. Και τελικά θα καθορίσει τους συσχετισμούς στην επόμενη Βουλή. Δεν θα μπορούσε η 26 Μάϊου να είναι πιο κρίσιμη. Είναι οι εθνικές εκλογές πριν αυτές γίνουν.

Δίπλα τα άλλα κόμματα της Βουλής θα βρεθούν στην πίεση της πρώτης ευκαιρίας καταδίκης του ΣΥΡΙΖΑ και θα υποστούν τις συνέπειες αυτής της πίεσης. Οι μικρότεροι σχηματισμοί που σχεδιάζουν να εκμεταλλευθούν την χαλαρή φύση των ευρωεκλογών , μάλλον θα αφομοιωθούν στην μεγάλη κίνηση.

Πάντως τα πράγματα έχουν  ήδη συντελεστεί. Τίποτε το δραματικά διαφορετικό και νέο δεν θα προκύψει από τώρα ως το τέλος Μάϊου.



Πορευόμενοι προς τις εκλογικές αναμετρήσεις του Μαϊου, η αποσπασματική κριτική στους κυβερνητικούς και τον ΣΥΡΙΖΑ από τη Ν.Δ., δεν έχει τίποτα να προσφέρει περισσότερο απο την εμπειρία των ίδιων των ανθρώπων.
Η αδυναμία ή ο φόβος να παρουσιασθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως αυτό που είναι, ως αντιδημοκρατικό, (εκσυγχρονισμένο) ολοκληρωτικό κόμμα, του αφήνει περιθώρια δράσης και επιρροής.
Κυρίως του επιτρέπει ανεμπόδιστα να διατυπώσει ένα νέο ψεύδος για τον εαυτό του, μέσα από ιδεολογικά τραυλίσματα, που θα λειτουργήσει ως ερμηνευτικό πλαίσιο εκλογικής μάχης και μετέπειτα διαδρομής.
Δεν θα σας παρακολουθήσουμε στη μάχη που δίνετε για τις προσόψεις.
Το μέτωπο είναι στα θεμέλια. Η σύγκρουση ήταν και είναι ιδεολογική.

 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 24/03/2019

Δεν θα μείνει τελικά περιοχή επί ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα την αγγίξει το υπερφίαλο και δεν θα θριαμβεύσει το γελοίο.

Η τελευταία φαιδρότητα εκφωνήθηκε, ως δανεισμένη σκέψη , από τον κ. Τσίπρα. Ολιγαρκής αφθονία.

Η γλώσσα θα προσφέρεται πάντα ως εργαλείο παραπλάνησης στην υπηρεσία της ψευδούς συνείδησης. Η πλασματική απόδοση των πραγμάτων θα γεννάει πάντα μια προσδοκία κυριαρχίας. Τίποτα δεν αφήνει αχρησιμοποίητο η κυβερνητική πανουργία. Στην ολιγαρκή αφθονία ανακάλυψε αίφνης τον αρχέγονο και χαμένο ριζοσπαστισμό της. Μόνο που το γελοίο θα ακολουθεί πάντα ως ανεπιθύμητος υπονομευτής των διακηρύξεων.

Η «ολιγαρκής αφθονία», συνδεόμενη με τις συνθήκες της εποχής και την εκδοχή της ζωής του σύγχρονου ανθρώπου, είναι κενή νοήματος. Τέτοιες ιδέες ( και οι εμπνευστές τους ) στην εποχή του παρατεταμένου κενού, όπως η δική μας, διεκδικούν προσοχή, πολλαπλασιάζοντας μέσω του συστήματος δημοσιότητας τον εαυτό τους.

Αυτό το παρατεταμένο κενό, ένας μεγάλος σκοπός θα μπορούσε να το καλύψει. Να φέρει την εσωτερική πληρότητα , μια νέα ισορροπία, μια θεραπεία, επί τέλους, στις αγωνίες του σύγχρονου ανθρώπου. Η νοσταλγία του χαμένου παραδείσου θα καταδιώκει τους ανθρώπους, όπως οι ποιητές τις λέξεις. Να ο μεγάλος σκοπός.

Δήθεν ριζοσπάστες στοχαστές, έρχονται, ως νέοι προφήτες, να αρδεύσουν αυτήν την ουτοπία. Το όνειρο της μικρής κοινότητας, η καταστροφή των σύγχρονων παραγωγικών δομών, η ελαχιστοποίηση της οικονομίας, η αμεσότητα στις σχέσεις , ο περιορισμός των επιθυμιών στο βάθος, προβάλλεται ως επαναστατικός μύθος, ως λύτρωση από τα δεινά και απελευθέρωση από τις αλυσίδες τους.

Η ουτοπία αυτή , ο κοινωνικός μύθος που λειτουργεί ως μηχανισμός μετάθεσης και αναπλήρωσης του κενού της βιωμένης ύπαρξης, διεκδικεί θέση ιδεολογίας και επιδιώκει να αναγνωσθεί ως ριζοσπαστικός πολιτικός στόχος. Ο ύμνος του παρελθόντος της πρώτης φάσης, ήδη από τον Ρουσσώ, αποτέλεσε μια παράδοξη εσχατολογία, με στραμμένο στο χθες το πρόσωπό της.

Εθισμένοι στους μυθικούς κόσμους οι κυβερνητικοί, ασπάζονται πρόθυμα και άκριτα κάθε πρόχειρη εκδοχή τους. Καθώς πορεύονται προς το τέλος τους, θέλουν να φαντάζονται τον εαυτό τους μαχόμενο στις νέες επαναστατικές επάλξεις, της καταναλωτικής αυτοσυγκράτησης και της ολιγάρκειας.

Θα ήταν μάταιο σε μια ομάδα  εξουσιαστών να επισημάνει κανείς τις αντιφάσεις τους.  Η εμπειρία της καταστροφικής πολιτικής τους μιλάει ήδη με δυνατή φωνή. Κανένα  ιδεολογικό τραύλισμα δεν μπορεί να καλύψει τον διαπεραστικό ήχο της.

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 17/03/2019

Ο πολιτισμός είναι η τέχνη της συνύπαρξης. Πρόκειται για το μέγιστο και ιερό στόχο της ύψιστης λειτουργίας που επινόησε ο άνθρωπος, της πολιτικής λειτουργίας. Η πολιτική , ως θεσμικός έλεγχος της βίας, από τα πρώτα ήδη βήματα, διαμορφώνει το πλαίσιο της συνύπαρξης, χωρίς ο ένας να γίνεται Κάιν για τον άλλον.

Στο πέρασμα του χρόνου το ζήτημα αυτής της ανάγκης συνύπαρξης, πέρασε από σαράντα κύματα. Με την απειλή πάντα της καταστολής και της βίας, φυσικής ή συμβολικής, να διεκδικεί τον τελευταίο λόγο. Να διαγράψει δηλαδή ακόμη και αυτήν την ανάγκη συμβίωσης και την εσώτερη επιθυμία της συνύπαρξης, αφού μόνη της εμπεριέχει μια εκρηκτική δύναμη κίνησης και αλλαγής, σε μια  ακατάλυτη ορμή έμπρακτης αμφισβήτησης της βίας.

Ο άνθρωπος ως βούληση ύπαρξης συναντιέται υποχρεωτικά με τον άλλον. Συναντιέται υποχρεωτικά με άλλες, πολλές βουλήσεις ύπαρξης. Η κυριαρχία του ενός επί του άλλου, η «μέθοδος Κάιν», κυοφορεί τον αφανισμό όλων. Η συνύπαρξη είναι προϋπόθεση της ύπαρξης.

Με αγώνες , ταξικές και ιδεολογικές  συγκρούσεις, παλινωδίες, εξεγέρσεις, επαναστάσεις , παλινορθώσεις και νέες συγκρούσεις κινείται η ιστορία. Και στη διαδρομή του ο άνθρωπος , ως βούληση ύπαρξης , έκανε βήματα συνύπαρξης. Έχτισε μια συνθήκη πολιτισμού. Και στον ευρωπαϊκό χώρο του δικού μας σύντομου βίου, της εποχής μας, αυτή η συνθήκη πολιτισμού διεκδικεί μια αξιοθαύμαστη πρωτοπορία σε σχέση με το παρελθόν και σε σύγκριση με τον υπαρκτό υπόλοιπο κόσμο.

Ελλάδα 2019. Καθώς εξαντλείται το νήμα του χρόνου της παρούσας Κυβέρνησης και το τέλος της θητείας πλησιάζει ως ώρα κρίσης, έρχεται στο φως το βάθος του πολιτικού μας προβλήματος. Η δυσκολία της συνύπαρξης, ίσως και η αδυναμία της συνύπαρξης.

Οι μέθοδοι διεκδίκησης της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ, η κυβερνητική πρακτική του, η χρήση των αναγκών των ανθρώπων, ο διαιρετικός βίαιος λόγος και ο αυτάρεσκος διχασμός απομάκρυνε ως συνειδητό στόχο τη συνύπαρξη. Την υπονόμευσε, την διέβαλε ως αξία, την συκοφάντησε ως αγαθό και ως δημοκρατικό επίτευγμα πολιτισμού.

Ως ολοκληρωτικό κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, έθεσε τον άλλον στη θέση του εχθρού. Και εξακολουθεί να το κάνει. Κάθε ολοκληρωτική αντίληψη, ως καθολική εκδοχή του κόσμου και συνακόλουθα ως εξουσία, αμφισβητεί το δικαίωμα της ύπαρξης σε κάθε τι που δεν υποτάσσεται στην ιδεολογική φυλακή της.

Το «εμείς ή αυτοί» δεν είναι σχήμα λόγου – δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω – είναι άρνηση της συνύπαρξης, είναι «η μέθοδος Κάιν», είναι η ρητή άρνηση της ύπαρξης στον διαφορετικό άλλον.

Αυτό το κατασταλτικό δηλητήριο γίνεται το μολυσμένο αίμα του κοινωνικού σώματος. Το «εμείς ή αυτοί», ως άρνηση της συνύπαρξης, γίνεται τρόπος ζωής. Και τροφοδοτεί και δικαιώνει την καθυστερημένη συνείδηση, που, μέσα στην παρακμή και την διαλυτική φθορά της, γοητεύεται από τη μέθοδο Κάιν και την υιοθετεί ως οδηγό της. Θα την συναντήσετε να καλπάζει στη Λ.Ε.Α., να αρνείται τον Νόμο και να τον επικαλείται μόνο και αποκλειστικά για τον εαυτό της.

Η αμφισβήτηση έως  θανάτου του άλλου, από τον στιγμιαία ισχυρό, είναι η πλήρης κατάλυση κάθε δημοκρατικής αρχής. Ο καταποντισμός των κυβερνητικών στην κάλπη, θα αποδειχθεί σήμερα μια χρήσιμη  προϋπόθεση για ένα βήμα προς τη συνύπαρξη.

 

DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd