Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 23/12/2018 

Σε μια μηχανική επανάληψη η πολιτική επικαιρότητα επαναφέρει στην πρώτη γραμμή το κεντρικό ζήτημα.
Ποιος δικαιούται να ομιλεί;
Ποιος έχει τα πρωτεία του λόγου;Ποιος είναι ο τελικός κάτοχος του πυρομαχικού;
Από τις πρώτες στιγμές της απόπειρας συνύπαρξης, το ζήτημα ορίζει τη μεγάλη ανθρώπινη διαδρομή. Η διαμάχη για το δικαίωμα στο λόγο είναι η ίδια η Ιστορία.
Η ελευθερία του λόγου εγκαθίσταται έτσι ως πρωταρχικό δικαίωμα και θεμελιακή προϋπόθεση για κάθε σκίρτημα ή ψήγμα δημοκρατίας. Η σύγκρουση γύρω από το ζήτημα υπήρξε και θα παραμείνει ανειρήνευτη μέχρι να σβήσει ο ήλιος.
Η ελευθερία του λόγου και συνακόλουθα στην εποχή μας η ελευθερία του Τύπου, είναι το «κέντρο βάρους» της πολιτικής σύγκρουσης, όπως σημείωσε σε σχόλιό του στο Διαδίκτυο ένας ονειροπόλος, κατά την έκφρασή του, φυσικός. Γύρω από αυτό το «κέντρο βάρους» συνωστίζονται οι ποικιλόμορφοι, άλλοι μεταμφιεσμένοι, άλλοι όχι, εχθροί της δημοκρατίας.
Στον τόπο που γεννήθηκε η Δημοκρατία, όπως συνηθίζουμε να λέμε εμείς οι μακρινοί και άσχετοι απόγονοι, εκλεγμένοι πρωταγωνιστές της εποχής αρνούνται επίμονα τη διαλογική φύση της.
Τα πράγματα εξελίχθηκαν κάπως έτσι. Στη διαδρομή υψώθηκαν δύο χέρια. Το ένα χέρι, το χέρι της εξουσίας κυρίως, υψώθηκε για να ασκήσει βία. Είναι το υψωμένο χέρι της καταστολής του άλλου και της εξόντωσής του. Το άλλο χέρι υψώθηκε λέγοντας: «Ζητώ το λόγο».
Δύο χέρια, δύο δρόμοι, δύο διαφορετικές αντιλήψεις και συλλήψεις για τον άνθρωπο και την ελευθερία του. Στην πρώτη κατοικεί ο ολοκληρωτισμός, στη δεύτερη μάχεται η δημοκρατική αναζήτηση. Η συνείδηση είναι ένα διαρκώς υψωμένο χέρι που ζητάει τον λόγο. Η εξουσία, ως δέος, ως βία, ως καταστολή, επιδιώκει τη σιωπή.
Το υψωμένο χέρι της καταστολής του άλλου, στη δημοκρατική σχετικότητα της σύγχρονης Ελλάδας, έχει μεταμφιεστεί σε βίαιο λόγο. Είναι ο βίαιος λόγος των κυβερνητικών, που καθημερινά εκφωνείται στον δημόσιο χώρο.
Ο βίαιος λόγος, ως εξουσιαστικός, κρύβει μέσα του τη μονοσήμαντη εκδοχή των πραγμάτων. Η εξουσία – οι κυβερνητικοί εν προκειμένω – αγαπάει το μονοσήμαντο. Φοβάται την ποικιλία, την επάρκεια της ποικιλότητας, την εκρηκτικότητα του διαφορετικού. Δεν αναγνωρίζει τον αντίπαλο, δεν δέχεται την αυτονόητη ύπαρξή του. Ψάχνει λέξεις να τον εξοντώσει. Αρνείται τον διάλογο. Συνομιλεί, μας λέει με κάποιον τρόπο, μόνο με την Ιστορία!
Ο πολιτικός λόγος κινείται και ανθίζει μέσα στη δημοκρατική περιοχή. Υπάρχει ως τέτοιος μόνο μέσα στη διαλογική κατάσταση και τη διαλογική σχέση. Οταν γίνεται το υψωμένο χέρι της βίας, χάνει κάθε διάσταση επικοινωνίας και σχέσης με τον άλλον, αποδοχής και αναγνώρισής του. Και τότε μιλάει για την αντιδημοκρατική φύση των εκφωνητών του.
Η χώρα έχει από καιρό απολέσει την κανονικότητα της πολιτικής δημοκρατικής σύγκρουσης. Οι απόγονοι δεν υποψιάζονται το βάθος της πολιτικής παρακμής που αυτό κυοφορεί. Παρατηρούν αδιάφοροι και παράλυτοι. Ετοιμοι να συμβιβαστούν με τον βίαιο λόγο και τις «απαιτήσεις» του.
Το υψωμένο χέρι της καταστολής ονειρεύεται μια ισορροπία «θανάτου». Μια πένα και μια λέξη, πολλές πένες και πολλές λέξεις, θα αποτελούν πάντα το ακατάβλητο υψωμένο χέρι της ελεύθερης έκφρασης, της γνώμης και του λόγου. Ας γνωρίζουν ότι αυτό το πυρομαχικό δεν τελειώνει ποτέ.

Ευχές για καλά Χριστούγεννα.

 





Κάτω από τις λέξεις, υπάρχουν και άλλες λέξεις.

Πολιτική θεωρία, κοινωνιολογία, ανθρωπολογία, ψυχολογία.

Περισσότερα...

 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 09/12/2018

Η παρακμή με ζήλο μιλάει για τον εαυτό της.

Τα γεγονότα της καθημερινότητας, από τις πράξεις βίας μέχρι την ηχώ της πολιτικής κενολογίας, δυναμώνουν τη φωνή της.

Εικόνα μαραμένου κήπου δίνει η χώρα.

Περισσότερα...

 





Ιστοσελίδα, www.athensvoice.gr, 09/12/2018

Διαβάζουμε σε άρθρο του Τάκη Θεοδωρικάκου, υπό τον τίτλο «Χίλιες τετρακόσιες δεκατέσσερις ημέρες», στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ( 9/12): «Γι’ αυτό οι επόμενες εκλογές θα είναι τελικά η σύγκρουση δύο κόσμων».

Αυτή η δραματική διακήρυξη με σκοπό την έμφαση στην πολιτική κρισιμότητα της στιγμής, δεν είναι καινούργια. Πρόκειται για κάτι που συχνά το συναντάμε στην Ιστορία, "φως και σκότος", "καλό και κακό", κλπ. Πρόκειται για ένα είδος πολεμικής ιαχής που μας λέει "ή τώρα ή ποτέ". Καμία ιαχή δεν κέρδισε ποτέ τη μάχη, ούτε καθόρισε την έκβαση της σύγκρουσης. 

Οι πραγματικές συνθήκες κρίνουν την έκβαση και η δυνατότητα των διεκδικητών να επεξηγήσουν επίμονα, θεμελιωμένα, πειθαρχημένα και με συνέπεια αυστηρή, τους κοινωνικούς και πολιτικούς λόγους, που επιβάλλουν το πέρασμα στη νέα φάση.

Η έμφαση και το ζητούμενο είναι «να φύγει» ο ΣΥΡΙΖΑ. Και πράγματι για την πολιτική κίνηση των πραγμάτων και την προοδευτική διαμόρφωση των συνθηκών , ώστε η χώρα να σταθεί στα πόδια της, μετά την καταστροφή που συνειδητά προκάλεσαν οι κυβερνητικοί, είναι να ηττηθεί κοινωνικά και πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς εκλογές.

Αυτό όμως είναι και μπορεί να καθίσταται δευτερεύον, ως προς το πάντα επανερχόμενο και πάντα υπέρτερο ερώτημα: για να γίνει τι;

Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για την επόμενη φάση; Και τι εγγυάται, ότι ένα συντηρητικό κόμμα, όπως φάνηκε στη διαδρομή της κρίσης, θα μπορέσει να σηκώσει στους ώμους του το βάρος της εξόδου από τη σημερινή έρημο;

Προσπερνάω την παραδοσιακή πρόσδεσή του στο κράτος και δεν αγνοώ τα καινοτόμα στοιχεία που πρόσθεσε με την εκλογή του ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο ίδιος ως άτομο κομίζει.

Θα μείνω στη σύγκρουση των δύο κόσμων που προανέφερα και την πολιτική αδυναμία που φανερώνει. Δεν υπάρχουν δύο κόσμοι. Ένας κόσμος υπάρχει. Και αυτό είναι το σύγχρονο κοινωνικό σώμα, το κοινωνικό σώμα στην Ελλάδα του 2018, που το συνέχει μια ομοιογένεια και το συγκρατούν κοινές αντιλήψεις και μυθοπλασίες.

Με κοινό τρόπο προσλαμβάνει φιλοσοφικοπολιτικά τον κόσμο, κοινή είναι η σχέση του με το κράτος. Κοινή είναι η αντίληψη των εύκολων λύσεων, κοινή είναι η μυθοπλασία του πρίγκιπα ψηφοφόρου για τον εαυτό του. 

Σήμερα πράγματι μόνο μια σύγκρουση θα μας πάει στην επόμενη φάση. Είναι όμως η σύγκρουση του σύγχρονου Έλληνα με τον εαυτό του. Με τον παλαιό εαυτό του. Από την υπόμνηση σεβασμού στο Νόμο μέχρι την ανάγκη σεβασμού του άλλου στην καθημερινή ζωή.

Το πέρασμα στην επόμενη φάση δεν θα συντελεσθεί ποτέ χωρίς τη «σύγκρουση» με αυτό το ενιαίο κοινωνικό σώμα. Με την καθυστερημένη κοινωνική και πολιτική του συνείδηση.

Χωρίς αυτήν την παιδαγωγική της σύγκρουσης, ο σύγχρονος Έλληνας, πέρα από την αριθμητική καταγραφή της ψήφου του στην επόμενη κάλπη, θα είναι έτοιμος να επαναλάβει τον γνωστό παλαιό εαυτό του.

Η σημερινή Ελλάδα δεν θα σωθεί από τον έναν κόσμο εναντίον του άλλου.

Η διάσωση των παλαιών σχέσεων εξουσίας δεν ενδιαφέρει. Αυτό που ενδιαφέρει είναι η διάνοιξη μιας οδού εξόδου από την κρίση και η διαρκής βελτίωση των συνθηκών και των δυνατοτήτων αυτοπροσδιορισμού των ανθρώπων.

Η σημερινή Ελλάδα ή διαλεκτικά θα σωθεί ή μηχανικά θα χαθεί.

Όλα έχουν αλλάξει. Τίποτα δεν είναι όπως χθες, τίποτα δεν θα γίνει όπως χθες.






Ιστοσελίδα, www.athensvoice.gr, 01/12/2018

Η λέξη μας μιλάει για τον εαυτό της. Τι- ποτέ. Ουδέν. Αυτή είναι η σύλληψη. Αυτό που δεν νοήθηκε. Αυτό που δεν υπήρξε (ποτέ).

Μέσα στο τίποτε κυριαρχεί το ‘’ποτέ’’. Το ποτέ αναγγέλλει μια στιγμή του μέλλοντος που δεν θα συναντήσουμε. Είναι ο τόπος που δεν μπορεί κάτι να συντελεσθεί.

Περισσότερα...

DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd