Ιστοσελίδα, www.athensvoice.gr, 02/02/2019

Στη σκιά του «μεγάλου σκοπού», το υπερφίαλο προετοιμάζει αθόρυβα την έλευσή του. Στην εύφορη και φαντασμένη γη της επαγγελίας του μεγάλου σκοπού φυτρώνει ο σπόρος του. Τινάζεται επιθετικά το φύτρο του.

Το υπερφίαλο είναι η υπεροπτική σύλληψη του μέλλοντος, η θριαμβευτική πρόωρη περιγραφή του. Είναι η αψίδα θριάμβου που υψώνεται σήμερα ως οπτικό προανάκρουσμα καθολικής κυριαρχίας στον εσχατολογικό χρόνο.

Φέρνει μέσα του την απεγνωσμένη απόδραση από το επιφανειακά αποκηρυγμένο και επικηρυγμένο επίκαιρο. Είναι η φαντασιακή και απελπισμένη άμυνα κατά του στιγμιαίου. Είναι η αθεμελίωτη, η άφρων άρνησή του.

Ο μεγάλος σκοπός είναι η αιώνια μετάθεση. Το είδαμε. Στον μελλοντικό χρόνο όλα θα βρουν την αξία και το νόημα. Την αξία και το νόημα που το επίκαιρο αποστερεί και το στιγμιαίο σκοτώνει. Ό,τι ζούμε αυτόματα πεθαίνει, ό,τι βιώνουμε εκεί και παρέρχεται. Δεν έχει διάρκεια -φευ- η ευτυχία.

Η τριβή με το καθημερινό γίνεται η μόνη σχέση μαζί του. Το ζούμε και το αποφεύγουμε, το αρπάζουμε και το αφήνουμε. Είναι μια διαρκής αμφιβολία. Μια άρνηση της ίδια της ύπαρξής μας. Μια αδυναμία εσώτερης σύνδεσης με το παρόν.

Μόνο που μόνο αυτό υπάρχει. Αυτό το φευγαλέο στιγμιαίο παρόν και το νόημα του  μόνο ως τέτοιο νοείται. Δεν υπάρχει δεξαμενή να ποτίζει το παρόν. Το ίδιο το παρόν είναι το ύδωρ του εαυτού του. Η άρνηση της απόδρασης από το βασανιστικό τόπο του είναι η ζωή. Εκεί υπάρχει, εκεί και πεθαίνει.

Ο μεγάλος σκοπός είναι η διαρκής παραμυθία απέναντι σε αυτή την δοκιμασία. Ως μελλοντικός, υπό διαρκή κίνηση προς τον πάντα επόμενο χρόνο, ο μεγάλος σκοπός γίνεται ο τόπος της μετάβασης στο μη είναι.

Πάνω στο μελλοντικό μη είναι, το υπερφίαλο, ως αναίδεια, ως αυθάδεια, ως κυνισμός και ως προπέτεια, ως τυφώδες πνεύμα καθολικής εξουσίας, στήνει οριστικά το θρόνο του. Στήνει οριστικά με αυτάρεσκη έπαρση το θρόνο του. Λαμβάνοντας τον εαυτό του ως αιώνιο στον διαρκώς υπό έλεγχο χρόνο, το υπερφίαλο αποκτά υπόσταση μέσα σε κάθε έκφραση κυριαρχίας της εξουσίας.

Το υπερφίαλο είναι η πυρετώδης άρνηση του συγκεκριμένου, των συγκεκριμένων ανθρώπων και της ζωής τους, η άρνηση αποδοχής των ορίων του πραγματικού κόσμου, της ύπαρξης εντός του. Το υπερφίαλο, ως ολοκληρωτική εξουσία που δικαιώνεται από έναν μεγάλο σκοπό, σπάζει το φράγμα και ξεχειλίζει από αλαζονεία και αυθάδεια πάνω στον πραγματικό άνθρωπο του παρόντος. Η υπερφίαλη βία ως ύβρις επί της ζωής, διεκδικεί την καθολική υποταγή της.

Ως ολοκληρωτική εξουσία εγκαθιδρύει τον παραλογισμό της αιώνιας παράτασης και της παρατεταμένης αναμονής. Ανυπότακτο άλογο η αφροσύνη της αλαζονείας γεννάει την βία, ως μέσο στη διάθεση του μεγάλου σκοπού. Και διεκδικεί την ιερή κατοχή του χρόνου, την ιδιοκτησία του συνολικού ανθρώπινου χρόνου, γίνεται το «πνεύμα» της Ιστορίας.

Στο χώρο αυτό της αφροσύνης το γελοίο είναι το τελευταίο πρόσωπο του υπερφίαλου. Υπερφίαλο και γελοίο σε συμμαχία εναντίωσης στον ορθό λόγο, είναι η σκοτεινή άρνηση των περιορισμών του. Μέσα στην έξαρση αυτή του παροξυσμού του άλογου,  αναδύεται στην πληρότητά του το γελοίο. Είναι ο εκφυλισμός του μεγάλου σκοπού.

Όταν το υπερφίαλο ολοκληρώσει ήδη την θριαμβευτική του παρέλαση, ζητάει τόπο οριστικής εγκατάστασης. Εκεί αναποτελεσματικό πια, εξαντλημένο από την ένταση του τίποτε, ηττημένο, παραχωρεί οριστικά τη θέση του στο γελοίο. Το υπερφίαλο ως γέφυρα προς το γελοίο ολοκλήρωσε την αποστολή του.

Το γελοίο είναι πάντα το σοβαρό που εκφυλίστηκε, είναι το ιερό που εξετράπη σε φαιδρότητα. Μέσα στο υπερφίαλο η τήξη των ανθρωπίνων και κοινωνικών σχέσεων έχει ήδη συντελεστεί. Και το γελοίο που ακολουθεί ως εκφυλισμός, γίνεται το μέτρο των πραγμάτων.

Το γελοίο διαβρώνει αθόρυβα. Αποσαθρώνει και διαβρώνει. Αθόρυβα και θα πέσει. Αθόρυβα και θα πεθάνει. Δεν θα προλάβει καν να ακούσει ούτε τον γδούπο της πτώσης του.

 

Εργαζόμενοι στο αΐδιο παρόν οι υπαρκτοί άνθρωποι, κοινωνοί της ζωής, θα προσπεράσουν. Προσπερνάμε. 



Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 03/02/2019 

Κατά αλλεπάλληλα κύματα οι κυβερνητικοί αναπτύσσουν την επίθεση κατά του κοινωνικού σώματος. Σχεδιασμένα. Επίμονα.

Αλλεπάλληλα κύματα από το βυθό της καθυστέρησης εκβράζονται με μανία στην ακτή. Το ένα διαδέχεται με ορμή το άλλο, πολλαπλασιάζοντας τον εαυτό του. Παραποίηση, διαστροφή, προσβολή, ταπείνωση, φόβος, χυδαιότητα, εκφυλισμός, ύβρις.

Στελέχη κορυφαία, κατά τον τύπο της αστικής δημοκρατίας, εν χορώ, σε σύμπνοια εσωτερική και σε δεσμό συνείδησης ακατάλυτο, διεκπεραιώνουν και υλοποιούν, ως απεγνωσμένο στράτευμα, την επίθεση κατά του κοινωνικού σώματος, στοχεύοντας κάθε έναν πολίτη ξεχωριστά.

Πρωθυπουργός: επρόκειτο για « διαδηλώσεις ακροδεξιών λαϊκιστών…η πλειοψηφία των ανθρώπων που μπορούν να σκέφτονται και να ασκούν κριτική με το μυαλό τους » είναι υπέρ της συμφωνίας . Με ασέβεια μιλούν πάντα οι νεοδημαγωγοί στην ιστορία. Ο αντίπαλος, ο διαφορετικός άλλος, δεν είναι ισάξιος, δεν είναι ισότιμος στο δικαίωμα έκφρασης και γνώμης, λόγου και δράσης. Είναι υποδεέστερος. Ο κριτής ζώντων και νεκρών , ο Πρωθυπουργός, διεκδικεί την τελική απόφαση. Είστε εν δυνάμει όλοι ακροδεξιοί. Και μειωμένης αντίληψης. Μας λέει, υποδυόμενος το ‘’πνεύμα’’ της Ιστορίας. Σε εναγκαλισμό η προσβολή με την ταπείνωση, υμνούν την ύβρι. Η αντιδημοκρατική συνείδηση δεν έχει αναστολές. Τα κύματα της καταστολής δεν διακρίνουν « αθώους» και « ενόχους».

Αντιπρόεδρος της Βουλής: «….οι δημόσιοι υπάλληλοι φοβούνται τις απολύσεις , αλλά και όσοι φιλοδοξούν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι θα σας στείλουν στις ψευδαισθήσεις..». Μοιάζει να απευθύνεται στην αντιπολίτευση, στους πολίτες απευθύνεται. Με πανουργία πολιτική και πονηρία επιτηδευμένη. Κερδοσκοπώντας πάνω στην ανάγκη εργασίας αυτοπροβάλλεται ωσάν το κόμμα της να είναι  ιδιοκτήτης του κράτους και αποκλειστικός διαχειριστής. Οι εξουσιαστές λάτρεψαν το κράτος. Και κρατώντας στο χέρι τα κλειδιά του, « απειλούν» με τα αγαθά του. Μόνο εμείς μπορούμε να σας ανοίξουμε την πόρτα εισόδου, λέει δυνατά, μόνο εμείς θα εγγυηθούμε και την αδυναμία εξόδου, μετά τον εγκλωβισμό σας στην εξάρτηση, λέει ψιθυριστά. Η ήπια αυτή αδιαντροπία κρύβει μέσα της, ως κυνική επίκληση της ανάγκης εργασίας, μια άμετρη καταστολή.

Υπουργός Υγείας: «..σας έχω..». Οι λέξεις είναι η φωνή της συνείδησης, δεν είναι ήχοι και ασυνάρτητοι φθόγγοι. Το « σας έχω» είναι η επίκληση της ισχύος, η αυθάδεια της δύναμης, είναι ο σκοτεινός πυρήνας της αντιδημοκρατικότητας , που βγαίνει στο φως και εκφωνείται ως όπλο ήττας και  υποταγής του άλλου.

Τα στιγμιότυπα αυτά των τελευταίων ημερών, μαζί με  άλλα που έχουν προηγηθεί, θέλουν να γκρεμίσουν τα θεμελιώδη της δημοκρατικής ακτής. Συνιστούν την άρνηση της δημοκρατικής κατάστασης. Που θέτει τον άλλον , τον διαφορετικό, με άλλη γνώμη και άλλη άποψη, σε ισότιμη θέση ανταλλαγής και διαλόγου. Η δημοκρατία υπάρχει μόνο ως διαλογική κατάσταση. Αποκρούει την επιβολή και εκβάλλει την ύβρι.

Μέσα σε αυτήν την ατμόσφαιρα η εικόνα του Κοινοβουλίου έρχεται να προστεθεί σαν μεγάλη λεπτομέρεια στο σκηνικό του θεσμικού εκφυλισμού και της καθοδικής δίνης. Η ιδεολογική και πολιτική ανεπάρκεια της Αντιπολίτευσης να κατανοήσει και να επεξηγήσει επίμονα και πειθαρχημένα τον αντιδημοκρατικό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ, επιβαρύνει δραματικά την εποχή.

Τα κύματα θα επιμείνουν στην επίθεσή τους. Ελπίζουν οι εμπνευστές ότι η διάβρωση θα φέρει καρπούς.  Από ψηλά, κάτι σαν τον θρόνο του Ξέρξη, οι καθηγητές φιλοσοφίας του κόμματος στην εξουσία, πασχίζουν αν συνομιλήσουν με το «πνεύμα» της Ιστορίας. Απογοητευμένη και αυτή από τον εκφυλισμό αποστρέφει το πρόσωπό της. Πάει να συναντηθεί με  τους πολίτες στην κάλπη.





Ιστοσελίδα, www.athensvoice.gr, 26/01/2019

Μετά τον  «ύμνο στο ανεπίκαιρο», την ψηλάφηση του «τίποτε και του εαυτού του», τη θνήσκουσα λάμψη της «αστραπής της ευμάρειας», διεκδικεί και κερδίζει τη θέση του ο μεγάλος σκοπός.

Υποψιασμένος στη διαδρομή του ο άνθρωπος τη φθαρτή φύση του στιγμιαίου και παρατηρώντας την ταχεία δύση του επίκαιρου , επινόησε τον «μεγάλο σκοπό», τους μεγάλους σκοπούς.

Παρά την υπαρκτή αιχμαλωσία στο επίκαιρο και τη δέσμευση στις ανάγκες του στιγμιαίου, το υπαρξιακό ερώτημα του νοήματος υπονομεύει τους δεσμούς με τον ρευστό χρόνο και ανατινάζει την εσώτερη εμπλοκή με την κατακλυσμιαία ροή του. Το επίκαιρο γεννάει την απελπισία, το ελάχιστο της φύσης του την πολλαπλασιάζει. Η ζοφερή ατμόσφαιρα του τίποτε , ανυπόφορη όπως ο θάνατος.

 Ο χρόνος , ο παρατεταμένος χρόνος είναι η λύτρωση. Η διάρκεια. Ο χρόνος που τη διάρκειά του εγγυάται το μέλλον. Εκεί βρίσκεται η σωτηρία. Αυτό που έρχεται και κάποτε αδιατάρακτα  θα υπάρξει, κυοφορεί το νόημα. Ένας ναός του μέλλοντος, ένας βωμός του ερχόμενου, αυτός είναι ο σταθμός. Σταθερός και απρόσβλητος από το χείμαρρο του στιγμιαίου και του επίκαιρου.

‘Ετσι το «θύμα» του αποσπάται προοδευτικά από τον εντυπωσιασμό του επίκαιρου. Και μεταπίπτει εύκολα σε άλλη κατάσταση. Διαθέσιμο στη γοητεία του ελπιδοφόρου μελλοντικού  αγνώστου.

Βλέποντας να θαμπώνει η φωταγωγημένη εποχή του παρόντος , το μέλλον παρέχει όλη την ελευθερία της περιγραφής του στην φαντασία. Κι αρχίζει η ολοκληρωτική σύλληψη του κόσμου. Επινοούνται δρόμοι. Διαγράφεται η πορεία. Εγκαθίσταται η επιθυμία του γήινου παραδείσου ως βεβαιότητα. Διεκδικεί επιστημονικότητα. Μέσα στο θόρυβο του επίκαιρου ο μεγάλος σκοπός είναι ο μόνος που μπορεί να ακουστεί.

Προοδευτικά η νομοτέλεια αυτή κερδίζει τη σκέψη και τον νου. Και ανακουφίζει από την αμφιβολία. Και απαλλάσσει από την απειλή του αγνώστου. Και κάθε φορά επικίνδυνου και απρόβλεπτου επίκαιρου. Το ανυπότακτο μπαίνει σε μια κοίτη κατανόησης.

Οι πρώτοι κοινωνικοί επιστήμονες για αυτό μιλούσαν χωρίς να το ξέρουν. « Όπως έχουμε μια φυσική των ουρανίων σωμάτων , έτσι μπορούμε να έχουμε και μια φυσική των κοινωνικών φαινομένων». Τίποτα δεν μπορεί πια να αντισταθεί στον επιστημονισμό που θεριεύει και υπόσχεται προστασία από το τραγικό του επίκαιρου, από την φευγαλέα  και ασύλληπτη φύση του εκρηκτικού στιγμιαίου.

Ο μεγάλος σκοπός έχει στήσει το βάθρο του. Φιλόδοξοι μηχανικοί του εργάζονται να ελέγξουν την ανυπότακτη φύση της ατομικής και συλλογικής συνείδησης. Μέσα στη συνθήκη  αυτή ο ανορθολογικός σκοπός των πρώτων σκοτεινών χρόνων, επιβιώνει και μερικά πετυχαίνει να εγγυηθεί τη βεβαιότητα της εσχατολογικής πρόβλεψης.

Ο μεγάλος σκοπός χτίζεται στην ανθρώπινη διαδρομή ως αντίπαλο σχήμα στο επίκαιρο και στο στιγμιαίο. Το στιγμιαίο , ως εχθρός, ορίζει χωρίς να το ξέρει το αντίθετό του. Ο χαμένος «εορτασμός» του παρόντος μετατίθεται στο απρόσιτο μέλλον. Είναι μια εκδίκηση του τραγικού επίκαιρου εναντίον του παρατεταμένου εαυτού του. Στη σκιά του μεγάλου σκοπού το υπερφίαλο προετοιμάζει αθόρυβα  την έλευσή του.



 

1η: Τα ερείπια είναι προϋπόθεση πολιτικής κυριαρχίας.
2η: Η επιδείνωση της οικονομικής κρίσης και ο θεσμικός εκφυλισμός είναι συνειδητή επιλογή της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.
3η: Το ύφος, ο λόγος, οι αποφάσεις, οι συμπεριφορές μιλάνε για την αντιδημοκρατική φύση του κυβερνητικού κόμματος.
4η: Η Αριστερά εκ του πυρήνα της θεωρίας είναι ένα μέγα φιλοσοφικοπολιτικό ψεύδος. Η ανθρωπότητα είναι πλέον οπλισμένη με την εμπειρία της εφαρμογής αυτής της θεωρίας.
5η: Βασικός εχθρός της Αριστεράς εκ του πυρήνα της θεωρίας, είναι η ατομική συνείδηση. Η καταστολή κάθε δυνατότητας αυτοπροσδιορισμού της είναι το πρώτο μέλημα κάθε ολοκληρωτισμού.
6η: Εσχατολογική και μεσσιανική η Αριστερά, εκ του πυρήνα της θεωρίας, ασκεί λυτρωτική επιρροή στις καθυστερημένες κοινωνίες, που αντιλαμβάνονται ανορθολογικά τον κόσμο και ασπάζονται κατασκευές μελλοντικής σωτηρίας.
7η: Το αίτημα της ελευθερίας θα βρίσκει απέναντί του κάθε εξουσία. Ο περιορισμός της είναι προϋπόθεση για την ανάπτυξή της. Μικρότερη εξουσία, περισσότερη ελευθερία.
8η: Η πολιτική σύγκρουση στη χώρα εν όψει των εκλογών θα αναδείξει την καθυστέρηση και την άρνηση του λαού να αξιοποιήσει την εμπειρία της κρίσης.
9η: Παλαιοί αντιπρόσωποι θα δώσουν την έσχατη μάχη διάσωσης ρόλων , πλούτου και επιρροής.
10η: Την επομένη της εκλογικής αναμέτρησης θα εκραγεί σαν ηφαίστειο η ανάγκη μιας νέας, πολιτιστικής και πολιτικής στην βαθύτερη ουσία της πρωτοβουλίας.Από την ανάκτηση του Νόμου μέχρι την ανάκτηση της γλώσσας. Τίποτα δεν είναι όπως πριν , τίποτε δεν θα γίνει όπως πριν.

Υ.Γ. Αν κάποιος συμφωνεί με αυτές τις υποθέσεις, ας τις γνωστοποιήσει, όπως νομίζει.

 



 


Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 27/01/2019


Η τρέχουσα επικαιρότητα καλύπτεται από τον ουσιαστικό λόγο ή τον ανούσιο θόρυβο των λεγομένων μεγάλων θεμάτων. Πρέσπες, ένταση, βίαιος λόγος, βίαιες πράξεις, καταγγελίες, ιδεολογίζουσα αντιπαράθεση, μολυσμένη πολιτική σκόνη και ληγμένα καπνογόνα.

Δεν έχουμε ανάγκη τα «μεγάλα» Θέματα, τις σχετικές στάσεις των πολιτικών εκφραστών και τη χρήση των αυθεντικά σημαντικών, για να ακούσουμε το βουητό της παρακμής.

Μέσα στη σύγχυση που έχει εγκατασταθεί στο βάθος της ερήμου, είναι εξαφανισμένα από την παρατήρηση και την προσοχή τα καθημερινά. Τα υψηλά καθημερινά. Αυτά που συνδέονται με τη ζωή τους ενός, του κάθε ενός και της κάθε μιας, ξεχωριστά. Υγεία, ασφάλεια, εργασία, γνώση, μόρφωση κ.ά.

Στη σκιά αυτής της πραγματικότητας απόλυτα πια έχει κερδίσει η παγερή αδιαφορία για τα επαναλαμβανόμενα καθημερινά εγκλήματα, τα τροχαία εγκλήματα. Μόνο τις τελευταίες ημέρες δύο παιδιά – μαθητές έχασαν τη ζωή τους επιστρέφοντας ή πηγαίνοντας στο σχολείο. Λεπτομέρεια! Είναι ο πραγματικός δημόσιος κυνικός ψίθυρος, που σαν ψυχρός άνεμος συνοδεύει κάθε τέτοια τραγική κατάσταση.

Η αδιαφορία για τα τροχαία εγκλήματα, τους νεκρούς και τους ζωντανούς νεκρούς που μένουν πίσω, μιλάει μέσα από την απεγνωσμένη φωνή των θυμάτων για την εποχή και την απονέκρωση που τη χαρακτηρίζει. Είναι ο θανάσιμος παροξυσμός της αδιαφορίας για το μικρό και το σημαντικό, για το ελάχιστο που είναι μέγιστο, για το έσχατο που είναι πρώτο.

Επί χρόνια τώρα, η λεγόμενη Πολιτεία διέγραψε από τον ορίζοντα των ενδιαφερόντων της τα τροχαία εγκλήματα. Ελαφρές ποινές, περιορισμένος έλεγχος, άστοχος έλεγχος, καθόλου έλεγχος. Ο πρίγκιπας ψηφοφόρος κέρδισε το δικαίωμα στο θάνατο του άλλου. Και μαζί ποιός να τον ενοχλήσει γιατί καταλαμβάνει επικίνδυνα και αδιάντροπα  τη Λ.Ε.Α (Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης), αποκλείει τις διαβάσεις, σταθμεύει στις ράμπες αναπήρων, αδιαφορεί για τους σηματοδότες; Η Τροχαία; Απούσα, επιδεικτικά απούσα, συμπορευόμενη με το πνεύμα της εποχής, της αποδεκτής ανομίας και της ανεκτικής στις παραβάσεις συμπεριφοράς.

Για τα τροχαία εγκλήματα δεν θα γίνει συζήτηση στη Βουλή, δεν θα υψωθούν οι τόνοι, έντεχνα δεν θα ενοχληθεί ο πρίγκιπας ψηφοφόρος. Οι νεκρές κοινωνίες επιμελώς αποφεύγουν παρόμοια θέματα. Γρήγορα ξεχνούν κάθε παρόμοια αιματηρή και θανάσιμη υπόμνηση. Μέσα στην πυρετώδη ένταση για το τίποτα, πώς να βρει θέση μια συζήτηση για το παν, που είναι η ζωή ενός ανθρώπου ;

 Πιο πέρα από αυτά τα σημαντικά, στο περιθώριό τους, μοιάζουν ήδη ηττημένα τα υπέρτερα και τα θεμελιώδη της συνύπαρξης. Αυτά που θα έπρεπε να στηρίζουν τα «μικρά», να είναι η εγγύησή τους και ο αποφασισμένος φρουρός τους.

Δεν υπάρχει πατρίδα χωρίς την λειτουργία των κανόνων συνύπαρξης, που ανυψώνουν το δικαίωμα του ενός στην ασφάλεια και τη ζωή. Εκεί που δεν υπάρχει τέτοιος τόπος πατρίδας, δεν υπάρχει και παρόμοιος τόπος συνείδησης. Και κάθε σχετική κραυγή είναι «εκτός θέματος». Ακόμη και οι Πρέσπες. 

DMC Firewall is a Joomla Security extension!