Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 26/08/2018


Στην επιστροφή του από την Ιθάκη, τον γνωστό τόπο της σκηνοθεσίας, ο κ. Τσίπρας συναντήθηκε με προβοκάτορες «άσημους» ποιητές.
 
Θα ήθελε να τους αποφύγει. Να μην ακούσει τον πικρό λόγο τους. Αλλά συνέβη. Αυτοί έχουν προηγηθεί στο δρόμο.
Και αν η σκηνοθεσία μπορεί να φαντάζεται ελεύθερα τον κατασκευασμένο εαυτό της, αδυνατεί να διαγράψει αυτό που ήδη προϋπάρχει απέναντί της.
 
Φευ! Υπήρξε ζωή πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο πρώτος λοιπόν ποιητής που συναντάει του επισημαίνει: Οταν ο ποιητής «σείει τις φυλλωσιές τις ποιήσεως» το κάνει για να μιλήσει για τη ζωή και τον έρωτα. Να μιλήσει για το ανυποψίαστο και να φανερώσει το κεκρυμμένο.  
Οταν η εξουσία «σείει» τις φυλλωσιές της ποιήσεως, το κάνει επειδή ψάχνει να κατασκευάσει ένα ένδυμα και να προσποιηθεί μια περιβολή.
 
Ο δεύτερος που θα συναντούσε θα του έλεγε και του λέει εκ μέρους όλων των άλλων ποιητών: Είναι τόσο όμορφες οι αναφορές σου στη θάλασσα. Το έχουμε όλοι με τον τρόπο μας πει: «Πρώτα η θάλασσα». Μίλησες για το ταξίδι, παρέλειψες όμως να μιλήσεις για το ναυάγιο που και εσύ προκάλεσες. Και ο ποιητής του θυμίζει σε αυτόν και σε όλους μας: Εχεις χρέος «να μιλήσεις για το ναυάγιο αυτό και να το μνημονεύσεις».

 
Ο τρίτος ποιητής συμφωνεί μαζί του. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε, πράγματι, του λέει. Και συμπληρώνει: Κυρίως όμως αυτό αφορά εσένα. Φυσικά δεν μπορεί να ξεχαστεί αυτό που έγινε, αυτό που έκανες, ο τρόπος που πορεύτηκες. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις στην άρνηση της λήθης. Στη «Διαθήκη» του, να ξέρεις, ο ποιητής το έχει πει: «Να θυμάσαι, να 
θυμάσαι θα πει να μην πεθάνεις».
 
Ο τέταρτος, κοινωνός και αυτός, ως ποιητής, του αγώνα εναντίον της αιχμαλωτιστικής λήθης, θα θυμίσει σε όλους μας με δυνατή φωνή, καθώς ο κ. Τσίπρας ήδη βιάζεται να απομακρυνθεί, αφού έχει επιχειρήσει να αυτοεξαιρεθεί, μεγαλύνοντας τον εαυτό του. «Μη στήνεις αγάλματα στην πλατεία της λήθης» αντηχεί η φωνή του.
Αναπόφευκτα, μέσα από τη συνολική κυβερνητική πράξη του, ο κ. Τσίπρας θα συναντηθεί και με τον επόμενο. Αυτός έχει μιλήσει από καιρό για τις αποτυχίες, τις μάταιες προσπάθειες και τις ανέμελες, ασυνείδητες υποσχέσεις. Σαν να γνώριζε τους κυβερνητικούς πριν αυτοί υπάρξουν. «Και εκεί που νόμιζαν ότι θα περπατήσουν πάνω στη θάλασσα, δεν μπορούν να βαδίσουν ούτε στη στεριά».
 
Είναι προβοκάτορες, κύριε Τσίπρα, αυτοί οι «άσημοι» ποιητές!
Και όσο και αν θα ήθελε ο κ. Τσίπρας να αποφύγει τη συνομιλία μαζί τους, άλλοτε ήσυχα, άλλοτε δυνατά, άλλοτε ήρεμα, άλλοτε με ηφαιστειακό πάθος, θα του λένε οι ποιητές με μια φωνή: Δεν αρκεί, κύριε Τσίπρα, να «σείει κανείς τις φυλλωσιές της ποιήσεως» για να καλύψει τον γυμνό εαυτό του.

 

1. Η Ιθάκη έγινε ο προσωρινός δαιμονικός τόπος του διαχρονικού κυβερνητικού ψεύδους.
2. Ο υπεύθυνος του μεγάλου καταποντισμού άπλωσε για άλλη μια φορά παραποιημένο χάρτη στη γέφυρα.
3. Στο δαιμονικό τόπο της ιδεολογίας η αυτοκριτική είναι εκδιωγμένη.
4. Η άρνηση της λήθης είναι ηθική και πολιτική μας υποχρέωση.
5. Το ψέμα που δεν αντιλέγεται γίνεται τρέλα.
6. Ο καθένας μας είναι τελευταίο φυλάκιο, μετά δεν υπάρχει κανείς.

 

 

Σε λιτή ακτή της Μάνης τύχαμε χθες ξεχωριστής φιλοξενίας.
Με πλεύση ήρεμη σε μέρα δροσερή, μας οδήγησε ο Γιάννης ο δάσκαλος - πολύπειρος καπετάνιος- με ασφάλεια στο άγνωστο μέρος.
Δέσαμε στο ψαράδικο του καπετάν - Γιάννη με τις πλώρες αντίθετες, να κρατάμε τον καιρό. Ο Παναγιώτης θα μας βγάλει στην ακτή με τα κουπιά και ο γεροκαπετάνιος θα μας υποδεχθεί, σαν να μας γνώριζε από παιδιά. Η Δώρα με χαμόγελο ανοιχτό θα μας φέρει γλυκό με δροσερό νερό. Σε λίγο στην απέριττη καντίνα του Γιάννη, λίγο τσίπουρο οι μεν, παγωμένη μπύρα οι δε, μιλήσαμε για τόπους, ιστορίες και παραδόσεις.
Η ομορφιά του τόπου έχει ήδη κερδίσει τα τέσσερα μικρά παιδιά της Δώρας και του Παναγιώτη. Βοηθούν στη λιτή καντίνα και μας σερβίρουν σαν μικροί χαρούμενοι βοηθοί διάσημου σεφ γαλλικού εστιατορίου.
Το πλούσιο φαγητό του τραπεζιού είναι της οικογενειακής παραγωγής και όλοι ανυπόκριτα αναγνωρίζουμε τη νοστιμιά του.
Γέρνει ο ήλιος και δροσιά πέφτει στον κόλπο. Ο καπετάν - Γιάννης κοιτάζει τον καιρό. Η σκέψη του στην επιστροφή.
Θυμώνει συχνά τα απογεύματα ο Λακωνικός και κάνει δύσκολο το ταξίδι στην καρδιά του.
Η Δώρα η καπετάνισσα θα είναι αυτή τη φορά στα κουπιά. 
Σε λίγο είχαμε ήδη ανοιχτεί. 

- Χαλάει στο βάθος ο καιρός, μας λέει ο καπετάνιος .
- Κόψε τον καιρό αριστερά και μετά πλώρη Κύθηρα, του λέμε.
Όμορφο το θαλασσοδαρμένο ταξίδι. Πιο όμορφη η αλησμόνητη φιλοξενία.
Στο λιμάνι ακούμε τις παρατηρήσεις των συνετών της στεριάς.
- Που πάτε με τέτοιο καιρό;
Και ξεκινάνε πάντα οι συζητήσεις για τους κινδύνους και τους φόβους. Είχε περάσει η ώρα και εμείς κατάκοποι αφήσαμε για άλλη μέρα αυτές τις θεωρίες.

 
 


Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 19/08/2018

Η ιδεολογία είναι ένας δαιμονικός τόπος.
Οι κάτοικοί του ζουν στον ερμητικά κλειστό κόσμο του. Ακούνε μόνο τους ήχους του. Επαναλαμβάνουν την ηχώ τους. Χορεύουν στο μονότονο ρυθμό του. Νομίζουν ότι είναι ήδη αυτό που φαντάστηκαν ότι θα γίνουν. Στον δαιμονικό τόπο της ιδεολογίας όλα έχουν συντελεσθεί. Η κίνηση είναι απειλή. Η ανακύκληση είναι η ζωή του.
 
Ο δαιμονικός τόπος και οι κάτοικοί του βρίσκονται σε αντιδικία με την πραγματική ζωή. Αυτό που μέσα από κάθε ανθρώπινη περίσταση και μικρή ή μεγάλη τραγωδία διαρκώς συντελείται. Σε αντιδικία με καθετί που σπέρνει την αμφιβολία, γεννάει απορίες, επιζητεί τον διάλογο και τον προϋποθέτει. Με καθετί που τροφοδοτεί την πολιτική σύγκρουση, από τις ιδέες μέχρι τα γεγονότα. Ιδέες, πρόσωπα, γεγονότα που θέτουν σε αμφισβήτηση τον ερμητικά κλειστό δαιμονικό τόπο είναι ο εχθρός.
 
Από το χυδαίο λόγο μέχρι τη σοβαροφανή πράξη, οι κάτοικοι του δαιμονικού τόπου είναι έτοιμοι και αποφασισμένοι για όλα. Χωρίς αναστολές. Τους βλέπουμε, τους ακούμε.
Ο κόσμος θα είναι πάντα συγκεχυμένος, ακαθόριστος και ανυπότακτος. Κανένας ιδεολογικός επιχρωματισμός, καμιά ιδεολογική διακόσμηση δεν θα μπορέσει να αποτρέψει τη συνάντηση με αυτό το πραγματικό.
 
Απέναντι. Απέναντι οι κάτοικοι του δαιμονικού τόπου υπερασπίζονται τον πλασματικό κόσμο τους, επιχειρώντας με όλα τα μέσα την κατάργηση και διαγραφή των καθημερινών παραστάσεων και εμπειριών. Κάθε λόγος τους και κάθε πράξη τους είναι ένας μεταμφιεσμένος καταναγκασμός. Και μια συνειδητή άρνηση. Αρνηση του διαλόγου, κυρίως.
Στον δαιμονικό τόπο δεν νοείται διάλογος. Το «εμείς ή αυτοί» είναι το όριο του δαιμονικού τόπου. Είναι αυτό, επειδή μόνο αυτό η ιδεολογία, ως μονοφωνία, αντέχει. Αποκλείεται έτσι εξ ορισμού στο βάθος η πολιτική. Γιατί είναι από τη φύση της διαλογική. Είναι από τη φύση της ένας κόσμος πολυφωνίας. Μια κατάσταση αντιθέσεων. Μια άρνηση της ενότητας της εξουσίας. Δεν έχει αρχή, δεν έχει πέρας. Φέρει διαρκώς εντός της την απορία, τον κίνδυνο της αναθεώρησης, την απειλή της σύνθεσης των αντιθέτων.

 
Είναι στενός, ασφυκτικός και περίκλειστος ο δαιμονικός τόπος της ιδεολογίας. Από τη φύση του φέρει μέσα του αυτόν τον μεταμφιεσμένο καταναγκασμό, που τον ακούμε ποικιλότροπα να εκφράζεται από την εξουσία δίπλα μας, χωρίς τον οποίο θα καταρρεύσει ως πνεύμα και ως σώμα. Αρρητος στόχος του μεταμφιεσμένου καταναγκασμού είναι ο εκμηδενισμός των προσώπων, η ταπείνωσή τους.
 
Είναι βαθιά αντιδιαλεκτικός ο δαιμονικός τόπος. Και οι κάτοικοί του θα μιλάνε πάντα για τον απρόσωπο λόγο των πραγμάτων, θα εργάζονται για την κατασκευή εναντίον του πραγματικού, την επιβολή της δικής τους τελικής ισορροπίας εναντίον όλων των άλλων.
 
Οι κάτοικοι του δαιμονικού τόπου μετέχουν, νομίζεις, στο αιώνιο παρόν. Για αυτούς έχουν όλα ήδη συντελεσθεί. Με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε το πρώτο μεγάλο βήμα η ανθρωπότητα; Η ιδεολογική τους ανωτερότητα εγγυάται. Αναμάρτητοι οι ίδιοι. Σχεδόν ανέγγιχτοι από τη φθορά και τον χρόνο. Γι' αυτό δεν ακούνε - και μην περιμένετε να ακούσουν - τη δυνατή φωνή των γεγονότων και των ανθρώπων.
 
Αν η ιδεολογία είναι το θεμέλιο εγκατάστασης της δαιμονικής σύγχυσης, η βιωμένη διάρρηξη αυτού του θεμελίου είναι ταυτόχρονα και η συντελούμενη ήδη γοργά απογύμνωση της απάτης αυτού του δαιμονικού τόπου και των κατοίκων του.

Από την αυλή της αγναντεύεις το φυσικό λιμάνι του Αρχάγγελου. Τόπος καταπράσινος, φαντάζομαι τότε, με νερά άφθονα, σε μέρος προσήλιο, στην κορυφή του ψηλού βουνού, εύκολα καταλαβαίνει κανείς γιατί η πριγκίπισσα, άγνωστο σε μένα ποια,διαλέγει το σημείο για να χτίσει μικρή βυζαντινή εκκλησία.Το 1200 περίπου.Την ονομάζει χειμάτισσα. Όπως λέει η ιστορία, ζούσε εκεί τους χειμερινούς μήνες.
Το μικρό εκκλησάκι βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Δημητριού, λίγο νότια των Μολάων. Στο δρόμο προς Νεάπολη. Αγαπημένο εκκλησάκι του λαού η Χειμάτισσα, θα βρεθούν εκατοντάδες σήμερα στην αυλή της.
Και η αρτοκλασία στο ηλιοβασίλεμα, που ευλογεί ο παπα - Παρασκευάς, είναι ένα θαύμα μέσα στο αχανές τίποτα.
Μικρός έφυγα από εκεί στην αγκαλιά της μητέρας μου, φέροντας ένα όνομα για τη διαδρομή.
Προσπαθώ κάθε χρόνο να βρεθώ στον εσπερινό της.


Ευχές στις φίλες και στους φίλους, που γιορτάζουν αύριο.

DMC Firewall is a Joomla Security extension!