Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 24/06/2018

Kαταστάσεις μένουν πίσω μας, αλλά το βάθος της ερήμου μεγαλώνει. Ο άξιος αιχμάλωτος του εαυτού του, ο ελληνικός λαός, περνάει από παραζάλη σε παραζάλη. Χαμένος στις συνθήκες του σύγχρονου κόσμου, παραμένει ευάλωτος στις εντυπώσεις του επιφανειακού και στην ένταση του επίκαιρου. Η ιδεολογική και πολιτική ανεπάρκεια της αντιπολίτευσης να επεξηγήσει, επίμονα και δημιουργικά, τι είναι αυτό που βρίσκεται σε εξέλιξη, τι είναι αυτό που πραγματικά συντελείται, επιτείνει τη σύγχυση. Ο μηχανισμός χειραγώγησης του ΣΥΡΙΖΑ τροφοδοτεί τη σύγχυση και τρέφει την παραζάλη. Συνεχίζει να ελπίζει στη δύναμη των ερειπίων. Ήδη η αιχμαλωσία στο μνημόνιο - αντιμνημόνιο αποτελεί εμπειρία, που η σκιά της είναι πιο απειλητική από τον ήλιο της ερήμου. Η εγκατάσταση της ψευδούς διαίρεσης μνημόνιο - αντιμνημόνιο δεν διευκόλυνε μόνο τους κυνικούς εκμεταλλευτές των αναγκών του λαού στον δρόμο προς την εξουσία. Λειτούργησε και ως παρατεταμένη παγίδα για τη σκέψη. Εξωτερικά το μνημόνιο - αντιμνημόνιο είναι νεκρό. Το παραλυτικό δηλητήριό του είναι εδώ. Αρνηση της ευθύνης. Απόκρουση του πραγματικού. Επιμονή του οργανωμένου ψεύδους.
 
Αυτή η ματιά στον κόσμο ορίζει και σήμερα την πορεία. Ο χειρισμός των μεγάλων θεμάτων, από την οικονομία μέχρι το «Σκοπιανό», εντάσσεται στην αναζωπύρωση της παραζάλης, αγωνιά για τον κίνδυνο απογύμνωσης του πυρήνα ταύτισης των κυβερνητικών εταίρων, πασχίζει να κρατήσει ζωντανό τον αυτάρεσκο διχασμό. Το «εμείς ή αυτοί» υπό το κριτήριο της κυβερνητικής πανουργίας δεν εκφωνείται αυτές τις μέρες. Λειτουργεί όμως όπως τα υπόγεια ύδατα. Διαβρώνει και αποσαθρώνει. Οσο και αν οι κυβερνητικοί τείνουν να μιλήσουν ορθολογικά, κατέχονται από την αρχική παραζάλη της ψευδοεπαναστατικής μέθης. Καταγγέλλουν, συκοφαντούν, διαβάλλουν, ψεύδονται. Είναι προφανές ότι όλα τα μεγάλα ζητήματα, που συνδέονται με την ύπαρξη της σύγχρονης Ελλάδας, έχουν υπαχθεί στο (αναλλοίωτο πάντα) αρχικό εξουσιαστικό σχέδιό τους. Οικονομία, εθνικά, Προσφυγικό. Πέρα από κάθε λαϊκό ή εθνικό συμφέρον, ο «συμβιβασμός» γίνεται πάντα με κριτήρια ΣΥΡΙΖΑ. Πέρα από κάθε λαϊκή ή εθνική ανάγκη. Πέρα και απέναντι. Η υπηρέτηση αυτών των πολιτικά ιδιοτελών επιλογών θα παροξύνει την τυφλή σύγκρουση και θα δίνει πολιτική υπόσταση στον νέο ανορθολογισμό, που στις επόμενες εκλογές ως παραζάλη, ως υλοποιημένη αφροσύνη, θα αναζητήσει κατοικία στην κάλπη. Η βία που θα τη συνοδεύει θα μιλάει για το βάθος της ερήμου. «Προσπάθησε μες στις κραυγές και την αλλοφροσύνη... να πεις για το ναυάγιο αυτό και να το μνημονέψεις...».

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 17/06/2018

Το «σκοπιανό» ή «μακεδονικό» ζήτημα βρίσκεται σε ένα δρόμο. Σε ένα δρόμο λύσης. Είναι προφανώς χρήσιμο για τη χώρα να βρει ένα συμβιβασμό, αφήνοντας πίσω της κατασκευές, μυθοπλασίες και τις επί του ζητήματος ήττες της.
Πέρα από αυτό, την υπόθεση συνοδεύει τον τελευταίο καιρό, μαζί και την υπό συζήτηση λύση, η γνωστή κυβερνητική πολιτική πανουργία.
 
Η πανουργία είναι βασικό χαρακτηριστικό του ΣΥΡΙΖΑ. Με την πανουργία κέρδισε. Με την πανουργία πέρασε τους δύσκολους κάβους. Με την πανουργία συνεχίζει. Δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από το «Σκοπιανό».
 
Η πανουργία από την πρωτεϊκή φύση της επικαλείται όλες τις εξωτερικές αλήθειες. Επιχειρήματα του ορθού λόγου, κανονικότητα, εθνική σοβαρότητα, ασφάλεια, σταθερότητα και όλα τα σχετικά. Ειρήνη, συνεργασία, ανάπτυξη είναι πλευρές του εναλλασσόμενου πρωτεϊκού προσώπου της.
 
Δίπλα σε αυτή την εξωτερική αλήθεια υπάρχει η έσω υπονόμευσή της από τη συνολική κυβερνητική στάση και τον καθολικό κυβερνητικό τρόπο.
 
Σε ένα θέμα που ο διάλογος, η επικοινωνία, η ειλικρίνεια, η ενημέρωση και η, κατά το δυνατόν, ευρύτερη λαϊκή αποδοχή και ενότητα θα στερέωναν τη λύση του, η κυβέρνηση, κατά την αντίληψή της, υιοθετεί την άγονη αντιπαλότητα και την παραπλανητική σύγκρουση.
 
Συνεπής με τον εαυτό της, προέχει το σχέδιο εξουσίας που υπηρετεί και όχι καθετί που θα ονομαζόταν λαϊκό ή εθνικό συμφέρον. Το πρωτεϊκό πρόσωπο της πανουργίας μπορεί ταυτόχρονα να εξυμνεί και να περιγελά, να καλεί σε διάλογο και να καταγγέλλει, να απλώνει χέρι συνεννόησης και να περιπαίζει.

 
Εκεί που απουσιάζει η ειλικρίνεια και η ενότητα της πράξης, εκεί και κατοικεί η παραπλάνηση. Το περιεχόμενο της συμφωνίας κωδικοποιείται προς κατανάλωση, και αυτό παραποιημένο.
 
Παραποιημένες, όμως, κυρίως είναι οι συνθήκες της πολιτικής νομιμοποίησής της. Αν δεχθούμε ότι οι δημόσιες δηλώσεις του κυβερνητικού συμμάχου είναι ειλικρινείς και μια πράξη συνέπειας θα ακολουθήσει, τότε η κυβέρνηση ενεργεί χωρίς την εμπιστοσύνη της Βουλής. Εκτός και εάν και εδώ αποδειχθεί ότι πρόκειται για συνεννοημένη κορύφωση της πανουργίας.
 
Αυτή η υπέρτερη όλων, κατά τη γνώμη μου, διάσταση παρακάμπτεται και σχεδόν αποσιωπάται. Πρόκειται για αντιδημοκρατική παιδαγωγική, που αδιαφορεί για τη διαδικασία και διδάσκει το ασύντακτο - εκτός ελέγχου - της κυβερνητικής πράξης.
 
Στο βαθμό που σημαντικά ζητήματα, όπως αυτό, γίνονται αντικείμενο παρόμοιου χειρισμού, η ευθύνη του λαού μένει σχεδιασμένα στο περιθώριο. Ολα επιδιώκονται διά της οδού της πανουργίας, όπου η λαϊκή συνείδηση θα υποχρεωθεί να αποδεχθεί τα γεγονότα που θα συντελεστούν, χωρίς, έστω, να διδαχθεί κάτι από αυτόν τον συμβιβασμό ή αυτή την ήττα.
 
Παράλληλα με αυτή την όδευση, ποικίλοι συμπράττοντες της εξουσίας βγαίνουν από την ασφαλή θέση τους και μας καλούν από το «πεζοδρόμιο» της λεωφόρου να στηρίξουμε τη γενναιότητα Τσίπρα και το εθνικό καλό. Ετοιμοι να υιοθετήσουν το στιγμιαίο πολιτικό συμφέρον τους, όπως είναι άριστα αυτοεκπαιδευμένοι.

 

Σε κάθε φάση, κατ' εξοχήν σήμερα, η χώρα υπερβαίνει την κυβέρνησή της, αδιαφορεί για τους συμπράττοντες και προσπερνάει την πανουργία.
Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 10/06/2018

Ενώ τα πράγματα κυλάνε μεταξύ Σκοπιανού και δημόσιου χρέους, αυτά που συντελούνται στη διάρκεια αποκτούν ανεμπόδιστα βαθιές ρίζες, περνάνε απαρατήρητα και γρήγορα τοποθετούνται στο αδιάφορο περιθώριο. Σε αυτό το εύκρατο κλίμα της γενικευμένης αδιαφορίας για τα σημαντικά, το δηλητήριο του χυδαίου διαποτίζει το κοινωνικό σώμα. Και πολλαπλασιάζεται όπως τα ζιζάνια στον κάμπο. Κορυφαίοι κυβερνητικοί χυδαιολογούν επαναλαμβανόμενα, χωρίς αναστολή.
 
Χυδαίος. Χυδαιότητα. Παράγωγες λέξεις από τo ρήμα «χέω». Ακόμη: χυδαιότροπος. Χυδαιόγλωσσος. Χυδαιολόγος. Στο βάθος ο χύδην όχλος. Η σημασία των λέξεων φέρει μέσα της μια διάσταση εμποτισμού. Μιλάει για την εσωτερική εγκατάσταση του νοήματος του χυδαίου στο κύτταρο των πραγμάτων.
 
Εχουν μιαν αξία ασφαλώς για την κατανόηση η ετυμολογία της λέξης και ο πλούτος των παραγώγων της. Μεγαλύτερη αξία όμως έχει η άλλη πλευρά, η πολιτική ετυμολογία της. Ο πολιτικός ρόλος του χυδαίου και της χυδαιότητας δηλαδή, η κοινωνική λειτουργία της, η θέση της στην πολιτική και κοινωνική σύγκρουση.

Το χυδαίο είναι πρωτογενές συστατικό. Συνυπάρχει με κάθε ανθρώπινη κοινότητα και την παρακολουθεί.
 
Ο χυδαίος είναι ο απρεπής. Είναι ο ευτελής. Είναι ο βάναυσος. Ο προσβλητικός.
 
Η χυδαιότητα ως απρέπεια είναι προσβολή, ως προσβολή είναι απόπειρα καταστολής. Είναι πράξη καταστολής.

 
Στην πολιτική σύγκρουση η χυδαιότητα απέναντι στον άλλον, τον πολιτικό αντίπαλο, η χυδαιολογία εναντίον του, είναι ό,τι πιο αντιδημοκρατικό μπορεί να νοηθεί και να συντελεστεί. Πρόκειται για τον παροξυσμό του βίαιου λόγου, που εκφυλισμένος στον απελπισμένο παροξυσμό του συναντάει τον χυδαίο εαυτό του, με την πιο γνήσια σημασία της λέξης.
 
Ο βίαιος και ο χυδαίος λόγος είναι η άρνηση του άλλου. Είναι η φαντασία στο επίπεδο του λόγου της πλήρους καταστολής του. Είναι η φαντασία αποβολής του από την κοινότητα. Η καταστολή της συνείδησής του, με σκοπό τον συμβολικό και φυσικό αφανισμό του. Ο «προδότης» συμπυκνώνει αυτή την αντίληψη εξουσίας, που στη σύγκρουση της εποχής εκφωνήθηκε από την αντιδημοκρατική συνείδηση του ΣΥΡΙΖΑ, ως σφραγίδα της ιδεολογικής και πολιτικής υπόστασής του.
 
Η ευπρέπεια ως πολιτισμός είναι ο φραγμός απέναντι στην εξουσία που «θανατώνει». Η δημοκρατία είναι το οχυρό. Η δημοκρατία είναι από τη φύση της μια διαλογική κατάσταση. Ο άλλος είναι το κριτήριο. Ως τέτοια η δημοκρατία αποκρούει μαχητικά τη χυδαιότητα, που εκχέει το δηλητήριο της παραλυτικής ταπείνωσης με σκοπό την τυφλή κυριαρχία της.
 
Δίπλα στο Σκοπιανό και στο δημόσιο χρέος το χυδαίο εργάζεται και απλώνει τις ρίζες του. Θα φτάσουν ως τα σπήλαια αν δεν κινηθούμε να τις κόψουμε.

 

 

Ιστοσελίδα, www.athensvoice.gr, 11/06/2018

Ταξιδεύαμε πάντα ανοιχτά. Και εκείνος ο μικρός κόλπος που βλέπαμε, γινόταν κάθε φορά αφορμή συζήτησης. 
Είχαμε καταλήξει ότι είναι απρόσιτος. Και επικίνδυνος. Καλοκαίρια και καλοκαίρια ταξιδέψαμε μπροστά του. Φοβόμαστε, ξένοι ταξιδευτές εμείς, πάντα τις άγνωστες ακτές. Κρύβουν κινδύνους και παγίδες. Η ανοιχτή πορεία σε προστατεύει. 

Εκείνο το πρωί ο ψαράς μπαίνει με μεγάλη ταχύτητα στον κόλπο. Ακολουθούμε τη γραμμή του. Ασφαλείς πάνω στην πλεύση του. Σίγουρα αυτός ξέρει. Χρόνια και χρόνια θα βρίσκει καταφύγιο σε δύσκολους καιρούς. 

Το μικρό θαύμα ανοίγεται μπροστά μας. Κανονική αγκαλιά, στην άκρη του πουθενά, όμορφη και φιλόξενη. Αγκυροβολήσαμε εύκολα. Ο γάντζος έπιασε στο βράχο. Θα μέναμε όλη την ημέρα εκεί. Είχε γίνει δικός μας ο απρόσιτος κόλπος. Στο μυχό του μικρού κόλπου η ακτή είναι βελόνες που κεντούν τον ουρανό. Απάτητες. Αδιάβατες. 

Ποτέ μην προγραμματίζεις στο ταξίδι. Η ιδέα του Γιώργου να κατεβάσει στη θάλασσα τον όμορφο κορμό, που το κύμα τον είχε πετάξει στα ψηλά, βρήκε ομόφωνη άρνηση. 
Ήταν αλήθεια ότι εκείνος ο κορμός, μεγάλος, μακρύς, πολύμορφος, βαρύς, κίνησε τη φαντασία. Θέλαμε να τον πάρουμε μαζί μας. Η δυσκολία της ακτής γέννησε την άρνηση στη ιδέα του Γιώργου. 

"Δεν γίνεται, δεν γίνεται. Δεν κατεβαίνει στη θάλασσα. Είναι αδύνατον να τον πάρουμε μαζί μας". 

Αφήναμε για μετά τις υποθέσεις. Για την ιστορία και τον πιθανό βίο του κορμού. Πού φύτρωσε, πού μεγάλωσε, πώς χάθηκε, από ποιόν τόπο ταξίδεψε. 

Ο Γιώργος είχε ήδη βάλει το σχέδιο σε κίνηση. Όλα είναι θέμα μοχλού, μας είπε, επικαλούμενος την επιστήμη του. Μαθηματικός ο Γιώργος, βλέπει τον κόσμο πιο πρακτικά. Και με επιμονή, πόντο - πόντο, μόνος του, στις απάτητες μικρές κορυφές της ακτής, κέρδισε την απόσταση μέχρι το κύμα. Του χρειάστηκαν 2-3 ώρες. Σε λίγο ο μεγάλος κορμός πλέει στον ήρεμο κόλπο. 

Παίρνουμε πίσω όλες τις αντιρρήσεις μας και το ομόφωνο χειροκρότημα ηχεί διπλά στην ησυχία του σημείου. Χαμογελά ο Γιώργος, χωρίς να μας πει λέξη για το σχέδιο. 

- Θα τον πάρουμε μαζί μας. Θα τον βάλουμε στον κήπο, μας είπε. Θα τον φυτέψουμε ξανά. 
- Αδύνατον. Ήρθε πάλι η άρνηση και υψώθηκε η αντίρρηση.
- Είμαστε δεκαπέντε μίλια μακριά. Ο καιρός θα χαλάσει. Θα σπάσουν τα σχοινιά. Πρέπει να ταξιδέψουμε με 2 μίλια, θα κάνουμε ώρες να φτάσουμε. 

Το χαμόγελο του Γιώργου, που ήταν δίκαια γεμάτος με την πρώτη ικανοποίηση, έκρυβε την απάντησή του. 

Δεινός κολυμβητής ο Γιώργος, είχε ήδη δέσει το σκοινί με τον κορμό. Άρχισε να δίνει οδηγίες για την πλεύση. Ταχύτητα, 2-3 μίλια. Πλώρη στον καιρό. Θα κόβεις, λέει, στον καπετάνιο, κάθε φορά που η πίεση θα μεγαλώνει. Αν διαθέταμε κάμερα, θα είχαμε γυρίσει ταινία μικρού μήκους. 

Αφήνουμε πολύ αργά πίσω μας το γνωστό μας και αγαπημένο πια, μικρό κόλπο. Ο κορμός, σαν κήτος που αγκομαχά, σαν φάλαινα που βυθίζεται και ξαναβγαίνει, έρχεται πίσω μας, βουβός ακόλουθος της παράδοξης εκείνης εκδρομής. 

Ο Γιώργος στην πρύμνη. Ήταν ήδη μεσημέρι. Και η μπουκαδούρα θα έφερνε μαζί της έντονο κυματισμό. 
Ο Γιώργος ανησυχεί. Την ξέρει τη θάλασσα από παιδί και διαβάζει κάθε σταγόνα της. Θα σπάσει το σκοινί, μας λέει. 
Μετά από την κατάληξη των πραγμάτων στην έως τώρα μικρή περιπέτεια, καμιά αντίρρηση δεν εκφράζεται.

- Κόψε λίγο, λέει στον καπετάνιο. Θα τον χάσουμε.

Είμαστε ακόμη ανοιχτά και η ελπίδα να φτάσουμε στον κήπο με τον κορμό λιγόστευε. Το σκοινί δεν άντεξε. Καϊκι και κορμός είναι πια διαφορετικά πλεούμενα. Η βουτιά του Γιώργου στο πέλαγος φέρνει μικρή ανησυχία. Όλα θα γίνουν γρήγορα. Διπλό σκοινί. Νέο, γερό δέσιμο. Ο κορμός θα υπακούσει και πάλι τη γραμμή της πλώρης. 

Ξεκινάμε. Θαυμαστική σιωπή. Ο παφλασμός του κορμού που μας ακολουθεί, ο μικρός κυματισμός που γεννάει, γεμίζει απορία τους παρατηρητές της ξηράς. Είχαμε ήδη πλησιάσει στην ακτή κάτω από τον κήπο. 

- Τί έχουν δέσει; Τί κουβαλάνε; Πιάσανε τόσο μεγάλο ψάρι; Είναι η βέβαιη απορία τους.

Σε λίγο όλα θα λυθούν. Ο κορμός θα βγει στην άμμο. ο Στράτος με το τρακτέρ. Ο Νεκτάριος με την τέχνη του. Ανυψωμένος ο κορμός στον κήπο ατενίζει το πέλαγος. Το χαμόγελο του Γιώργου είναι το ελάχιστο συμπλήρωμα του μικρού αυτού απρόσμενου ταξιδιού. 

Καθώς τελειώνει η μέρα και το βουνό του Φονιά ρίχνει τον ίσκιο του στον τόπο του αιώνιου καλοκαιριού, ο Βασίλης παρατηρεί σιωπηλά τον κορμό, που στη νέα του θέση ετοιμαζόταν για το νέο κύκλο της ζωής του. 
- Λες να φυτρώσει; ρωτάω τον Βασίλη. 

Με αποπαίρνει με ένα αφοπλιστικό χαμόγελο όλη η παρέα. 
- Μην αρχίσεις πάλι τις ιστορίες, Λευτέρη, μου λένε όλοι με μια φωνή. Και εθισμένος εγώ, άρχισα να τους μιλάω για τη ράβδο του Ααρών. 

 

Ιστοσελίδα, www.athensvoice.gr, 06/06/2018

Οι οικισμοί, αν και δείχνουν το αντίθετο, ποτέ δεν αγαπούν τον εαυτό τους.

Ζουν μέσα στην αμφιβολία μεταξύ του μικρού και του μεγάλου κόσμου. Αγαπούν τα τείχη τους, θα ήθελαν όμως να μπορούσαν και να τα ρίξουν.

Τους προστατεύει η σκιά τους, θα ήθελαν όμως και λίγο περισσότερο ήλιο.

Όμως δεν το μπορούν. Και υποτάσσονται στην ανάγκη. Και συμβιβάζονται με τη μοίρα του μαρασμού τους.

Ο μύθος του σπηλαίου του Πλάτωνα, υπέροχα περιγράφει τη δουλική συνείδηση που χτίζεται στο σκοτάδι.

 

Οικισμός «Ελλάς», Ιούνιος 2018. 
Μικρή ομάδα αγοριών, 8-12 ετών, βγαίνει από παιδική χαρά. Παιδική θαυμαστή αμεριμνησία. Δύο γεύονται τα τσίπς, που όλοι λατρέψαμε. Προχωρούν. Πετούν επιδεικτικά κάτω τις άδειες πια συσκευασίες. Και συνεχίζουν.

Προσπερνώ την επιφύλαξή μου.

-Παιδιά, συγγνώμη, αφήσατε πίσω σας λίγα σκουπίδια.

Με κοιτάζουν με απορία. Δεν απαντούν. Συνεχίζουν.

-Παιδιά, συγγνώμη, ποιος θα μαζέψει τα σκουπίδια σας;

Συνεχίζουν αδιάφορα. Ένα παιδί σηκώνει το δάχτυλο, υβριστικά, σε κίνηση αυτάρεσκου νεογέροντα, καθώς με παρατηρεί να ρίχνω στον σκουπιδοντενεκέ τις πεταμένες μικρές σακούλες.

Δεν χρειαζόμαστε τη θεωρία για να υποψιαστούμε ότι το μικρό μιλάει για το μεγάλο.

Ο οικισμός «Ελλάς» τρέφει συστηματικά τις ρίζες της καθυστέρησης που κατεβαίνουν μέχρι τα σπήλαια της Ιστορίας. Αυταρέσκεια. Αυθάδεια. Μικροεξουσία. Αυτοαναφορικότητα. Άρνηση της ευθύνης. Ο άλλος ως εχθρός. Αποξένωση. Απόρριψη.

Είναι λογικό να πληθαίνουν οι νεογέροντες που θα τον κατοικήσουν. 

Ο οικισμός «Ελλάς» μπορεί να είναι υπερήφανος για τα παιδιά του. 

 

 

DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd