Ιστοσελίδα www.tovima.gr, 12/01/2018 

Η αδυναμία διάκρισης είναι ένα από τα πολλά πρόσωπα της παρακμής.
Κάθε φορά που η κατεστημένη Εκκλησία, ως μηχανισμός εξουσίας, παρεμβαίνει ή επιχειρεί να παρέμβει στα δημόσια πράγματα και στο δημόσιο χώρο, οι ψευδοδιανοούμενοι της αριστεράς και της δεξιάς έχουν εύκολη την καταγγελία. 

Περισσότερα...

Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 23/12/2017
 
 
Στον ταπεινό τόπο της απαρχής μας, οι παιδικές παρέες δεν είχαν πολλή φαντασία. Στου χρόνου το κύμα, τρέχαμε αμέριμνοι αναζητώντας παιχνίδια χωρίς όνομα. Αεικίνητοι και φευγάτοι από τον στενό χώρο, το πέλαγος κέρδιζε την προσοχή μας. Η θάλασσα! Δεν έφευγε από τα μάτια μας. Η γραμμή του ορίζοντα, που ένωνε τη Μάνη με τα Κύθηρα, έκλεινε τον κόσμο. Την ίδια ώρα άνοιγε τις πύλες του.

Περισσότερα...

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ ΒΗΜΑ:  10/12/2017

 

Κλαυθμυρισμοί ακούγονται στους διαδρόμους της Βουλής, σε πλατείες, σε διαδηλώσεις. Καθώς η υποκρισία δεν βάζει όρια στον εαυτό της, συχνά ακούγεται και ως χαμηλόφωνος θρήνος.

Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ με «πόνο ψυχής», όπως οι ίδιοι βροντερά διαλαλούν, προσέρχονται στα γεγονότα των ημερών καταγγέλλοντας αυτό που ήδη ψήφισαν, εκφωνώντας διαφωνίες με αυτό που ήδη έχουν αυτοί οι ίδιοι δημόσια πράξει.
ΔΕΗ, συνδικαλισμός, πλειστηριασμοί κ.ά.

Είναι βαθιά αλλοιωτικό να ομιλείς ως ίδιος, ενώ έχεις γίνει ήδη άλλος. Να διεκδικείς την επιστροφή στην «αθωότητα» του προηγούμενου εαυτού σου, στην οποία θέλεις, λες, να επιστρέψεις, ισχυριζόμενος ότι ποτέ δεν απομακρύνθηκες από αυτήν.

Στην κορυφή αυτής της κατασκευής σείει τη σημαία ο κ. Νίκος Φίλης. Αλλοτε αυτάρεσκα, άλλοτε σαρκαστικά, μας θυμίζει ότι αν και ομιλεί και πράττει ως άλλος, παραμένει ο προηγούμενος ίδιος. Πειθήνιος επεξεργαστής της παραπλάνησης μας καλεί, ως φιλόσοφος άλλης εποχής, να δεχθούμε ότι ο κόσμος υπάρχει μόνο ως παρελθόν. Συνεπώς - μας λέει - με τα κριτήρια αυτού του παρελθόντος κρίνονται όλα, άρα και εγώ, άρα και εμείς.

Αυτή η πανουργία της κυριαρχίας είναι προϋπόθεση για τη συμμόρφωση προς τις απαιτήσεις που συνοδεύουν το βαθύ ψεύδος.

Ο (κάθε) ίδιος, που έχει γίνει ήδη άλλος, είναι ο κάτοικός του. Το υποκείμενο έχει συνομολογήσει την ήττα του και καθώς η ψευδής συνείδηση είναι δειλή για να το αποδεχθεί, επανέρχεται μεταμφιεσμένο στον δημόσιο χώρο σε κατάσταση προχωρημένης αλλοίωσης.

Πρόκειται για έναν ανθρωπολογικό τύπο. Αυτός ο ανθρωπολογικός τύπος, βαθιά εξουσιαστικός, νομίζει ότι η πραγματικότητα μπορεί να συναρμολογηθεί εκ νέου. Κατά τα δικά του κριτήρια και τη δική του όψη.
Ετσι συνειδητά - και αδιάντροπα - αρνείται αυτό στο οποίο συνέπραξε και εμφανίζεται ενώπιόν μας ότι το αντιμάχεται. Ενώ, δεμένος στο κατάρτι της εξουσίας, είναι πειθήνιος υποστηρικτής του.

Μια μανιώδης γλώσσα και ένας παραποιητικός λόγος στηρίζει αυτή την άρνηση. Μόνο που αυτό που προϋπήρξε ως υπόσχεση, επανέρχεται όχι ως απόηχος, αλλά ως πρωτότυπα εκφωνούμενος. Το YouTube - αυτά τα «καταραμένα» νέα μέσα της εποχής!- παρεμποδίζει τη λήθη να εγκατασταθεί. Δύσκολα πια ο αλλοιωμένος άλλος μπορεί να επιστρέψει ως παλαιός εαυτός. Απέναντι στους πλειστηριασμούς υπάρχουν η σεισάχθεια και το ρεφρέν του ΕΝΦΙΑ.

Χάνει σταθερά έτσι το αλλοιωμένο υποκείμενο την πιθανότητα να υπάρξει στο μεταίχμιο. Μεταπίπτοντας ατιμώρητα στο αντίθετό του. Να είναι κοινωνός του Καλού και του Κακού και χρήστης τους ταυτόχρονα.

Η αλλοίωση αυτή δεν μόνο παρακμή. Είναι δολιοφθορά κατά του κοινωνικού σώματος. Εκεί που η ψευδής συνείδηση παράγει το είδωλο του εαυτού της, το γκρέμισμά του είναι ευθύνη του καθενός.

Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 17/12/2017


Ο λόγος για τους Κυβερνητικούς. Στις καθημερινές συζητήσεις, ο ουδέτερος και ψύχραιμος παρατηρητής το παραδέχεται δημόσια και χωρίς περιστροφές. Οι Κυβερνητικοί είναι αξιοθαύμαστοι.
Η διαπίστωση αυτή που έρχεται αυθόρμητα στα χείλη είναι ακριβής και έχει στέρεη βάση. Αξίζουν το θαυμασμό μας.

Περισσότερα...

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ ΒΗΜΑ: 03/12/2017

Είναι καλό να ενθουσιάζεται κανείς με τον εαυτό του και τις ιδέες του.
Τέτοιον χαρακτήρα μοιάζει να έχει η ανακοίνωση του σχεδίου να ονομασθεί ο «νέος φορέας "της Κεντροαριστεράς" κίνημα αλλαγής».

Στις εποχές της ισχύος περνάει απαρατήρητη η κατάχρηση των λέξεων. Και είναι ευκολότερα αποδεκτή η ανάδειξή τους σε πολιτικό εργαλείο παραποίησης και παραπλάνησης.

Στον χώρο του ΠαΣοΚ υπάρχει ένα ισχυρό προηγούμενο. Το 2004 ο Γιώργος Παπανδρέου βαφτίζει την ανάρρησή του στην αρχηγία του κόμματός του «εκλογή» - επαίρεται για αυτό -, ενώ αυτή η λεγόμενη εκλογή δεν ήταν παρά μια τελετουργική πράξη, με τη συμμετοχή ενός εκατομμυρίου «ψηφοφόρων», όπως ελέχθη, να την επικυρώνουν. Επρόκειτο για συμπεριφορές με θρησκευτική απόχρωση, που ευνοούν εντός τους την καταστροφή των νοημάτων. Ηταν μια αρνητική παιδαγωγική.

Γνωρίζουμε βέβαια ότι ήδη η εποχή της πολιτικής ακμής του ΠαΣοΚ συνοδεύτηκε από μια κατάχρηση και συνεπώς μια παρακμή των λέξεων. Η υμνολογηθείσα συνθηματολογία του αποτύπωνε αιτήματα και σκότωνε σημασίες.
Πέρασαν τα χρόνια και έφεραν μαζί τους τα γεγονότα που γνωρίζουμε. Είναι καλό να ενθουσιάζεται κανείς με τον εαυτό του και τις ιδέες του, είναι καλύτερο όμως να ακούει τη δυνατή φωνή των γεγονότων που μιλούν γι' αυτά. Και τη γλώσσα τους και τις λέξεις τους. Στις λέξεις έχει αποθηκευθεί κοινωνική και πολιτική ανθρώπινη εμπειρία. Οπως η λέξη δεν είναι κατασκευή, έτσι και η λέξη δεν κατασκευάζει. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν τη δανείζεσαι από το κοιμητήριο των λέξεων, σαν κομματιασμένο μάρμαρο.

Η λέξη «κίνημα» έχει μέσα της μια εγερτήρια διάσταση, μια πνοή εμπνευσμένη και εμπνευστική, έναν άνεμο ζωογόνο και πολιτικά ζωοποιό. Η λέξη έχει χρησιμοποιηθεί στην ιστορία με όλα τα ιδεολογικά χρώματα. Εχει τιμηθεί και έχει κακοποιηθεί. Εχει υψωθεί και έχει καταπέσει. Η λέξη πια μας είναι άχρηστη. Εξάλλου, πώς κανείς να την καρπωθεί όταν το κίνημα «Δεν πληρώνω - δεν πληρώνω» βρίσκεται ήδη στη εξουσία;
Και δίπλα της ως «πομπώδες συμπλήρωμα δικαίωσης», ως ιδεολογικό κατάλοιπο, η «αλλαγή».

Τι σημαίνει «αλλαγή» στην Ελλάδα του 2017, όταν αυτή διεκδικεί να είναι το περιεχόμενο ενός μετα-ΠαΣοΚ πολιτικού σχηματισμού; Ποιο είναι το περιθώριο να αποκτήσει νέο περιεχόμενο και σημασία στην εποχή μας; Και μάλιστα εγερτήριο και εμπνευστικό, όπως θα απαιτούσε η εισαγωγική της έννοια «κίνημα»; Κανένα και καμιά.

Οι φθαρμένες λέξεις αποτυπώνουν μια φθαρμένη εποχή. Η εκ νέου εκφορά τους δεν μιλάει παρά για ένα αδιέξοδο ιδεών, δεν εκφράζει παρά ένα αδιέξοδο κατανόησης της εποχής και των αναγκών της. Πρόκειται για μία ακόμη αρνητική παιδαγωγική.

Η εποχή σύγχυσης που διανύουμε απαιτεί σκληρή αποσαφήνιση. Και οι «μαγικές» λέξεις που υπηρετούν την επικοινωνία θα αποδειχθούν άχρηστες, καθώς πολιτική και επικοινωνία είναι αδιαίρετες έννοιες.

Our website is protected by DMC Firewall!