Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 15/04/2018


Η καθυστερημένη συνείδηση, ως αυτάρεσκη οντότητα, δεν αναγνωρίζει έτερη ύπαρξη πλην του εαυτού της. Ο μικρός «οικισμός» εντός της είναι ο σύμπας κόσμος.

Καθώς δεν μπορεί η αρχέγονη επιθυμία κυριαρχίας της να ικανοποιηθεί πλήρως, εκδηλώνεται στην καθημερινή ζωή ως μικρή ή μεγάλη βαρβαρότητα, όπου αυτό νοείται ως επιτρεπτό.

Στις ημέρες της ανάπαυλας του Πάσχα ακούστηκε - και εφέτος - η κλαγγή της νεοελληνικής βαρβαρότητας. Σε πολλές περιοχές της καθημερινότητας όπου εγκαθίσταται μια σχέση με πρωταγωνιστή τον Νεοέλληνα, η συνομιλία με τη βαρβαρότητα είναι αυτό που «ακούει» ή παρατηρεί κανείς.

Διεκδικώντας τα πρωτεία αυτή η βαρβαρότητα στο καθημερινό, αυτοπροβάλλεται αυτάρεσκα, προσβάλλει αδιάντροπα, οικειοποιείται κατακτητικά.

Σε δύο περιοχές - ανάμεσα σε άλλες - άκουγες αν πρόσεχες, έβλεπες αν είχες ενδιαφέρον αυτή τη συνομιλία με τη  βαρβαρότητα.
 
Στο δρόμο. Στο δρόμο και στους δρόμους η νεοελληνική βαρβαρότητα της καθυστερημένης συνείδησης βρίσκει το ιδανικό πεδίο ανάπτυξης της βίαιης φύσης της.

Πολλοί οδηγοί διεκδικούν το δρόμο για τον εαυτό τους. Οι κανόνες ισχύουν κυρίως για τους άλλους. Και άκοπα τους καταπατούν εις βάρος του διπλανού τους.

Κάθε φορά που υπάρχει μεγάλη κίνηση η Λωρίδα Εκτακτης Ανάγκης (ΛΕΑ) γίνεται το μικρό θέατρο της τρέχουσας βαρβαρότητας. Η καθυστερημένη συνείδηση, ως μικρός θεός, δεν αναγνωρίζει ανάγκες. Δεν αποδέχεται κανόνες. Αδιαφορεί για την υπόμνηση από τις φωτεινές πινακίδες τήρησης της ΛΕΑ που καταλήγει να απευθύνεται περιπαικτικά μόνο στους οδηγούς σε κανονική πορεία.

Η απουσία ελέγχου επιβραβεύει. Η επιβράβευση επιταχύνει την επιθετικότητα. Η επιθετικότητα γίνεται απειλή και βία. Η μικρή αυτή στιγμιαία νίκη της καθυστερημένης συνείδησης τρέφει ηδονιστικά τη βάρβαρη πλευρά του εαυτού της. Εύκολα θα αναζητήσει και θα βρει νέα πεδία εκδήλωσης.

Η νεοελληνική βαρβαρότητα δεν θα μπορούσε να αφήσει ανέγγιχτο το φυσικό χώρο, την ίδια τη φύση. Μια διαδρομή στην ενδοχώρα και βρίσκεσαι μπροστά σε μικρές ή μεγάλες πληγές πάνω στο σώμα της. Σκουπίδια στα ρείθρα, σκουπίδια και μπάζα σε σημεία εύκολης πρόσβασης, σε περιοχές που σου μιλάει η ομορφιά τους και το θαυματοποιητικό κάλλος τους. Σαν μικρές ή μεγάλες παράνομες χωματερές σού θυμίζουν μια κατηγορία Νεοελλήνων που συνειδητά αγνοεί χώρο και ανθρώπους.

Δίπλα σε αυτή τη θεωρούμενη «μικρή» εκδοχή της ζωής εκφωνεί την κενολογία της η πολιτική κομπορρημοσύνη. Πράττει αναλόγως. Αναλόγως με την ιεράρχηση που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών.

Ενας λαός που δεν αγωνιά για την υπεράσπιση των αγαθών της ζωής του είναι ήδη παραδομένος στην παρακμή του.
Για ποια ΛΕΑ μου μιλάς, για ποια φύση μου λες, τον ακούω να ψιθυρίζει. Ηθη δούλων.
Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 25/02/2018

Αν η αναίδεια είχε όρια, δεν θα ήταν αναίδεια.
Αν η αμετροέπεια είχε μέτρο, θα μιλούσε με χαμηλή φωνή.
Αν η ύβρις είχε όρια, θα καταργούσε τον εαυτό της.
«Είμαστε από άλλο υλικό φτιαγμένοι» ακούσαμε.
Ποιος ομιλεί;

Αντιπρόσωπος κάποιας άγνωστης ανώτερης φυλής;
Εξωγήινος επισκέπτης;
Ασκητικός ψευδοπροφήτης που συγκρίνει τον εξαγνισμένο εαυτό του με τους κοινούς και αμαρτωλούς θνητούς;
Αν κάποιος ακροατής δεν έβλεπε το πρόσωπο του έλληνα πρωθυπουργού και άκουγε μόνο, θα έλεγε: Είναι η ύβρις, η ύβρις ομιλούσα.
Τι θέλει να μας πει ένας άνθρωπος, απευθυνόμενος σε άλλους ανθρώπους, πέρα από τις συνθήκες που εκφωνείται ο λόγος του, διακηρύσσοντας ότι «είναι από άλλο υλικό»;
Τι διεκδικεί;
Τι επιδιώκει;

Είναι προφανές ότι διεκδικεί μια θέση ανωτερότητας και πασχίζει να τοποθετηθεί στο ύψος της. Δεν ανήκει στην τρέχουσα κατάσταση, δεν είναι μέρος της ανθρώπινης περίστασης, δεν είναι μέτοχος της μικρότητας των πολλών. Είναι άλλος, είναι αλλού, είναι πέραν.
Κλασικός μηχανισμός αυτοτροφοδοσίας κάθε εξουσιαστικής συνείδησης, που η κυριαρχία με όλα τα μέσα είναι ο μόνος στόχος της. Εδώ το μέσο είναι η επίκληση της ανωτερότητας.
Είναι πάντα ευρύ το πεδίο περιπλάνησης αυτής της ερημικής και ερημωμένης ψευδούς συνείδησης. Θα σταθώ σε δύο επίπεδα.

Πρόκειται στο πρώτο επίπεδο για επίκληση ιδεολογικής ανωτερότητας. Σε πολλές περιπτώσεις ο Πρωθυπουργός - αυτός ομιλεί - έχει διεκδικήσει την ιδεολογική ανωτερότητα. Από το «εμείς ή αυτοί» μέχρι το αυτο-υμνούμενο «ηθικό πλεονέκτημα», η μάχη δίνεται για την υποτίμηση και τον υποβιβασμό του άλλου. Ο ίδιος και τα στελέχη του δεν είναι δα και κάτι συνηθισμένο. Είναι το ίδιο το «πνεύμα της Ιστορίας».

Οπαδός μιας εσχατολογικής ιδεολογίας επιτρέπει στον εαυτό του όλα τα μέσα. Και μέσα στην πρόταση «είμαστε φτιαγμένοι από άλλο υλικό» κατοικεί ο πραγματικός πολιτικός εαυτός του. Πιστεύει ότι είναι κάτοχος της καθολικής Αλήθειας για τον κόσμο και συνεπώς του επιτρέπεται η ερμηνεία κάθε εκδήλωσης αυτού του κόσμου. Ερμηνεία και κρίση.

 
Η επίκληση της ιδεολογικής ανωτερότητας δεν αρκεί. Αυτό το γνωρίζουν καλά όλοι οι εξουσιαστές στη διαδρομή της Ιστορίας. Χρειάζεται κάτι ακόμη. Υψηλότερο. Υψηλότερο και υπέρτερο. Χρειάζεται η ηθική ανωτερότητα.
Χρειάζεται μια κάποια επικοινωνία με το «θείο». Διεκδικεί έτσι με τον λόγο του την ίδια την ενσάρκωση του Καλού. Είναι η εσχατολογική υπόστασή του. Χωρίς αυτό η ύβρις θα είχε περιορισμένη ακτινοβολία. Και δεν θα ολοκλήρωνε ποτέ την αποστολή της. Δεν θα άγγιζε ποτέ τον έσχατο εαυτό της.

Η διεκδίκηση της ηθικής ανωτερότητας είναι ακριβώς η έσχατη πλευρά της ύβρεως. Είναι το τελευταίο βήμα της καταστροφικής της οντότητας.
Για να υπάρξει, δανείζεται το Καλό. Κλέβει από τον πυρήνα του ηθικού το περιεχόμενό του και χτίζει τη μεταμφιεσμένη της φύση. Εξερχόμενη στον κόσμο και ομιλούσα, η ύβρις υιοθετεί τον λόγο της αλήθειας στο τελικό στάδιο της δημόσιας παρουσίας της. Γνωρίζουμε όμως ήδη καλά ότι «ακόμη και οι αλήθειες που λέει, είναι μια στιγμή του ψεύδους της». Αυτό το ψεύδος που είναι το τελικό όπλο της ψυχολογικής καταστολής, στην υπηρεσία της εξουσίας και εναντίον των ανθρώπων.

Εμείς που ανήκουμε στους κοινούς θνητούς, εμείς που δεν είμαστε «φτιαγμένοι από άλλο υλικό», αγαπάμε την απλή και ισότιμη, ανθρώπινη περίστασή μας. Και αντιμαχόμαστε κάθε πολιτική και ιδεολογική υπεροψία.
Η δημοκρατία είναι μια διαλογική κατάσταση. Δεν ανήκει σε κανέναν ξεχωριστά. Ανήκει σε όλους, σε όλους που μετέχουν.
Η συνειδητοποίηση είναι το όπλο απέναντι στους εχθρούς της. Διαφορετικά αυτή η συνειδητοποίηση έρχεται στην Ιστορία σαν μαινόμενη πυρκαγιά.

 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 04/03/2018

Η ήττα της πολιτικής ρίχνει πάνω στο κοινωνικό σώμα τη μαυροφόρα σκιά της. Είμαστε όλοι μάρτυρες της αποσάθρωσης που προκύπτει. Μια κυβέρνηση που σέρνεται στην έρημο της ύπαρξής της, μια κοινωνία που κινείται μεταξύ του βάρους της ανάγκης και της παραζάλης που γεννά η ακατανοησία των συνθηκών της εποχής.
Στη ζώνη μεταξύ αλήθειας και ψεύδους, στην κόψη μεταξύ νόμιμου, ηθικού και ανήθικου, ο αντιφατικός κυβερνητικός λόγος τροφοδοτεί τη φαντασία της εξουσίας και εργάζεται για τη διαιώνιση της μαυροφόρας σκιάς.
Η σημερινή εξουσία, ως κατ' εξοχήν ιδεολογίζουσα, επιδιώκει την καταστροφή της ατομικής συνείδησης, κάθε ατομικής συνείδησης.
 
Γνωρίζοντας ότι όταν συντελείται ή όταν συντελεστεί η συνειδητοποίηση είναι αδύνατη η απόκρουσή της, οι κυβερνητικοί πασχίζουν να εμποδίσουν τη συγκρότηση της ενότητάς της. Διεκδικώντας την ολότητα των πραγμάτων για τον εαυτό τους, οι κυβερνητικοί, με τον Πρωθυπουργό σημαιοφόρο, αναλώνονται στη μάταιη προσπάθεια να διαβρώσουν τη ζωή μας, αφού δεν μπορούν να την υποτάξουν.
 
Αυτό εξελίσσεται σήμερα μπροστά στα μάτια μας.
 
Οι άνθρωποι όμως είναι πιο ριζοσπάστες από τη θεωρία. Και άνθρωποι, πολλοί άνθρωποι θα μάχονται υπέρ της ολότητας της συνείδησής τους και θα κερδίζουν βήματα αυτοπροσδιορισμού και ελευθερίας σε αυτή τη δύσκολη μάχη και σύγκρουση.
 
Σήμερα που η συλλογική πολιτική δράση δεν μπορεί εύκολα αν αποκτήσει υπόσταση, λόγω του βάρους του παρελθόντος, άνθρωποι, δίπλα μας, μόνοι τους, ξεχωριστά ο ένας από τον άλλον, στον τόπο εργασίας τους και συνακόλουθα συχνά όπου μπορούν, γίνονται η δύναμη της αντίστασης και της κρούσης.
 
Μέσα στον θόρυβο της επικαιρότητας, που καθοδηγεί η κυβερνητική κενολογία, δεν λέγεται μια λέξη, δεν ακούγεται ένας ψίθυρος, δεν πέφτει μια ματιά αναγνώρισης και τιμής σε αυτούς τους εργάτες της εμπνευσμένης ζωής.
 
Δάσκαλοι και δασκάλες στην τάξη, καθηγήτριες και καθηγητές, νοσηλευτές και νοσηλεύτριες, γιατροί, ιερείς σε καθημαγμένες ενορίες, στο όριο μόλις της Ομόνοιας, αλλά και άλλοι πολλοί, πέρα από υλικές συνθήκες και κάθε περιβάλλον επιρροής και εξάρτησης, ξεδιπλώνουν την προσφορά τους στον άλλον. Δεν περιμένουν έπαινο, δεν προσδοκούν ύμνους. Εμαθαν να εργάζονται στη σιωπή.
 
Οποιος παρακολουθεί σήμερα τα δίκτυα αλληλεγγύης που λειτουργούν μακριά από φώτα και δημοσιότητα, συναντάει αυτούς τους ανθρώπους της εμπνευσμένης ζωής.
 
Αποτελούν στην πράξη το ακαταμάχητο φυλάκιο του πρωτείου της ατομικής συνείδησης, που άτρωτη από τον διαβρωτικό εξουσιαστικό λόγο στέκεται υπερασπιστής του πραγματικά αδυνάτου, απογυμνώνοντας κάθε εξουσιαστική εκμετάλλευσή του.
 
Αυτές οι εστίες ανθρώπων καίνε δίπλα μας. Και είναι κάτι περισσότερο, κάτι άλλο και περισσότερο από μια επανάσταση στην καθημερινή ζωή. Είναι η πηγή της έμπνευσής της. Είναι το άλας της επόμενης φάσης.
Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 27/02/2018

"Δεν σας φταίει ο Φίλιππος εάν εσείς           
εκουσίως εξαπατάσθε".                      
Δημοσθένης  προς Αθηναίους (κατά Φιλίππου  Γ’)                                                                                                                                                                                
 
 
Όσες φορές και να το πούμε έρχεται η ίδια η ζωή να μας το φωνάξει με δυνατή φωνή: η ψευδής συνείδηση δεν λυπάται ούτε τον εαυτό της. Ιδανικό θύμα πάντα η ίδια της χειραγώγησης και της αυτοχειραγώγησης.
 
Η Κυβέρνηση των  επιδομάτων προσκρούει σε ένα επίδομα. Θρυμματίζονται εύκολα οι καθρέφτες του πολιτικού αυτό θαυμασμού . Φθείρεται το ένδυμα και κουρελιάζεται η περίτεχνη περιβολή.
 
Είναι παράδοξα πάντως , παράδοξα και αντιφατικά, δυνατός ο θόρυβος που ξέσπασε για το επίδομα του υπουργικού ζεύγους.
 
Μέτοχοι μιας Κυβέρνησης επιδομάτων, γίνονται και αυτοί νόμιμοι καρπωτές ενός πολλαπλασιασμένου επιδόματος. Αποδεχόμενοι ,όπως έχουν δικαίωμα, την ευεργεσία ενός Νόμου, που καταγγέλλουν σήμερα οι εμπνευστές του. Οι άνθρωποι είναι γνήσιοι εκφραστές και σε ανώτερο επίπεδο του πνεύματος και της φιλοσοφίας της Κυβέρνησης στην  οποία συμμετέχουν.
 
Το επίδομα , όποια μορφή και αν ιστορικά παίρνει ως ‘’ ανταπόδοση’’ της εξουσίας , είναι μέρος του μηχανισμού ταπείνωσης. Ταπείνωσης των πολλών από την εξουσία. Είναι συμπλήρωμα και ανάχωμα. Κυρίως ανάχωμα στη συνειδητοποίηση. Είναι ταυτόχρονα διακήρυξη ματαιότητας. Ματαιότητας της πολιτικής δράσης.
 
Τίποτα δεν μπορείς να κάνεις μπροστά στην καταστροφική μου ορμή, λέει η εξουσία στους ανθρώπους. Μέσα από τα ερείπια που θα προκαλώ, εσύ θα επιστρέφεις ως επαίτης για ένα επίδομα. Μέχρι , υποταγμένος εσύ, να αντλείς ικανοποίηση από την ύπαρξη του επιδόματος.
 
Η πολιτική φιλοσοφία του επιδόματος είναι το δηλητήριο θανάτου του κοινωνικού σώματος. Το ανακαλύπτει αυτό σιγά – σιγά το νέο προλεταριάτο στην Ελλάδα του 1018, που δεν έχει πια καθόλου ελεύθερο χρόνο και αμοίβεται δραματικά χαμηλά , πολλές φορές κάτω από το επίδομα ανεργίας.
 
Η πολιτική μάχη για την ανασυγκρότηση της χώρας είναι το πολιτικό αντίδοτο στο παραλυτικό δηλητήριο του επιδόματος. Μέσα από τη συνειδητοποίηση και την απογύμνωση των μηχανισμών πολιτικής κυριαρχίας περνάει ο δρόμος.
 

Στην γωνία οι κυβερνητικοί παρακολουθούν αδιάφοροι την πορεία στην έρημο. Και μας λένε καθώς μονολογούν: όταν διεκδικούσαμε πολιτική αγιότητα δια του ηθικού πλεονεκτήματος , δεν εννοούσαμε ότι θα δοκιμαστούμε , όπως ο Χριστός , στην έρημο. Δεν φταίμε εμείς εάν εσείς εκουσίως εξαπατάσθε. 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 11/03/2018

Διευρυνόμενα μέτωπα, διαβάζουμε. Το διακηρύσσει η δημοσιογραφική αυθεντία. Το υπογράφει ο πανεπιστημιακός διανοητισμός. Το επιβεβαιώνει η τρέχουσα επικαιρότητα.
Μοιάζει πράγματι γύρω μας να πυκνώνουν οι δυσκολίες, να πολλαπλασιάζονται οι προκλήσεις, να μεγαλώνουν τα εμπόδια.
Και μπροστά στο χάος πρωτόγνωρων ερεθισμών, ένας μικρός ή μεγάλος φόβος κερδίζει έδαφος και κλέβει την προσοχή.
Μια κοινωνία σε παρακμή, όπως η ελληνική, τρομάζει πάντα μπροστά στα άγνωστα ενδεχόμενα. Εχοντας επιλέξει την απόκρουση της ευθύνης διάκρισης μεταξύ ασήμαντου και σημαντικού, είναι μακάρια εγκατεστημένη στην παράλυση που προκύπτει.
Αυτή η παράλυτη συνείδηση αποφεύγει την αβέβαιη περιοχή και προτιμά τη θανάσιμη αδιάφορη ζώνη. Το τέλμα και τον μαρασμό.
 
Οι κοινωνίες σε παρακμή θέλουν να αγνοούν ότι στην ιστορική διαδρομή τους κινούνται στα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου. Ο θάνατος είναι ο μαρασμός και το τέλμα. Η ζωή είναι η επίγνωση του κόστους και των κινδύνων της πορείας, είναι η συνειδητοποίηση αυτής της πραγματικότητας. Είναι η ερευνητική ματιά στον κόσμο. Είναι η ορμή της αυτογνωσίας.
Η συνειδητοποίηση είναι το συνώνυμο της ευθύνης. Της συμμετοχής με επίγνωση. Με επίγνωση και αποδοχή των συνεπειών και του αποτελέσματος της εκάστοτε πράξης στον μακρύ χρόνο.
Αυτό είναι το μέτωπο. Το ένα μέτωπο.
Συνειδητοποίηση ή αφανισμός.
 
Σε δύο περιοχές θα δοκιμαστεί η ελληνική κοινωνία σε αυτό το μέτωπο.
Η πρώτη είναι η δοκιμασία απομάκρυνσης από το πολιτικό ψεύδος και την πρωτόγονη πνευματική αφέλεια, που με μαγικό τρόπο επινοεί εξωτερικούς εχθρούς και χτίζει εύκολες λύσεις.
Είναι η δοκιμασία της απόρριψης κάθε πρωτόγονου ερμηνευτικού οικοδομήματος, που διαιρεί και κατακερματίζει απλουστευτικά τον κόσμο για να τον κατασκευάσει από την αρχή σύμφωνα με τη στιγμιαία αυθαιρεσία του.
Είναι η σύγκρουση με τη βαθιά εκούσια παραπλάνηση, που συντελέστηκε τα τελευταία χρόνια, γύρω από τον πολιτικό παραλογισμό, που παραλληλία έχει μόνο με τη διακήρυξη «η Γη είναι επίπεδη».
Είναι η ανατίναξη κάθε παγίδας που συνδέεται με τα λαϊκά στερεότυπα και τη λαϊκή μυθοπλασία.
 
Η δεύτερη περιοχή της δοκιμασίας είναι η συνάντηση με την ανάγκη της λαϊκής ενότητας. Αυτό σημαίνει υπεράσπιση των προϋποθέσεων που θεμελιώνουν τη συνεκτικότητα, σε ένα πλαίσιο συνύπαρξης, όπου εργάζεται, δημιουργεί και συγκρούεται ένα πολιτικά ελεύθερο σύνολο ανθρώπων.
Οι πολιτικές δυνάμεις έχουν αυτό πλέον το θεμελιακό χρέος. Να εργαστούν και στην πρώτη και στη δεύτερη περιοχή. Αυτό είναι το ένα και πρωτεύον μέτωπο. Τα άλλα τελούν υπό το κριτήριο της έκβασής του. Αυτή είναι η πρώτη γραμμή μάχης.
Διαφορετικά ο αφανισμός θα επέλθει προοδευτικά, σαν σκιά που πέφτει πριν από το σκοτάδι.
DMC Firewall is a Joomla Security extension!