1. Η Ιθάκη έγινε ο προσωρινός δαιμονικός τόπος του διαχρονικού κυβερνητικού ψεύδους.
2. Ο υπεύθυνος του μεγάλου καταποντισμού άπλωσε για άλλη μια φορά παραποιημένο χάρτη στη γέφυρα.
3. Στο δαιμονικό τόπο της ιδεολογίας η αυτοκριτική είναι εκδιωγμένη.
4. Η άρνηση της λήθης είναι ηθική και πολιτική μας υποχρέωση.
5. Το ψέμα που δεν αντιλέγεται γίνεται τρέλα.
6. Ο καθένας μας είναι τελευταίο φυλάκιο, μετά δεν υπάρχει κανείς.

 
 


Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 19/08/2018

Η ιδεολογία είναι ένας δαιμονικός τόπος.
Οι κάτοικοί του ζουν στον ερμητικά κλειστό κόσμο του. Ακούνε μόνο τους ήχους του. Επαναλαμβάνουν την ηχώ τους. Χορεύουν στο μονότονο ρυθμό του. Νομίζουν ότι είναι ήδη αυτό που φαντάστηκαν ότι θα γίνουν. Στον δαιμονικό τόπο της ιδεολογίας όλα έχουν συντελεσθεί. Η κίνηση είναι απειλή. Η ανακύκληση είναι η ζωή του.
 
Ο δαιμονικός τόπος και οι κάτοικοί του βρίσκονται σε αντιδικία με την πραγματική ζωή. Αυτό που μέσα από κάθε ανθρώπινη περίσταση και μικρή ή μεγάλη τραγωδία διαρκώς συντελείται. Σε αντιδικία με καθετί που σπέρνει την αμφιβολία, γεννάει απορίες, επιζητεί τον διάλογο και τον προϋποθέτει. Με καθετί που τροφοδοτεί την πολιτική σύγκρουση, από τις ιδέες μέχρι τα γεγονότα. Ιδέες, πρόσωπα, γεγονότα που θέτουν σε αμφισβήτηση τον ερμητικά κλειστό δαιμονικό τόπο είναι ο εχθρός.
 
Από το χυδαίο λόγο μέχρι τη σοβαροφανή πράξη, οι κάτοικοι του δαιμονικού τόπου είναι έτοιμοι και αποφασισμένοι για όλα. Χωρίς αναστολές. Τους βλέπουμε, τους ακούμε.
Ο κόσμος θα είναι πάντα συγκεχυμένος, ακαθόριστος και ανυπότακτος. Κανένας ιδεολογικός επιχρωματισμός, καμιά ιδεολογική διακόσμηση δεν θα μπορέσει να αποτρέψει τη συνάντηση με αυτό το πραγματικό.
 
Απέναντι. Απέναντι οι κάτοικοι του δαιμονικού τόπου υπερασπίζονται τον πλασματικό κόσμο τους, επιχειρώντας με όλα τα μέσα την κατάργηση και διαγραφή των καθημερινών παραστάσεων και εμπειριών. Κάθε λόγος τους και κάθε πράξη τους είναι ένας μεταμφιεσμένος καταναγκασμός. Και μια συνειδητή άρνηση. Αρνηση του διαλόγου, κυρίως.
Στον δαιμονικό τόπο δεν νοείται διάλογος. Το «εμείς ή αυτοί» είναι το όριο του δαιμονικού τόπου. Είναι αυτό, επειδή μόνο αυτό η ιδεολογία, ως μονοφωνία, αντέχει. Αποκλείεται έτσι εξ ορισμού στο βάθος η πολιτική. Γιατί είναι από τη φύση της διαλογική. Είναι από τη φύση της ένας κόσμος πολυφωνίας. Μια κατάσταση αντιθέσεων. Μια άρνηση της ενότητας της εξουσίας. Δεν έχει αρχή, δεν έχει πέρας. Φέρει διαρκώς εντός της την απορία, τον κίνδυνο της αναθεώρησης, την απειλή της σύνθεσης των αντιθέτων.

 
Είναι στενός, ασφυκτικός και περίκλειστος ο δαιμονικός τόπος της ιδεολογίας. Από τη φύση του φέρει μέσα του αυτόν τον μεταμφιεσμένο καταναγκασμό, που τον ακούμε ποικιλότροπα να εκφράζεται από την εξουσία δίπλα μας, χωρίς τον οποίο θα καταρρεύσει ως πνεύμα και ως σώμα. Αρρητος στόχος του μεταμφιεσμένου καταναγκασμού είναι ο εκμηδενισμός των προσώπων, η ταπείνωσή τους.
 
Είναι βαθιά αντιδιαλεκτικός ο δαιμονικός τόπος. Και οι κάτοικοί του θα μιλάνε πάντα για τον απρόσωπο λόγο των πραγμάτων, θα εργάζονται για την κατασκευή εναντίον του πραγματικού, την επιβολή της δικής τους τελικής ισορροπίας εναντίον όλων των άλλων.
 
Οι κάτοικοι του δαιμονικού τόπου μετέχουν, νομίζεις, στο αιώνιο παρόν. Για αυτούς έχουν όλα ήδη συντελεσθεί. Με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έκανε το πρώτο μεγάλο βήμα η ανθρωπότητα; Η ιδεολογική τους ανωτερότητα εγγυάται. Αναμάρτητοι οι ίδιοι. Σχεδόν ανέγγιχτοι από τη φθορά και τον χρόνο. Γι' αυτό δεν ακούνε - και μην περιμένετε να ακούσουν - τη δυνατή φωνή των γεγονότων και των ανθρώπων.
 
Αν η ιδεολογία είναι το θεμέλιο εγκατάστασης της δαιμονικής σύγχυσης, η βιωμένη διάρρηξη αυτού του θεμελίου είναι ταυτόχρονα και η συντελούμενη ήδη γοργά απογύμνωση της απάτης αυτού του δαιμονικού τόπου και των κατοίκων του.

Από την αυλή της αγναντεύεις το φυσικό λιμάνι του Αρχάγγελου. Τόπος καταπράσινος, φαντάζομαι τότε, με νερά άφθονα, σε μέρος προσήλιο, στην κορυφή του ψηλού βουνού, εύκολα καταλαβαίνει κανείς γιατί η πριγκίπισσα, άγνωστο σε μένα ποια,διαλέγει το σημείο για να χτίσει μικρή βυζαντινή εκκλησία.Το 1200 περίπου.Την ονομάζει χειμάτισσα. Όπως λέει η ιστορία, ζούσε εκεί τους χειμερινούς μήνες.
Το μικρό εκκλησάκι βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Δημητριού, λίγο νότια των Μολάων. Στο δρόμο προς Νεάπολη. Αγαπημένο εκκλησάκι του λαού η Χειμάτισσα, θα βρεθούν εκατοντάδες σήμερα στην αυλή της.
Και η αρτοκλασία στο ηλιοβασίλεμα, που ευλογεί ο παπα - Παρασκευάς, είναι ένα θαύμα μέσα στο αχανές τίποτα.
Μικρός έφυγα από εκεί στην αγκαλιά της μητέρας μου, φέροντας ένα όνομα για τη διαδρομή.
Προσπαθώ κάθε χρόνο να βρεθώ στον εσπερινό της.


Ευχές στις φίλες και στους φίλους, που γιορτάζουν αύριο.

 

 

Σε λιτή ακτή της Μάνης τύχαμε χθες ξεχωριστής φιλοξενίας.
Με πλεύση ήρεμη σε μέρα δροσερή, μας οδήγησε ο Γιάννης ο δάσκαλος - πολύπειρος καπετάνιος- με ασφάλεια στο άγνωστο μέρος.
Δέσαμε στο ψαράδικο του καπετάν - Γιάννη με τις πλώρες αντίθετες, να κρατάμε τον καιρό. Ο Παναγιώτης θα μας βγάλει στην ακτή με τα κουπιά και ο γεροκαπετάνιος θα μας υποδεχθεί, σαν να μας γνώριζε από παιδιά. Η Δώρα με χαμόγελο ανοιχτό θα μας φέρει γλυκό με δροσερό νερό. Σε λίγο στην απέριττη καντίνα του Γιάννη, λίγο τσίπουρο οι μεν, παγωμένη μπύρα οι δε, μιλήσαμε για τόπους, ιστορίες και παραδόσεις.
Η ομορφιά του τόπου έχει ήδη κερδίσει τα τέσσερα μικρά παιδιά της Δώρας και του Παναγιώτη. Βοηθούν στη λιτή καντίνα και μας σερβίρουν σαν μικροί χαρούμενοι βοηθοί διάσημου σεφ γαλλικού εστιατορίου.
Το πλούσιο φαγητό του τραπεζιού είναι της οικογενειακής παραγωγής και όλοι ανυπόκριτα αναγνωρίζουμε τη νοστιμιά του.
Γέρνει ο ήλιος και δροσιά πέφτει στον κόλπο. Ο καπετάν - Γιάννης κοιτάζει τον καιρό. Η σκέψη του στην επιστροφή.
Θυμώνει συχνά τα απογεύματα ο Λακωνικός και κάνει δύσκολο το ταξίδι στην καρδιά του.
Η Δώρα η καπετάνισσα θα είναι αυτή τη φορά στα κουπιά. 
Σε λίγο είχαμε ήδη ανοιχτεί. 

- Χαλάει στο βάθος ο καιρός, μας λέει ο καπετάνιος .
- Κόψε τον καιρό αριστερά και μετά πλώρη Κύθηρα, του λέμε.
Όμορφο το θαλασσοδαρμένο ταξίδι. Πιο όμορφη η αλησμόνητη φιλοξενία.
Στο λιμάνι ακούμε τις παρατηρήσεις των συνετών της στεριάς.
- Που πάτε με τέτοιο καιρό;
Και ξεκινάνε πάντα οι συζητήσεις για τους κινδύνους και τους φόβους. Είχε περάσει η ώρα και εμείς κατάκοποι αφήσαμε για άλλη μέρα αυτές τις θεωρίες.

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 12/08/2018

Στο σεμνό λιμάνι του Νότου, μέσα στα ήρεμα και ασφαλή νερά του, βυθίστηκε χθες ο «Αγιος Λεόντιος». Το μικρό, έως ελάχιστο, παλιό ξύλινο σκαρί γνώρισε έναν μικρό καταποντισμό. 
 
Η αγωνία του καπετάν Τάσου, η εποπτεία του καπετάν Στράτου, η τέχνη του Νεκτάριου έφεραν γρήγορα αποτέλεσμα. 
 
Η ταχύτητα, η γνώση, η αποφασιστικότητα ανύψωσαν τον «Αγιο Λεόντιο» στην επιφάνεια και το μικρό σκάφος, για λίγες ημέρες επισκευής στην ξηρά, δεν θα προλάβει να νοσταλγήσει θάλασσες και κύματα. 
 
Κάθε μικρός καταποντισμός έχει μέσα του, σε διάσταση στιγμιαία, σε σκηνή κινηματογραφική, σε εκδοχή αστραπιαία, κάθε μεγάλο καταποντισμό. 
 
Τις ημέρες αυτές, όπως πάντα θα έλεγα, η θάλασσα μας θυμίζει τον κίνδυνο του ναυαγίου. 
Ζούμε τον μεγάλο καταποντισμό της χώρας. Ακούμε την απειλή. Τους τριγμούς. Την αόρατη αποσυναρμολόγηση του σκάφους. Βλέπουμε το πεταμένο έρμα. Την αμεριμνησία του καταστρώματος. Τον συνειδητά παραποιημένο χάρτη που άπλωσε ο κυβερνήτης. 

 
Κάθε λέξη του, κάθε πράξη του, είχε και έχει μέσα της έναν κίνδυνο καταποντισμού. Ηταν και είναι απειλή καταποντισμού. 
 
Και τώρα, λίγα χρόνια στη γέφυρα, τον βλέπεις, ακόμη και τώρα, να μην έχει συνείδηση του κινδύνου, που ο ίδιος αντιπροσωπεύει, που το ύφος του καλλιέργησε, ο λόγος του έσπειρε και ο αυτάρεσκος διχασμός του πολλαπλασίασε. 
Οπως και στα ναυάγια, έτσι και στην πολιτική δεν ωφελούν οι απελπισμένες κινήσεις, δεν φέρνουν αποτέλεσμα οι πανικόβλητοι χειρισμοί, δεν αλλάζουν την πραγματικότητα επινοήσεις, κατασκευές και τεχνάσματα. 
 
Και αν στη θάλασσα υπάρχει διάσωση, στη δοκιμασία της πραγματικής ζωής, όπου οι πολιτικοί χειριστές νομίζουν ότι η φαντασία τους είναι πιο δυνατή από τη φωνή των γεγονότων, δεν υπάρχει σωτηρία και ο καταποντισμός έρχεται με βεβαιότητα. Και πρώτα από όλα ο καταποντισμός του πρωταγωνιστή. Για τον οποίο δεν υπάρχει πλέον ασφαλές λιμάνι. 
Αν για τον «Αγιο Λεόντιο» στάθηκε αρκετό ένα ανυψωτικό μηχάνημα, τη χώρα μόνο χιλιάδες χέρια μπορούν να την ανυψώσουν στην κάλπη. Αποτρέποντας τον κίνδυνο του μεγάλου καταποντισμού. 
 
Δεν θα κουραστώ ποτέ να θυμίζω την προτροπή του ποιητή για την άρνηση της λήθης, τη συνειδητοποίηση και τη δράση: «Να μιλήσεις για το ναυάγιο αυτό και να το μνημονεύσεις».
Our website is protected by DMC Firewall!