Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 02/06/2019

Όσο και αν οι ιδέες και οι σκέψεις αποτελούν παράγοντα των πραγμάτων, μόνο τα γεγονότα αναδεικνύονται σε καθοριστική αφετηρία για την πολιτική πράξη.

Τέτοια αφετηρία είναι και η αρνητική επίδοση του κυβερνητικού κόμματος στις ευρωεκλογές. Η λαϊκή ισχυρή αποδοκιμασία τοποθετεί τον Σύριζα στο δρόμο της τελικής φθοράς του. Αυτή η φθορά, αναπόδραστη πλέον, θα είναι παρατεταμένη και θα συντελείται επιδεινούμενη στην φάση που ακολουθεί.

Αυτή η λαϊκή ψήφος είναι πέρασμα από τη φαντασία της αόριστης εικόνας για τον Σύριζα, στην πραγματική κρίση του.

Οι κυβερνητικοί επιδίωξαν την αποδοχή του συστήματος ιδεών τους. Επιχείρησαν επίμονα και πειθαρχημένα να επιβάλλουν το πνεύμα τους. Πάσχισαν με όλους τους διαθέσιμους τρόπους να υιοθετήσει το κοινωνικό σώμα τις πρακτικές τους. Τις πρακτικές που απορρέουν από αυτό το έντονα ιδεολογικά χρωματισμένο σύστημα ιδεών και επιλογών.

Μέσα σε όλα αυτά διεκδίκησαν αυτονόητη υπεροχή, προβάδισμα ιστορικό έναντι των κοινών θνητών, πρωτοπορία αλαζονική απέναντι σε συνθήκες και ανθρώπους.

Το επίτευγμα της ακατανοησίας των κυβερνητικών, που η ιδεολογική και πολιτική ανεπάρκεια της Αντιπολίτευσης επέτρεψε να εγκατασταθεί, έγινε γι αυτούς προστατευτική ομίχλη και αποπροσανατολιστική σύγχυση. Οι κυβερνητικοί ανεμπόδιστοι έλεγαν κάθε φαντασία για τον εαυτό τους.

Η μικρή εξέγερση στην κάλπη γίνεται πνοή ανέμου, που απομακρύνει αιφνίδια και απρόβλεπτα την ακατανοησία, τη σύγχυση και την φροντισμένη περιβολή.

Η μικρή εξέγερση στην κάλπη εναντίον του Σύριζα είναι, γίνεται η αφετηρία αναστοχασμού και ανάπλασης. Κάθε φορά που τίθεται σε κίνηση αυτός ο αμείλικτος μηχανισμός του αναστοχασμού και της ανάπλασης των δεδομένων και της εμπειρίας, εκεί αφήνει την τελευταία της πνοή η εξουσία.

Μετά το αποτέλεσμα της περασμένης Κυριακής, όλα θα αναγνωστούν από την αρχή. Θα επανέλθουν στη μνήμη, θα τεθούν υπό την κρίση των γεγονότων, θα φωτιστούν από τη λαϊκή αποδοκιμασία. Αυτό που είχε αποκρυβεί, θα γίνει γνωστό, αυτό που είχε μεταμφιεστεί, θα απογυμνωθεί.

Ο αναστοχασμός και η ανάπλαση μπαίνει στην υπηρεσία της συνειδητοποίησης. Ποτέ πια ο Σύριζα δεν θα είναι αυτό που ήταν. Τώρα η ζωή αποσυναρμολογεί το ψεύδος. Η λαϊκή ψήφος αμφισβητεί την επίπεδη γη.

Τώρα πια εύκολα θα κατανοηθεί ότι το «ή εμείς ή αυτοί » δεν είναι σχήμα λόγου, αλλά το υπόστρωμα μιας προμελετημένης αυταρχικής διακυβέρνησης.

Τώρα θα είναι πιο καθαρό το νόημα της πρότασης «ανήκουμε στην καλή πλευρά της Ιστορίας», ως διεκδίκηση κυριαρχίας και αυτοδίκαιης επικράτησης, πέραν και υπεράνω των ‘’κακών’’ άλλων.

Τώρα πια δεν θα απομένει καμιά αμφιβολία για το πολιτικό σχέδιο καθολικού ελέγχου της κοινωνίας, που κοιμάται στην πρόταση «πήραμε την Κυβέρνηση, δεν πήραμε την εξουσία».

Μετά την αποδοκιμασία της Κυριακής, η φαντασία της αδιατάρακτης κυριαρχίας του Σύριζα συναντάει το τέλος της. Ο αναστοχασμός αποσυνθέτει και ανασυνθέτει, η ανάπλαση ξαναχτίζει τις παραστάσεις με νέο τρόπο.

Στον καρποφόρο τόπο της νέας, δειλής αυτής συνειδητοποίησης αφήνει ο Σύριζα την τελευταία πνοή του.




Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 25/05/2019

Υπάρχουν εκλογικές αναμετρήσεις που οι συνθήκες περιορίζουν την αξία τους. Τις καθιστούν συμβατικές. Τις τοποθετούν δηλαδή σε μια «σειρά», στη λογική της γραμμικής εξέλιξης, αναμενόμενης και σχεδόν αυτονόητης.

Δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία η εκλογική αναμέτρηση της 26ης Μαΐου. Είναι οι πιο κρίσιμες εκλογές μετά το 1974. Η σημασία της ημέρας είναι και θα αποδειχθεί καθοριστική για την πορεία μας στο παρόν και την εποχή του.

Τα λεγόμενα χρόνια της κρίσης δεν καθορίστηκαν τόσο από την αυστηρή οικονομική διάσταση. Σφραγίστηκαν από την απλουστευτική αντίληψη που κραταιά αναδύθηκε, από την ερμηνευτική ματιά στον κόσμο που νικηφόρα εγκαταστάθηκε, από μια φιλοσοφία για τη συλλογική μας θέση και ύπαρξη.

Η άρνηση αποδοχής της πραγματικότητας καθόρισε και καθορίζει κατά ένα μεγάλο μέρος τη συλλογική μας συνείδηση. Η φανατική απόκρουση της αλήθειας ήταν η άρνηση των ορίων αυτής της πραγματικότητας. Στους κάμπους της επίπεδης γης άνθισε η χρόνια καθυστέρηση.

Τα απλουστευτικά ερμηνευτικά σχήματα κατέλαβαν τον νου και εκτόπισαν κάθε κριτική προσέγγιση. Στη μεγάλη κλίμακα το ψεύδος κέρδισε τη μάχη. Δεν πρόκειται για παραποίηση ή συνειδητή διαστροφή του πραγματικού. Πρόκειται για μέθοδο και στρατηγική εξουσίας. Αυτή συνολικά η σκοτεινή δυναμική της συλλογικής καθυστέρησης έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

Την Κυριακή ,στις 26, όλη αυτή η κατασκευή θα συναντηθεί με την πρώτη καταλυτική εκλογική δοκιμασία. Το αποτέλεσμα της δοκιμασίας αυτής στην κάλπη θα προδιαγράψει την πορεία και θα ψελλίσει ή θα φωνάξει για το άμεσο και μακρύτερο μέλλον μας.

Αφομοιώθηκε το ψεύδος;

Είναι η γη επίπεδη;

Βαραίνει καθοριστικά η ατομική εμπειρία;

Πόση αντοχή διαθέτουν οι μηχανισμοί χειραγώγησης και μέχρι πού φτάνει η αποτελεσματικότητά τους στη σύγχρονη, μετά την κρίση και την εμπειρία της, ελληνική κοινωνία;

Αρκεί η απογύμνωση από την ίδια τη ζωή του κυβερνητικού ψεύδους ή η αφομοίωσή του από το κοινωνικό σώμα έχει καταστήσει αυτό το σώμα απονεκρωμένο μιμητή του;

Τα τέσσερα και πλέον χρόνια είναι αρκετά. Η καταγραφή τους στην κάλπη θα μας δείξει πως διαμορφώνεται η μεγάλη ροή. Θα δούμε κατά πόσο τα ποτάμια και τα ρυάκια του ανορθολογισμού έχουν και σε ποιο βάθος διαβρώσει το κοινωνικό σώμα.

Με την έννοια αυτή η σημασία της ημέρας είναι μεγάλη. Καμπή. Μέσα στον καθρέφτη της κάλπης όλα θα γίνουν πιο διαυγή. Εκεί δεν χωρεί παραποίηση. Δεν αντέχει η παρερμηνεία. Θα δούμε μέσα της ενσαρκωμένη τη «σοφία του λαού».

Το βράδυ της Κυριακής θα δούμε πόσο κρατάει και πόσους υπερασπιστές διατηρεί το ύψωμα του ανορθολογισμού. Και πώς στο εξής ορίζεται η μάχη εναντίον του από τη Δευτέρα το πρωί.



Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 12/05/2019

Ο διαπεραστικός αντίλαλός του έρχεται από το σκοτεινό παρελθόν. Βγαίνει από τα σπήλαια των πρώτων χρόνων, ριζώνει στο ματωμένο τους χώμα, τρέφεται από τον πρωτογονισμό της επιβολής.

Ο βίαιος λόγος. Ο βίαιος λόγος και το υψωμένο χέρι της απειλής που εμπεριέχει, βρίσκει χρόνια τώρα εδώ, τόπο φιλόξενης κατοικίας, αφοσιωμένους εκφραστές και ιδανικούς εκφωνητές.

Στα χρόνια της κρίσης, ο βίαιος λόγος άγγιξε τον παροξυσμό του. Προσβολές, συκοφαντία, παραποίηση, ισοπέδωση, ανορθολογισμός, πρωτογονισμός. Προδότες, εσωτερικοί εχθροί, συνένοχοι με τους δανειστές. Και πάλι προδότες και πάλι εχθροί του λαού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι κυβερνητικοί υπηρέτησαν πιστά τις απαιτήσεις του βίαιου λόγου και εργάσθηκαν προσηλωμένοι για να βελτιώσουν την αποτελεσματικότητα του εργαλείου. Τον υιοθέτησαν ως μέθοδο. Έγινε η φύση τους.

Δεν μπορεί να κατανοηθεί η εποχή που ζούμε, αν υποτιμηθεί, η – κεντρική κατά τη γνώμη μου – διάσταση αυτή. Ο βίαιος λόγος και η καταλυτική κατασταλτική λειτουργία του.

Είναι γνωστό. Ο ΣΥΡΙΖΑ εκμεταλλεύθηκε την κρίση και έγινε συνειδητά τροφοδότης και πολλαπλασιαστής της. Οι αρνητικές συνέπειές της ήταν προϋπόθεση της ύπαρξής του. Γι’ αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ αγάπησε πολύ την κρίση και λάτρεψε τα μνημόνια. Χωρίς αυτά η μέθοδός του δεν θα είχε αποτέλεσμα. Ο βίαιος λόγος θα παρέμενε ο άψυχος αντίλαλος του χθες.

Ως αντιδημοκρατικό κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορούσε ποτέ να προσέλθει σε μια αυθεντική δημοκρατική διαδικασία. Να προσέλθει στη σύγκρουση αποδεχόμενος τον πολιτικό αντίπαλο ως αξία, ως άλλη γνώμη, ως διαφορετική εκδοχή και πρόταση.

Έτσι υιοθετεί τον βίαιο λόγο και πορεύεται με οδηγό την ολοκληρωτική του απαίτηση. Την άρνηση, έως  εξόντωσης του αντιπάλου. Ο βίαιος λόγος αρνείται κάθε δημοκρατική διαδικασία. Κάθε διαλογική κατάσταση. Δεν αποδέχεται την αναζήτηση. Δεν ανέχεται τη συζήτηση. Το άλλο πρόσωπο υπάρχει μόνο ως αντικείμενο εξόντωσης . Ποτέ ως μέρος ενός διαλόγου. Αυτός είναι ο πυρήνας του βίαιου λόγου. Η διαλογική σχέση θα ήταν ο θάνατός του.

Ο βίαιος λόγος δεν αναγνωρίζει σχέση προσώπων. Δεν εμπλέκεται ποτέ σε τέτοια αντιπαράθεση. Δεν δίνει ποτέ απάντηση γιατί δεν αναγνωρίζει ποτέ την ερώτηση.

Και πώς να δεχθείς ερώτηση από έναν «προδότη»; Πώς να συνάψεις διάλογο με έναν «ξένο»; Η βιαιότητα του λόγου του ΣΥΡΙΖΑ συμπυκνώθηκε μέσα σε αυτές τις δύο λέξεις. Η μία εκφωνήθηκε, σε στέρεη ναζιστική παραλληλία, η δεύτερη εννοήθηκε, ως πρωτόγονη πρόσκληση πολιτικής εκδίωξης του εσωτερικού εχθρού.

Ο βίαιος λόγος είναι μια αντίληψη της πολιτικής. Στο ζεύγος διάλογος – βία , προτάσσει την βία. Είναι η προτίμηση στην ( πάντα προσωρινή ) γοητεία της. Η ιδεολογική προσέλευση στην αποτελεσματικότητά της. Ο βίαιος λόγος είναι μια ιδεολογική ταυτότητα. Η ταυτότητα κάθε αντιδημοκρατικής συνείδησης.
Θα έχει ο κ. Τσίπρας λίγες ακόμη ευκαιρίες να την επιδείξει. 

 

 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 19/05/2019

Εκλογές και υποψήφιοι διεκδικούν την προσοχή μας. Τοπικά Συμβούλια, Δήμοι, Περιφέρειες, Ευρώπη. Από τον μικρό τόπο ως τον μεγάλο και απρόσιτο στη μέση εμπειρία ορίζοντα. Μεγάλος, πολύ μεγάλος, ο αριθμός των υποψηφίων. Μια διεκδίκηση πληθωρικής αντιπροσώπευσης.

Η πολιτική είναι και αντιπροσώπευση. Δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτήν την αναγκαιότητα. Όση κριτική και αν συνοδεύει τη μέθοδο, τόσο αυτή αποδεικνύεται η πλέον ως σήμερα πρόσφορη και λειτουργική.

Μεταξύ της πεζής πραγματικότητας και της ιδανικής εκδοχή της, υπάρχει πάντα ένας ενδιάμεσος. Κάτι μεσολαβεί. Κάποιος  μεσολαβεί. Αυτή την μεσολάβηση φέρνουν μέσα τους οι σύγχρονες Δημοκρατίες, ως στοιχείο συστατικό και αναπόδραστο. Έρχεται από τα πρώτα βήματα του ανθρώπου η μεσολάβηση και σιγά-σιγά, απεκδυόμενη από τα ιερά της στοιχεία, λαμβάνει πιο τρέχουσα μορφή.

Η διεκδίκηση της εμπιστοσύνης και η προσδοκία ανταπόκρισης γίνεται το θεμέλιο της πολιτικής λειτουργίας. Ο αντιπρόσωπος διεκδικεί την εμπιστοσύνη. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει, χωρίς αυτήν χάνει κάθε υπόσταση ως μεσολαβητής.

Η κρίση εμπιστοσύνης, που χαρακτηρίζει την εποχή μας, παρασύρει αμείλικτα τον διεκδικητή. Δεν ξέρει από πού να αρχίσει, από πού να πιαστεί, τι να πει, πως θα ακουστεί. Τι και ποιόν να εμπιστευτείς ; Αυτό συνοδεύει σήμερα τους υποψηφίους. Αυτό ακούνε, αυτό οι πιο σοβαροί συγκρατούν.

Μέσα σε αυτή την δίνη εμπιστοσύνης  εκατοντάδες συμπολίτες μας, γυναίκες και άνδρες, δίνουν μια, ενδιαφέρουσα από κάθε άποψη, μάχη πολιτικής και επικοινωνίας. Πολλοί – όχι όλοι - πιστεύουν σε αυτό που επιχειρούν. Συμμετέχουν αυθεντικά με σκοπό την προσφορά και το έργο.

Διατηρεί έτσι μέσα από αυτήν την μάχη ακόμη ο εν δυνάμει αντιπρόσωπος, ο διεκδικητής της εμπιστοσύνης, μια ιερότητα. Του οφείλουμε μια αναγνώριση. Έναν σεβασμό. Πέρα από τις θέσεις που υποστηρίζει και το νόημα ή το μη - νόημα που κομίζει.

Η δημοκρατική λειτουργία είναι διαλογική κατάσταση και σύγκρουση. Σε όλη τη χώρα βρίσκεται, αλλού με μικρή, αλλού με μεγάλη ένταση, αυτή η σύγκρουση σε εξέλιξη.  Από το χωριό μέχρι την πόλη, από το τοπικό συμβούλιο, μέχρι την κεντρική εξουσία.

Αυτή η κινητικότητα μιλάει για την επαναστατικότητα της κάλπης, την αναμόχλευση που τροφοδοτεί, την ανακίνηση παλαιών και νέων παραστάσεων, που συγκροτούν την πολιτική ιστορία μας.

Αυτή τη μικρή ή μεγάλη ιστορία που συνυπογράφουν οι υποψήφιοι – αντιπρόσωποι. Με τον τρόπο τους, τον λόγο τους, τη στάση τους, το ύφος και το ήθος τους, χρωματίζουν το πολιτικό μέτωπο της πολιτικής, το πλουτίζουν ή το φτωχαίνουν, το ζωοποιούν ή το νεκρώνουν.

Σε κάθε περίπτωση αυτοί που μένουν κριτικοί ή αδιάφοροι θεατές αυτής της δημόσιας και πληθωρικής σκηνοθεσίας, ας συμμεριστούν λίγο την ανησυχία των υποψηφίων, την αγωνία και την ελπίδα τους. Μέσα από αυτή την διαδικασία είναι βέβαιο πως κάτι κυοφορείται. Η συμμετοχή είναι καλύτερη από την απουσία. Η κίνηση καλύτερη από την αδράνεια. 

Υποψήφιοι. Ανάμεσά τους  – με βεβαιότητα – πολλές και πολλοί αξίζουν την εμπιστοσύνη. Την ημέρα της κάλπης η διάκριση είναι η μεγάλη ευθύνη. Δεν φταίει πάντα ο αντιπρόσωπος.

 

 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 05/05/2019

Με την πάροδο του χρόνου ένας ανθρωπολογικός τύπος κέρδισε τη μάχη. Είναι ο καταπατητής.

Πρόκειται για την εξέλιξη του είδους «ο πρίγκιπας ψηφοφόρος». Μέχρι σήμερα ο πρίγκιπας ψηφοφόρος κέρδισε άκοπα όλες τις διεκδικήσεις. Δεν βρήκε εμπόδια, δεν βίωσε αναστολές, δεν παρενοχλήθηκε από δημόσια κριτική.

Είχε πάντα δίκιο. Τροπαιοφόρος στη διαδρομή των τελευταίων δεκαετιών, είδε στην ελπιδοφάγο πλατεία Συντάγματος να θριαμβεύει η αδηφάγος επιθυμία του. Κάτι ακόμη. Κάτι περισσότερο. Η σχετική ευμάρεια ήταν για αυτόν το οφειλόμενο δώρο, κάτι σαν οφειλόμενος παράδεισος.

Αυτό που συνηθίσαμε να ονομάζουμε κρίση, πότισε την αδηφάγο ακρισία του και τον ανύψωσε σε ανώτερο στάδιο του πραγματικού εαυτού του. Ο πρίγκιπας ψηφοφόρος θα συναντούσε την οδό της τελειοποίησής του. Θα την περπατούσε με συνέπεια, θα την ακολουθούσε με πάθος, θα τη διάβαινε με ορμή.

Πράγματι. Έσπασε όλα τα εμπόδια του ορθού λόγου. Παιδαγωγημένος στις εύκολες λύσεις, αγάπησε τις απλοϊκές απαντήσεις. Απέκρουσε τα σύνθετα ερωτήματα και μίσησε τους εκφραστές τους. Η γη είναι επίπεδη. Τα μνημόνια έφεραν την κρίση και όχι η κρίση τα μνημόνια. Εσωτερικοί και εξωτερικοί εχθροί συνωμοτούν εναντίον του. Σκοτεινές δυνάμεις σχεδίασαν την καταστροφή του. Ο ανορθολογισμός έγινε μέρος της φύσης του.

Η αλλοίωση αυτή πολλαπλασιάζεται από το φόβο των εκλεγμένων αντιπροσώπων να ανταποκριθούν στο ρόλο τους. Να εξηγήσουν τον κόσμο και την εποχή, να ερμηνεύσουν τη συνθετότητά τους, να αντικρούσουν τις εύκολες λύσεις, να αποκρούσουν το θηρίο του ανορθολογισμού, να πολεμήσουν στο μέτωπο της πραγματικής ζωής, υπέρ των πολλών και των δικαιωμάτων τους. Αντί να κλείσουν τον δρόμο, τον ακολούθησαν απελπισμένα.

Αυτός ο αλλοιωμένος άνθρωπος επιστρέφει διαρκώς ενδυναμωμένος και αυθάδης. Από διεκδικητής έγινε καταπατητής. Όλα του ανήκουν. Αυτό μας λέει.

Είμαστε παρατηρητές αυτής της μετάλλαξης. Ο νέος αυτός ανθρωπολογικός τύπος δεν αναγνωρίζει εμπόδια, δεν αποδέχεται ρυθμίσεις και κανόνες, δεν σέβεται το Νόμο, δεν παραδέχεται την ύπαρξη του άλλου, ουδενός άλλου. Ο εαυτός του είναι το σύμπαν.

Αυτός ο πρωτογονισμός χαράζει σήμερα πλευρές της καθημερινότητάς μας. Δεν είναι ασέβεια, είναι ύβρις. Δεν είναι απειλή, είναι θάνατος.

Τα τελευταία γεγονότα των ημερών του Πάσχα, από το σαϊτοπόλεμο μέχρι τους «εορταστικούς» πυροβολισμούς, από τις δηλώσεις περί DNA, μέχρι την επίκληση των θανατηφόρων εθίμων, μιλούν καθαρά για τον πυρήνα της συνείδησης αυτού του ανθρωπολογικού τύπου της κοινωνικής και πολιτικής καθυστέρησης.

Η αλλοιωμένη υπόστασή του, πιστή στη «μέθοδο Κάιν», δεν χάνει ευκαιρία να φανερώσει το πρόσωπό της. Στην απλή, καθημερινή ζωή, εκεί που συντελείται το ιερό «μυστήριο» της συνύπαρξης, ο καταπατητής αυθαδιάζει ατιμώρητος, ανεμίζοντας περήφανα τη σημαία της κυριαρχίας του στη σύγχρονη Ελλάδα.

Διαβάσεις, ράμπες αναπήρων, Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης, κάπνισμα στους κλειστούς χώρους, επιθετική οδήγηση. Σημειώνω ενδεικτικά ελάχιστα, που κρύβουν μέσα τους τα μέγιστα.

Μαζί του οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι τελούν σε μια κατάσταση φόβου. Επιλέγουν τη σιωπή. Ή ακόμη χειρότερα, τη συνομιλία ανοχής. Οι καταπατητές είναι μια ενιαία, ενοποιημένη συνείδηση. Ούτε ταξική διάκριση, ούτε επίπεδα τυπικής μόρφωσης, ούτε επαγγελματική διαφοροποίηση. Ως συμπαγές και ενοποιημένο μέρος του κοινωνικού σώματος, παρασύρει, όπως βαρίδι στο βυθό, το σύνολο  της ηττημένης χώρας.

Η ανάκτηση του ηττημένου συλλογικού εαυτού μας περνάει μέσα από την ήττα του καταπατητή.

DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd