Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 07/04/2019

Χιλιάδες υποψήφιοι, άνδρες και γυναίκες, σε όλη τη χώρα. Από την μικρή κοινότητα μέχρι τον ευρωπαϊκό ορίζοντα. Μια ενδιαφέρουσα κατάσταση. Πλούτος για την δημοκρατική λειτουργία. Η συμμετοχή είναι το ύδωρ που ποτίζει τις ρίζες της.

Η συμμετοχή είναι μια ευκαιρία λόγου. Και πρόσκληση λόγου. Λόγου, επικοινωνίας και διαλόγου.
Ας μου επιτρέψουν οι υποψήφιοι να θέσω υπόψη τους μια ιδέα. Να μελετήσουν το μικρό έργο «Περί ύψους».

Πρόκειται για μια σύντομη πραγματεία για το λόγο. Πρόκειται για μελέτη πάνω στο εκφραστικό μέσο του λόγου. Γραμμένο γύρω στο 1ο μ.Χ. αιώνα. Από άνθρωπο «με πάθος για τα μεγάλα πρότυπα του λόγου», όπως σημειώνει στην υπέροχη εισαγωγή του και ο μεταφραστής του έργου, Κώστας Χωρεάνθης (Εκδόσεις Αστρολάβος/Ευθύνη).

Δεν έχει σημασία εδώ μια συζήτηση για τον συγγραφέα του μοναδικού αυτού  περί τον λόγο πονήματος. Ας δεχθούμε την εκδοχή του Ανώνυμου.

Ο Ανώνυμος λοιπόν αυτός μελετητής της τέχνης του λόγου, της εκφραστικής δύναμης και της ανύψωσης του ομιλούντος στο ανώτερο επίπεδο της βέλτιστης έκφρασης, μας μιλάει για τη δύναμη του λόγου. Μας καλεί σε μια μύηση στη δύναμη του λέγειν. Και ως καλός γνώστης των κλασικών έργων βγάζει τα συμπεράσματά του για την τέχνη που έχουν μέσα τους.

Είναι το έργο μια προτροπή να ανακαλύψει κανείς την ανυπέρβλητη γοητεία αυτού του λόγου. Μέσα από την ήδη κατακτηθείσα τέχνη. Όταν οι λέξεις μπουν στην κατάλληλη θέση αποκτούν μαγική δύναμη, μας λέει.

Θα ήταν χρήσιμο, νομίζω, για τους υποψηφίους, να ρίξουν μια ματιά στις σελίδες του, ή και να μελετήσουν ίσως ακόμη τις καρποφόρες σκέψεις του Ανώνυμου. Θα βρουν έναν οδηγό για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να επιτευχθεί το υψηλό στο λόγο. Το ωραίο, το ουσιαστικό, το πλήρες, το μουσικό, το πειστικό.

Θα βρουν εκεί ότι για την αποδοχή, την επιτυχία, την πειστικότητα του λόγου, ο συγγραφέας ή ο εκφωνητής θα πρέπει «να έχει ήθος και φρόνημα υψηλό και ευγενές».

Θα βρουν επίσης εκεί μια ισχυρή προτροπή να καταβάλλουν μεγάλη φροντίδα και να δείχνουν ιδιαίτερη επιμέλεια για την τέλεια έκφραση, επιλέγοντας και χρησιμοποιώντας τις κατάλληλες λέξεις.

Προτείνω ένθερμα στους υποψηφίους να συναντηθούν με το «Περί ύψους», αυτόν τον εκλεπτυσμένο και υψηλό οδηγό για τον δημόσιο λόγο.

Το ζήτημα δεν είναι να συναγωνιστούν σε ένταση «το αστροπελέκι του Δημοσθένη», αλλά να πλουτίσουν τη δεξαμενή του λόγου που ποτίζει τις ρίζες της Δημοκρατίας.

 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 31/03/2019

Δειλά - δειλά εγκαθίσταται το πνεύμα των εκλογών. Η πρώτη πολιτική και πολυμέτωπη αναμέτρηση από την εκλογή του Σεπτεμβρίου του 2015 είναι μπροστά μας.

Γεννά μια αγωνία αυτό στους κυβερνητικούς. Λογικό. Αυτοί οι διεκδικητές του αιώνιου χρόνου και επίδοξοι εκφραστές του πνεύματος της Ιστορίας, θα υποχρεωθούν να τεθούν στην κρίση του λαού, του «χύδην όχλου» θα έλεγαν εάν είχαν το θάρρος, όπως απαιτούν οι κανόνες της αστικής δημοκρατίας. Αυτό ακριβώς εννοούσαν όταν έλεγαν, θρηνώντας, ότι «πήραμε την κυβέρνηση, δεν πήραμε την εξουσία». Την απειλή της λαϊκής κρίσης είχαν στη σκέψη τους, η απειλή του επερχόμενου τέλους της θητείας τους τρόμαζε.

Το πνεύμα των εκλογών σκοτώνει το πνεύμα της Ιστορίας. Σχετικότητα, πολλαπλότητα επιλογών, αντιπαλότητα κομμάτων και υποψηφίων, λίστες και ακόμη λίστες. Από τη φύση τους οι εκλογές αμφισβητούν την ομοιομορφία, προσθέτουν ποικιλία και πολλαπλασιάζουν την κινητικότητα.

Μετά από τέσσερα και πλέον χρόνια αδιατάρακτης εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ, φτάνει η ώρα του απεγκλωβισμού του κοινωνικού σώματος από την πολιτική παγίδα, που με επιμέλεια, περισσή πανουργία και αποτελεσματικότητα έστησε το κυβερνών κόμμα.

Πρέπει να το επαναλαμβάνουμε, όσο κουραστικό και αν αυτό καμιά φορά είναι. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε έναν εγκλωβισμό της σκέψης  των ανθρώπων, αξιοποιώντας τις συνθήκες της κρίσης και παραποιώντας συστηματικά τις συνθήκες της ζωής τους.

Σε ένα εύκολο πεδίο σύγκρουσης, ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο, πέτυχε να επιβάλλει ένα ερμηνευτικό σχήμα, κατασκευάζοντας έναν ψευδή κόσμο. Πλησιάζει το τέλος αυτής της πλάνης. Οι πολυμέτωπες αναμετρήσεις που έχουμε μπροστά μας, με κορυφαία τις βουλευτικές εκλογές, όταν αυτές γίνουν, θα αποτελέσουν το πρώτο βήμα απεγκλωβισμού της σκέψης των ανθρώπων από την παγίδα του παραπλανητικού ερμηνευτικού σχήματος. Ήδη αυτό συντελείται. Καταλυτικά θα γίνει αριθμός στην κάλπη.

Ήδη ακούμε δίπλα μας να μαραίνεται και να πεθαίνει η γοητεία της απλούστευσης. Σφαδάζει χτυπημένη από τους ίδιους τους εμπνευστές της. Τα απλά και τα εύκολα, που υπηρέτησε η κατάχρηση των λέξεων, δεν υπάρχουν πλέον. Το παλαιό απέναντι στο νέο. Έλληνες και ξένοι. Εμείς και αυτοί. Το ερμηνευτικό οικοδόμημα έχει καταπέσει. Οι κυβερνητικοί εναγκαλίστηκαν το παλαιό, συμπορεύτηκαν αρμονικά με τους μέχρι πρότινος κατακριτέους ξένους, δεν μπορούν πια ούτε οι ίδιοι να ψελλίσουν τον αυτάρεσκο διχασμό του «εμείς ή αυτοί».

Τι κρίμα που δεν μπορούν οι κυβερνητικοί να επεκτείνουν στον απέραντο χρόνο την μάταιη φιλοδοξία τους.

Τι κρίμα που η πραγματική ζωή τους απογύμνωσε ως αυτό που είναι, ως μεταμφιεσμένους κυνικούς εξουσιαστές.

Ο απεγκλωβισμός θα σημάνει μια μικρή απαρχή απελευθέρωσης. Όσο και αν καθυστερεί η κριτική σκέψη, ακόμη και η ελάχιστη πνοή της είναι κινητήρια και ζωογόνος.

Οι κυβερνητικοί από τον Ιανουάριο του 2015 συμπύκνωσαν μια αλλοίωση. Πέρα από την ύβρι που αντιπροσώπευσαν, συμπύκνωσαν την βαθιά αλλοίωση μέρους του κοινωνικού σώματος και των εκλεγμένων εκφραστών του. Οι εκλογές σε κάθε κάλπη, μικρή ή μεγάλη, θα σαρώσουν τους εκφραστές. Και θα ανοίξουν μια πύλη, μια μικρή πύλη απεγκλωβισμού από τα στερεότυπα που τους ανέδειξαν, από την λαϊκή μυθοπλασία πους τους έθρεψε και την μέθοδο τους ψεύδους που τόσους γοήτευσε.

Δεν υπάρχει και άλλος δόμος. Μόνο η κάλπη.

 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 24/03/2019

Δεν θα μείνει τελικά περιοχή επί ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα την αγγίξει το υπερφίαλο και δεν θα θριαμβεύσει το γελοίο.

Η τελευταία φαιδρότητα εκφωνήθηκε, ως δανεισμένη σκέψη , από τον κ. Τσίπρα. Ολιγαρκής αφθονία.

Η γλώσσα θα προσφέρεται πάντα ως εργαλείο παραπλάνησης στην υπηρεσία της ψευδούς συνείδησης. Η πλασματική απόδοση των πραγμάτων θα γεννάει πάντα μια προσδοκία κυριαρχίας. Τίποτα δεν αφήνει αχρησιμοποίητο η κυβερνητική πανουργία. Στην ολιγαρκή αφθονία ανακάλυψε αίφνης τον αρχέγονο και χαμένο ριζοσπαστισμό της. Μόνο που το γελοίο θα ακολουθεί πάντα ως ανεπιθύμητος υπονομευτής των διακηρύξεων.

Η «ολιγαρκής αφθονία», συνδεόμενη με τις συνθήκες της εποχής και την εκδοχή της ζωής του σύγχρονου ανθρώπου, είναι κενή νοήματος. Τέτοιες ιδέες ( και οι εμπνευστές τους ) στην εποχή του παρατεταμένου κενού, όπως η δική μας, διεκδικούν προσοχή, πολλαπλασιάζοντας μέσω του συστήματος δημοσιότητας τον εαυτό τους.

Αυτό το παρατεταμένο κενό, ένας μεγάλος σκοπός θα μπορούσε να το καλύψει. Να φέρει την εσωτερική πληρότητα , μια νέα ισορροπία, μια θεραπεία, επί τέλους, στις αγωνίες του σύγχρονου ανθρώπου. Η νοσταλγία του χαμένου παραδείσου θα καταδιώκει τους ανθρώπους, όπως οι ποιητές τις λέξεις. Να ο μεγάλος σκοπός.

Δήθεν ριζοσπάστες στοχαστές, έρχονται, ως νέοι προφήτες, να αρδεύσουν αυτήν την ουτοπία. Το όνειρο της μικρής κοινότητας, η καταστροφή των σύγχρονων παραγωγικών δομών, η ελαχιστοποίηση της οικονομίας, η αμεσότητα στις σχέσεις , ο περιορισμός των επιθυμιών στο βάθος, προβάλλεται ως επαναστατικός μύθος, ως λύτρωση από τα δεινά και απελευθέρωση από τις αλυσίδες τους.

Η ουτοπία αυτή , ο κοινωνικός μύθος που λειτουργεί ως μηχανισμός μετάθεσης και αναπλήρωσης του κενού της βιωμένης ύπαρξης, διεκδικεί θέση ιδεολογίας και επιδιώκει να αναγνωσθεί ως ριζοσπαστικός πολιτικός στόχος. Ο ύμνος του παρελθόντος της πρώτης φάσης, ήδη από τον Ρουσσώ, αποτέλεσε μια παράδοξη εσχατολογία, με στραμμένο στο χθες το πρόσωπό της.

Εθισμένοι στους μυθικούς κόσμους οι κυβερνητικοί, ασπάζονται πρόθυμα και άκριτα κάθε πρόχειρη εκδοχή τους. Καθώς πορεύονται προς το τέλος τους, θέλουν να φαντάζονται τον εαυτό τους μαχόμενο στις νέες επαναστατικές επάλξεις, της καταναλωτικής αυτοσυγκράτησης και της ολιγάρκειας.

Θα ήταν μάταιο σε μια ομάδα  εξουσιαστών να επισημάνει κανείς τις αντιφάσεις τους.  Η εμπειρία της καταστροφικής πολιτικής τους μιλάει ήδη με δυνατή φωνή. Κανένα  ιδεολογικό τραύλισμα δεν μπορεί να καλύψει τον διαπεραστικό ήχο της.


Εφημερίδα, ΤΑ ΝΕΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ, 23/03/2019

Ήδη μιλάνε τα σημεία για τις εκλογές που έρχονται. Τις εκλογές για την Ευρωβουλή πρώτα. Και τις άλλες, τις αυτοδιοικητικές. Ασφαλώς η αναμέτρηση για την Ευρωβουλή είναι αυτή που κυρίως πολιτικά ενδιαφέρει, γιατί από αυτή την κάλπη θα εξαχθεί το μείζον πολιτικό συμπέρασμα. Αν δηλαδή οι κυβερνητικοί μπορούν να συνεχίσουν ή το εύρος και η ένταση της αποδοκιμασίας που θα βγει από την κάλπη, θα οδηγήσει σε βουλευτικές εκλογές αμέσως μετά.

Τα πράγματα σιγά – σιγά διευκρινίζονται και η κατάσταση για τους κυβερνητικούς έχει οριστικά κριθεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι  δεύτερο κόμμα. Δεύτερο με διαφορά.

Όλα τα σημεία το επιβεβαιώνουν. Οι διαθέσιμες δημοσκοπήσεις πρώτα. Σταθερά τα δύο τελευταία χρόνια τα δεδομένα επιμένουν. Σταθερά στη 2η θέση οι κυβερνητικοί. Πέρα όμως από τους αριθμούς , που μας μιλάνε με τον τρόπο τους, η δυναμική της ήττας των κυβερνητικών έχει εγκατασταθεί στην κοινή γνώμη και δεν μπορεί κάτι εύκολα να το αλλάξει αυτό.

Δεν πρόκειται για την κυβερνητική φθορά απλώς, πρόκειται για την καθολική απογύμνωση της φύσης της, μέσα από τον λόγο, τις συμπεριφορές και τις αποφάσεις.

Στάθηκαν τυχεροί οι κυβερνητικοί. Μετά τις δύο αναμετρήσεις του 2015 ( μία στην πραγματικότητα ) δεν μεσολάβησαν ως σήμερα εκλογές. Δεν βρέθηκαν οι κυβερνητικοί μπροστά στην δοκιμασία της κάλπης. Και έτσι , κατά τον γνωστό τρόπο τους , μπορούσαν να ισχυρίζονται ότι διαθέτουν τη λαϊκή αποδοχή. Η τεχνητή πλειοψηφία στη Βουλή τους έδωσε παράταση ζωής.

Όμως ο χρόνος εξαντλείται. Και η αναμέτρηση του Μαΐου έρχεται ως καθοριστικό όριο και ως οριστική  καμπή. Λογικά διαπιστώνεται λοιπόν η αγωνία τους. Θα κριθούν. Και γνωρίζουν ότι θα αποδοκιμαστούν.

Το εύρος της αποδοκιμασίας θα ορίσει την επόμενη φάση. Ως προς αυτό ένα ερωτηματικό θα συνοδεύει το ζήτημα. Μόνο το βράδυ της 26ης θα ξέρουμε.

Τι θα ορίσει το εύρος της ήττας του ΣΥΡΙΖΑ; Η ένταση της απόρριψης; Η ορμή της καταδίκης; Η αποδοχή και ο συμβιβασμός με μια πολιτική, που μπορεί πια να θεωρείται αναγκαία; Η αφομοίωση του κυβερνητικού ψεύδους; Η ήττα του κοινωνικού σώματος από τους μηχανισμούς ταπείνωσης; Αυτά θα κρίνουν αν ο ΣΥΡΙΖΑ σταθεί σε ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα ή θα καταποντιστεί στην κάλπη.

Το εύρος της διαφοράς θα διαμορφώσει και την δυναμική προς τις βουλευτικές εκλογές. Και τελικά θα καθορίσει τους συσχετισμούς στην επόμενη Βουλή. Δεν θα μπορούσε η 26 Μάϊου να είναι πιο κρίσιμη. Είναι οι εθνικές εκλογές πριν αυτές γίνουν.

Δίπλα τα άλλα κόμματα της Βουλής θα βρεθούν στην πίεση της πρώτης ευκαιρίας καταδίκης του ΣΥΡΙΖΑ και θα υποστούν τις συνέπειες αυτής της πίεσης. Οι μικρότεροι σχηματισμοί που σχεδιάζουν να εκμεταλλευθούν την χαλαρή φύση των ευρωεκλογών , μάλλον θα αφομοιωθούν στην μεγάλη κίνηση.

Πάντως τα πράγματα έχουν  ήδη συντελεστεί. Τίποτε το δραματικά διαφορετικό και νέο δεν θα προκύψει από τώρα ως το τέλος Μάϊου.



Πορευόμενοι προς τις εκλογικές αναμετρήσεις του Μαϊου, η αποσπασματική κριτική στους κυβερνητικούς και τον ΣΥΡΙΖΑ από τη Ν.Δ., δεν έχει τίποτα να προσφέρει περισσότερο απο την εμπειρία των ίδιων των ανθρώπων.
Η αδυναμία ή ο φόβος να παρουσιασθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως αυτό που είναι, ως αντιδημοκρατικό, (εκσυγχρονισμένο) ολοκληρωτικό κόμμα, του αφήνει περιθώρια δράσης και επιρροής.
Κυρίως του επιτρέπει ανεμπόδιστα να διατυπώσει ένα νέο ψεύδος για τον εαυτό του, μέσα από ιδεολογικά τραυλίσματα, που θα λειτουργήσει ως ερμηνευτικό πλαίσιο εκλογικής μάχης και μετέπειτα διαδρομής.
Δεν θα σας παρακολουθήσουμε στη μάχη που δίνετε για τις προσόψεις.
Το μέτωπο είναι στα θεμέλια. Η σύγκρουση ήταν και είναι ιδεολογική.

DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd