Ιστοσελίδα, www.athensvoice.gr, 09/12/2018

Διαβάζουμε σε άρθρο του Τάκη Θεοδωρικάκου, υπό τον τίτλο «Χίλιες τετρακόσιες δεκατέσσερις ημέρες», στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ( 9/12): «Γι’ αυτό οι επόμενες εκλογές θα είναι τελικά η σύγκρουση δύο κόσμων».

Αυτή η δραματική διακήρυξη με σκοπό την έμφαση στην πολιτική κρισιμότητα της στιγμής, δεν είναι καινούργια. Πρόκειται για κάτι που συχνά το συναντάμε στην Ιστορία, "φως και σκότος", "καλό και κακό", κλπ. Πρόκειται για ένα είδος πολεμικής ιαχής που μας λέει "ή τώρα ή ποτέ". Καμία ιαχή δεν κέρδισε ποτέ τη μάχη, ούτε καθόρισε την έκβαση της σύγκρουσης. 

Οι πραγματικές συνθήκες κρίνουν την έκβαση και η δυνατότητα των διεκδικητών να επεξηγήσουν επίμονα, θεμελιωμένα, πειθαρχημένα και με συνέπεια αυστηρή, τους κοινωνικούς και πολιτικούς λόγους, που επιβάλλουν το πέρασμα στη νέα φάση.

Η έμφαση και το ζητούμενο είναι «να φύγει» ο ΣΥΡΙΖΑ. Και πράγματι για την πολιτική κίνηση των πραγμάτων και την προοδευτική διαμόρφωση των συνθηκών , ώστε η χώρα να σταθεί στα πόδια της, μετά την καταστροφή που συνειδητά προκάλεσαν οι κυβερνητικοί, είναι να ηττηθεί κοινωνικά και πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ στις προσεχείς εκλογές.

Αυτό όμως είναι και μπορεί να καθίσταται δευτερεύον, ως προς το πάντα επανερχόμενο και πάντα υπέρτερο ερώτημα: για να γίνει τι;

Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για την επόμενη φάση; Και τι εγγυάται, ότι ένα συντηρητικό κόμμα, όπως φάνηκε στη διαδρομή της κρίσης, θα μπορέσει να σηκώσει στους ώμους του το βάρος της εξόδου από τη σημερινή έρημο;

Προσπερνάω την παραδοσιακή πρόσδεσή του στο κράτος και δεν αγνοώ τα καινοτόμα στοιχεία που πρόσθεσε με την εκλογή του ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο ίδιος ως άτομο κομίζει.

Θα μείνω στη σύγκρουση των δύο κόσμων που προανέφερα και την πολιτική αδυναμία που φανερώνει. Δεν υπάρχουν δύο κόσμοι. Ένας κόσμος υπάρχει. Και αυτό είναι το σύγχρονο κοινωνικό σώμα, το κοινωνικό σώμα στην Ελλάδα του 2018, που το συνέχει μια ομοιογένεια και το συγκρατούν κοινές αντιλήψεις και μυθοπλασίες.

Με κοινό τρόπο προσλαμβάνει φιλοσοφικοπολιτικά τον κόσμο, κοινή είναι η σχέση του με το κράτος. Κοινή είναι η αντίληψη των εύκολων λύσεων, κοινή είναι η μυθοπλασία του πρίγκιπα ψηφοφόρου για τον εαυτό του. 

Σήμερα πράγματι μόνο μια σύγκρουση θα μας πάει στην επόμενη φάση. Είναι όμως η σύγκρουση του σύγχρονου Έλληνα με τον εαυτό του. Με τον παλαιό εαυτό του. Από την υπόμνηση σεβασμού στο Νόμο μέχρι την ανάγκη σεβασμού του άλλου στην καθημερινή ζωή.

Το πέρασμα στην επόμενη φάση δεν θα συντελεσθεί ποτέ χωρίς τη «σύγκρουση» με αυτό το ενιαίο κοινωνικό σώμα. Με την καθυστερημένη κοινωνική και πολιτική του συνείδηση.

Χωρίς αυτήν την παιδαγωγική της σύγκρουσης, ο σύγχρονος Έλληνας, πέρα από την αριθμητική καταγραφή της ψήφου του στην επόμενη κάλπη, θα είναι έτοιμος να επαναλάβει τον γνωστό παλαιό εαυτό του.

Η σημερινή Ελλάδα δεν θα σωθεί από τον έναν κόσμο εναντίον του άλλου.

Η διάσωση των παλαιών σχέσεων εξουσίας δεν ενδιαφέρει. Αυτό που ενδιαφέρει είναι η διάνοιξη μιας οδού εξόδου από την κρίση και η διαρκής βελτίωση των συνθηκών και των δυνατοτήτων αυτοπροσδιορισμού των ανθρώπων.

Η σημερινή Ελλάδα ή διαλεκτικά θα σωθεί ή μηχανικά θα χαθεί.

Όλα έχουν αλλάξει. Τίποτα δεν είναι όπως χθες, τίποτα δεν θα γίνει όπως χθες.

 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 09/12/2018

Η παρακμή με ζήλο μιλάει για τον εαυτό της.

Τα γεγονότα της καθημερινότητας, από τις πράξεις βίας μέχρι την ηχώ της πολιτικής κενολογίας, δυναμώνουν τη φωνή της.

Εικόνα μαραμένου κήπου δίνει η χώρα.

Περισσότερα...



 


Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 02/12/2018

Καθώς ξεκίνησε ήδη ο τελευταίος μήνας του 2018 και εν όψει του εκλογικού έτους 2019, ολοκληρώνεται το όλον της πολιτικής παρέμβασης και παρουσίας του κυβερνώντος κόμματος. 
Θα ήταν χρήσιμο, τώρα  που πορεύεται στον τελευταίο κύκλο του, να κωδικοποιηθεί και η μεταμφιεσμένη φύση του και η αληθινή πολιτική του συνείδηση.

Περισσότερα...






Ιστοσελίδα, www.athensvoice.gr, 01/12/2018

Η λέξη μας μιλάει για τον εαυτό της. Τι- ποτέ. Ουδέν. Αυτή είναι η σύλληψη. Αυτό που δεν νοήθηκε. Αυτό που δεν υπήρξε (ποτέ).

Μέσα στο τίποτε κυριαρχεί το ‘’ποτέ’’. Το ποτέ αναγγέλλει μια στιγμή του μέλλοντος που δεν θα συναντήσουμε. Είναι ο τόπος που δεν μπορεί κάτι να συντελεσθεί.

Περισσότερα...


Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 25/11/2018


Η εποχή προστατεύει αποτελεσματικά τον εαυτό της, μέσα από την ακατανοησία της. Μέχρι τώρα τα έχει επαρκώς καταφέρει. Περνάει σχεδόν «απαρατήρητη» και ως τέτοια παραμένει δυσεξήγητη. 

Τα πρωτόγνωρα χαρακτηριστικά της, που εκρηκτικά παίρνουν στις ευρωπαϊκές χώρες διάφορες πολιτικές εκφράσεις, με ακραίες διεκδικήσεις και ρητορική ένταση, γεννούν αμηχανία και η δυσκολία μιας εύκολης ερμηνείας τους,προσθέτει εντυπωσιασμό στο εντυπωσιακό του πράγματος.

Η θεωρία, φιλόδοξη και πάντα σχεδόν αλαζονική, δεν μπορεί να παραιτηθεί από το μέτωπο της ερμηνείας. Νομίζει ότι διαθέτει για όλα έννοιες γενικής εφαρμογής, το κλειδί για τις κλειστές πόρτες του νου. 

Και κάθε τόσο επανέρχεται με σκουριασμένα σχήματα και παρωχημένες έννοιες. Από το σκουριασμένο σχήμα δεξιά –αριστερά, μέχρι τη διάσημη και δημοφιλή και διακομματική έννοια του λαϊκισμού.

Η πραγματικότητα κλονίζει τις λέξεις. Ο λαϊκισμός όμως, ως λέξη, ως έννοια, ως πλαίσιο ερμηνευτικό, διατηρεί την αντοχή του και διασώζει τον φθαρμένο εννοιολογικά εαυτό του.

Προβληματική η έννοια από τη σύλληψή της, έχει σήμερα εξελιχθεί σε χλιαρή ζελατίνα. Έτσι εύκολα προσαρμόζεται σε άρθρα, σε βιβλία, σε συνέδρια και δημόσιες συζητήσεις. Αυτό το εύρος της έννοιας μας μιλάει για το μέγεθος της αχρηστίας της.

Προφανώς οι χρήστες του όρου εννοούν ή αναφέρονται πάντα σε έναν παροξυσμό. Έναν παροξυσμό που ορίζει ως σταθερό και διαρκές δεδομένο, κύριο και καθοριστικό, την πραγματικότητα γύρω από τον λαό και την οντότητά του, ως τελικό κριτή και ως έσχατη αναφορά.

Ο λαϊκισμός ως πρακτική επικοινωνίας, ως ρητορική έξαρση, ως στρατηγική πειθούς και κυριαρχίας, ως χειραγώγηση, ρίχνει το βάρος από πλευράς κατανόησης στις ηγεσίες. Στους εκφραστές. Σε αυτούς ο ύμνος, σε αυτούς και η μομφή. 

Ο λαϊκισμός είναι οργανωμένος αρχικά από μία «κορυφή» και ως ορμητικό ποτάμι ξεχύνεται από τις εξέδρες της εκφώνησής του  και οι αποδέκτες, κοινωνοί των εμπνευστών, παρασύρονται στο πέρασμά του. Δεν είναι ο λαός λαϊκιστής, οι ηγέτες κάνουν τον λαϊκισμό να ανθίσει.

Στο βάθος αυτής της απόπειρας ερμηνείας αγνοείται ή υποτιμάται το υπόβαθρο της συμμετοχής και της σύμπραξης του λαϊκού παράγοντα, που προσέρχεται εκούσια στο σχέδιο αυτό της εις βάρος του κυριαρχίας.

Αν αυτό το ερμηνευτικό βήμα είχε χθες μια αξία, σήμερα παρεμποδίζει την κατανόηση και γίνεται ανάχωμα στη συνειδητοποίηση. 

Η κατάσταση στη Δύση, η αμφισβήτηση, η οξύτητα, η εχθρότητα, ο εθνικισμός και όσα μπορεί ακόμα κανείς να προσθέσει, δεν είναι εκδηλώσεις λαϊκισμού, όπως εύκολα σπεύδει η θεωρία να επαναλάβει.

Είναι η εξάντληση και η αγωνία μιας εποχής. Είναι η εκπνοή ενός νοήματος, που κέρδισε τους ανθρώπους μετά το 1950 και σιγά-σιγά εξατμίστηκε μέσα στο όριο της κατακτημένης ευμάρειας και τον αχρησιμοποίητο πολιτικό χώρο ελευθερίας.

Η γραμμική εξέλιξη έλαβε τέλος.

Όσα συμβαίνουν και εδώ και στην Ευρώπη μας μιλάνε για την υστέρηση της αιφνιδιασμένης συνείδησης να κατανοήσει, να αποδεχτεί και να αντιταχθεί στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται μπροστά της, με τρόπο κοινωνικά δημιουργικό και πολιτικά διαλεκτικό.

Ο λαϊκισμός δεν ανιχνεύει το βάθος της καθυστέρησης της συνείδησης, ως πρόσληψη του πραγματικού κόσμου. Εκεί που νομίζουμε ότι ανθίζει ο λαϊκισμός, είναι ο μαρασμός μιας κοινωνίας που μιλάει.

Είμαστε μπροστά στην έκρηξη της παρακμής.

Ο λαϊκισμός ως έννοια είναι το σύννεφο που την καλύπτει.

 

 

 

DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd