Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 12/08/2018

Στο σεμνό λιμάνι του Νότου, μέσα στα ήρεμα και ασφαλή νερά του, βυθίστηκε χθες ο «Αγιος Λεόντιος». Το μικρό, έως ελάχιστο, παλιό ξύλινο σκαρί γνώρισε έναν μικρό καταποντισμό. 
 
Η αγωνία του καπετάν Τάσου, η εποπτεία του καπετάν Στράτου, η τέχνη του Νεκτάριου έφεραν γρήγορα αποτέλεσμα. 
 
Η ταχύτητα, η γνώση, η αποφασιστικότητα ανύψωσαν τον «Αγιο Λεόντιο» στην επιφάνεια και το μικρό σκάφος, για λίγες ημέρες επισκευής στην ξηρά, δεν θα προλάβει να νοσταλγήσει θάλασσες και κύματα. 
 
Κάθε μικρός καταποντισμός έχει μέσα του, σε διάσταση στιγμιαία, σε σκηνή κινηματογραφική, σε εκδοχή αστραπιαία, κάθε μεγάλο καταποντισμό. 
 
Τις ημέρες αυτές, όπως πάντα θα έλεγα, η θάλασσα μας θυμίζει τον κίνδυνο του ναυαγίου. 
Ζούμε τον μεγάλο καταποντισμό της χώρας. Ακούμε την απειλή. Τους τριγμούς. Την αόρατη αποσυναρμολόγηση του σκάφους. Βλέπουμε το πεταμένο έρμα. Την αμεριμνησία του καταστρώματος. Τον συνειδητά παραποιημένο χάρτη που άπλωσε ο κυβερνήτης. 

 
Κάθε λέξη του, κάθε πράξη του, είχε και έχει μέσα της έναν κίνδυνο καταποντισμού. Ηταν και είναι απειλή καταποντισμού. 
 
Και τώρα, λίγα χρόνια στη γέφυρα, τον βλέπεις, ακόμη και τώρα, να μην έχει συνείδηση του κινδύνου, που ο ίδιος αντιπροσωπεύει, που το ύφος του καλλιέργησε, ο λόγος του έσπειρε και ο αυτάρεσκος διχασμός του πολλαπλασίασε. 
Οπως και στα ναυάγια, έτσι και στην πολιτική δεν ωφελούν οι απελπισμένες κινήσεις, δεν φέρνουν αποτέλεσμα οι πανικόβλητοι χειρισμοί, δεν αλλάζουν την πραγματικότητα επινοήσεις, κατασκευές και τεχνάσματα. 
 
Και αν στη θάλασσα υπάρχει διάσωση, στη δοκιμασία της πραγματικής ζωής, όπου οι πολιτικοί χειριστές νομίζουν ότι η φαντασία τους είναι πιο δυνατή από τη φωνή των γεγονότων, δεν υπάρχει σωτηρία και ο καταποντισμός έρχεται με βεβαιότητα. Και πρώτα από όλα ο καταποντισμός του πρωταγωνιστή. Για τον οποίο δεν υπάρχει πλέον ασφαλές λιμάνι. 
Αν για τον «Αγιο Λεόντιο» στάθηκε αρκετό ένα ανυψωτικό μηχάνημα, τη χώρα μόνο χιλιάδες χέρια μπορούν να την ανυψώσουν στην κάλπη. Αποτρέποντας τον κίνδυνο του μεγάλου καταποντισμού. 
 
Δεν θα κουραστώ ποτέ να θυμίζω την προτροπή του ποιητή για την άρνηση της λήθης, τη συνειδητοποίηση και τη δράση: «Να μιλήσεις για το ναυάγιο αυτό και να το μνημονεύσεις».


Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 05/08/2018

Οταν μπαίνετε στο αεροπλάνο και σας υποδέχεται μια συμπαθής αεροσυνοδός, δεν ρωτάτε - είμαι βέβαιος - αν ο πιλότος έχει δίπλωμα.
 
Οταν γράφετε το παιδί σας στο σχολείο, δεν θα ζητήσετε - φρονώ - να σας δείξουν το πτυχίο του δασκάλου ή της δασκάλας του.
 
Εχετε εμπιστοσύνη. Οτι τα πράγματα θα γίνουν κανονικά. Οτι οι άνθρωποι που θα διεκπεραιώσουν τους αντίστοιχους ρόλους έχουν την ικανότητα, τα προσόντα, την επάρκεια να ανταποκριθούν στις μικρές ή μεγάλες απαιτήσεις που συνοδεύουν αυτούς τους ρόλους. Και σωστά. Χωρίς εμπιστοσύνη, κοινωνική λειτουργία και συνύπαρξη δεν υπάρχει.
Αυτό που οι πολίτες φαίνεται στοιχειωδώς να θεωρούν αυτονόητο ως αναγκαίο, διαγράφουν συχνά από τη σκέψη τους και παραμερίζουν από την κρίση τους μπροστά στην κάλπη.
 
Η κάλπη από τη φύση της είναι μια πρόσκληση ευθύνης. Σε καλεί να επιλέξεις κάτι και να απορρίψεις, αποδοκιμάζοντάς το στην πράξη, κάτι άλλο.
 
Στην κάλπη της εκλογής ο πολίτης υπογράφει μια απόφαση, εκφράζει μια εμπιστοσύνη. Μια εμπιστοσύνη στα πρόσωπα που επιλέγει ως αντιπροσώπους του, ότι είναι ικανά, έχουν τις γνώσεις, την επάρκεια και το σθένος να ανταποκριθούν στον ρόλο τους.
 
Αν και γνωρίζει ο πολίτης το βάρος του δημόσιου ρόλου, το παραγνωρίζει συχνά και το αποφεύγει. Αν και γνωρίζει ότι οι αντιπρόσωποί του ίσως κληθούν να πάρουν αποφάσεις ζωής και θανάτου στο μέτωπο του ρόλου τους, δεν το αντέχει στο μέτωπο της ατομικής του κρίσης και το περιγελά, πολλές φορές και το χλευάζει. Πάντως συχνά το προσπερνάει.

 
Για το δύσκολο μέτωπο της κοινής πορείας, ο σοφός λαός υιοθετεί συχνά κριτήρια διασημότητας και μιντιακής δημοφιλίας. Και μαζί με τους δημοφιλείς αστέρες διασκεδάζει τους μύχιους φόβους του για την τραγικότητα της ζωής και του θανάτου.
 
Τα κόμματα - ΝΔ και ΠαΣοΚ κατ' εξοχήν - έχουν μεγάλη ευθύνη για τη διαμορφωμένη αυτή κατάσταση. Εργάστηκαν γι' αυτό, την τροφοδότησαν και την εκμεταλλεύτηκαν. Θεώρησαν φυσική αυτή την κατάσταση που αποδυναμώνει ένα σώμα αντιπροσώπων, καθώς αυτό συγκροτείται από ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους είναι απολύτως ανεπαρκείς για αυτό που εκλέγονται.
 
Αν προσθέσουμε σε αυτό και τη λειτουργία του επιγονισμού, που νομιμοποιεί πολιτικούς εκφραστές λόγω της οικογενειακής τους προέλευσης, αντιλαμβανόμαστε γιατί ο οικισμός «Ελλάς», σιγά-σιγά και με τα χρόνια, βρέθηκε προοδευτικά σε μεγάλη πολιτική αδυναμία να αντιμετωπίσει τα πρωτόγνωρα δύσκολα μέτωπα της εποχής. Το πλήρωμα της γέφυρας δεν ήταν ικανό να κυβερνήσει το σκάφος στη φουρτούνα.
 
Το μοντέλο αυτό έχει εξαντληθεί. Η ανεπάρκεια των κυβερνητικών αντιπροσώπων φέρνει τραγικά στην πρώτη γραμμή την ανεπάρκεια ενός πολιτικού «συστήματος» που, απελπιστικά συντηρητικό και προσανατολισμένο κυρίως στον εαυτό του, αδιαφόρησε για την αναγκαία επάρκειά του, την πρώτη προϋπόθεση κάθε αποτελέσματος.
 
Τραγικά θυμίζει η ζωή τις αλήθειες της. Αυτοί που αν τους έδιναν να πετάξουν ένα τζάμπο θα δήλωναν φοβισμένοι ότι δεν ξέρουν και δεν μπορούν, ας μην είναι έτοιμοι αύριο να προσέλθουν στο πύρινο μέτωπο του δημόσιου χώρου. Γιατί εκεί δεν θα προλάβουν ούτε να φοβηθούν. Εκεί, στον τόπο της δοκιμασίας, θα είναι αργά για αυτούς ακόμα και να υποψιαστούν ότι η προσέλευση στην πολιτική είναι η εκούσια προσέλευση στην τραγωδία.
Οπως είναι δραματικά αργά και για τον κ. Τσίπρα και για τους κυβερνητικούς ομοίους του.


Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 29/07/2018

Μέσα στην απονεκρωτική αλλοίωσή του το κοινωνικό σώμα ακούει ακόμη τις δονήσεις της πραγματικότητας. Η τραγωδία έχει πάντα δυνατή φωνή. Μπορεί ακόμη και να αφυπνίσει. Και να τραβήξει το φθαρμένο ένδυμα και τη φθαρμένη περιβολή. Και να δει κανείς και να υποψιαστεί, ίσως και να καταλάβει.
 
Βρισκόμαστε - φρονώ - στο μέτωπο της συνειδητοποίησης σε μια νέα μέρα. Το σκίρτημα αυτό, που βγαίνει από τον θάνατο και τις στάχτες, μπορεί να γίνει σιγά-σιγά μια οδυνηρή διεκδίκηση ευθύνης.
 
Ο δρόμος είναι μακρύς. Γιατί το χάσμα μεταξύ ευθύνης και οργανωμένης άρνησής της έχει ιστορία, είναι βαθύ, αβυσσαλέο και αγεφύρωτο.
 
Πάνω σε αυτό το χάσμα οι κυβερνητικοί έστησαν το εξουσιαστικό σχέδιό τους. Χωρίς δίχτυ. Χωρίς ευθύνη. Χωρίς επαφή με τους πραγματικούς ανθρώπους και τις ανάγκες τους. Αρνήθηκαν την ευθύνη της αποδοχής της πραγματικότητας και απάλλαξαν τους ψηφοφόρους τους από την ευθύνη της επιλογής τους.
 
Η χαώδης απόσταση μεταξύ του πραγματικού κόσμου και της παραποιητικής περιγραφής του είναι μεγάλο, συχνά καταλυτικό, όπλο για την εξουσία. Μέσα στο χάσμα αυτό χωνεύεται από τους οπαδούς κάθε γεγονός που δεν συμφωνεί με το διακηρυγμένο πλαίσιο ερμηνείας.
 
Πάντα θα υπάρχει μια εύκολη απάντηση. Οι δανειστές, οι ξένοι, οι εσωτερικοί εχθροί, τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας. Είναι η γέφυρα που καλύπτει το χάσμα μεταξύ κυβερνητικού ψεύδους και πραγματικής ζωής. 
 
 
Αυτό το χάσμα προστατεύει την εξουσία. Τη δείχνει άλλη. Την κάνει σχεδόν διαφορετική. Δυσπρόσιτη. Ακόμη και υψηλή. Η απόσταση που εγκαθιδρύει τρέφει την αυταπάτη της ότι πράγματι είναι άλλη.
 
Οι σημερινοί κυβερνητικοί εγκατέστησαν και αξιοποίησαν αυτό το χάσμα. Και αλαζονικά εργάστηκαν για το βάθος του. Δεν είναι κοινοί διαχειριστές, μας είπαν. Δεν είναι σαν τους άλλους. Δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης για αυτούς. Δεν έχουν ευθύνες. Είναι αναμάρτητοι. 
 
Γι' αυτό ακούγεται στα αφτιά τους παράδοξο το ισχυρό αίτημα κάποιος να παραιτηθεί, κάποιος να ζητήσει συγγνώμη, κάποιος να αναλάβει δημόσια και σθεναρά την πολιτική ευθύνη.
 
Μπορεί ποτέ το «πνεύμα της ιστορίας» να έχει την ευθύνη των γεγονότων; Και μεγαλώνει το χάσμα. Και η τραγωδία τραβάει το φθαρμένο ένδυμα της ιδεολογικής τους μεταμφίεσης.
 
Και το πρόσωπο που βλέπουμε, τον λόγο που ακούμε, την αυθάδη άρνησή τους που βιώνουμε - είναι εκείνο το αρχικό χάσμα που πάντα υπήρχε και τώρα τραγικά έρχεται στο φως της συνείδησης.
 
Υστερα από τα τρία χρόνια διακυβέρνησης αυτοί που είδαν τον εαυτό τους ως σωτήρα του κόσμου βλέπουν πλέον οι άνθρωποι να τους βλέπουν όλο και περισσότερο σαν αυτό που πραγματικά είναι. Μια ομάδα μικρών και ελάχιστων.
Το σκίρτημα ευθύνης και ευθυνών δεν μπορεί πια ιδεολογικά να κατασταλεί. Και αυτό μπορεί να είναι το νέο σωτήριο χάσμα. Μεταξύ κυβερνητικών και κοινωνίας. Σκίρτημα μιας επόμενης μέρας.



Πάντα κάτι μας διαφεύγει. Κάπου κάνουμε λάθος. Ζούμε με την αυταπάτη του ελέγχου. Της οργάνωσης των πραγμάτων. Της ασφάλειας που ιδρύει ο νους .Ορίζουμε την κατ
εύθυνση. Ετσι λέμε. Και βαδίζουμε δρόμους νομίζουμε καθαρούς. Και όμως, πάντα κατι μας διαφεύγει. Κάπου κάνουμε λάθος. Το λάθος είναι η προπαρασκευασμένη πύλη εξόδου από την '' ελεγχόμενη'' συνθήκη ή ακόμη από τη χαραγμένη διαδρομή ή τη ροή του χρόνου. Μια πύλη εξόδου από την ακαταληψία του κόσμου. Τελευταία μέρα του Ιουλίου σήμερα και το καλοκαίρι διπλώνει. Το τέλος Ιουλίου και ο ερχομός του Αυγούστου αποκτούσε στη λαική συνείδηση, μέσα από την αναζήτηση του νοήματος του χρόνου, μια διάσταση διαφορετική. Υπήρχε μια αίσθηση ολοκλήρωσης, μιας κάποιας κορύφωσης. Το τέλος μιας αναμονής. Ισως να συντελούσε η απαρχή της ωρίμανσης των φρούτων, ο πολλαπλασιασμός των αγαθών ή πάλι η φαινόμενη αφθονία τους. Ισως η προετοιμασία για το διαρκώς ερχόμενο, μέσα στη γλυκύτητα του Αυγούστου .Ισως κάτι άλλο, ισως κάτι διαφορετικό.


Με όπλο τη συνειδητοποίηση της ελαχιστότητάς μας και βούληση αποδοχής της ανάγκης νέας θεμελίωσης, μπορεί να βρούμε, να βρει ένα δρόμο εξόδου αυτό που συμβατικά ονομάζουμε ελληνική κοινωνία.
Ο αυτάρεσκος οικισμός ''Ελλάς'', που στιγμιαία συγκινείται και στιγμιαία γοερά θρηνεί, αστραπιαία ξεχνάει και αστραπιαία απαρνείται. 
Η τραγικότητα των πραγμάτων θυμίζει κάθε τόσο το μακρύ δρόμο της δοκιμασίας. Την εποχή που ζούμε η ματαιότητα της παραδοσιακής συλλογικής δράσης, με άξονα το δουλοκτητικό κράτος, έχει πλέον απογυμνωθεί.
Μόνο οι χιλιάδες πυρκαγιές της ατομικής συνείδησης, μπορεί να αφυπνίσουν τον οικισμό. Να τον κατακαύσουν και να τον αφυπνίσουν.
Είσαι, το ( ελάχιστο) τελευταίο φυλάκιο. 
Μετά από σένα δεν υπάρχει κανείς.

Our website is protected by DMC Firewall!