Ο Γιάννης είναι διευθυντής σε Δημοτικό Σχολείο. Αφοσιωμένος δάσκαλος, τον φαντάζομαι σήμερα σε έξαψη δημιουργική, σε ενθουσιασμό παιδικό, να υποδέχεται, να οδηγεί, να εύχεται.
Ο Γιάννης ανήκει στους φωτισμένους δασκάλους, που σήμερα σε όλη τη χώρα, στο Δημοτικό, στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο,προσέρχονται με ενθουσιασμό για να μεταδώσουν τη γνώση και τα αγαθά της. Δεν είναι όλοι,είναι πολλοί. Ανήκουν στους απόστολους της εμπνευσμένης ζωής. Βουβά εργάζονται και προσφέρουν.Τους ανήκει αναγνώριση και τιμή.Τους νοιώθω - αν και δεκαετίες τώρα έχω σταματήσει να διδάσκω - συναδέλφους. Και λίγο, πάντα, τους ζηλεύω.

Καλημέρα Γιάννη, μας περιμένουν κύματα και δύσκολοι καιροί.


 

Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 09/09/2018


Η ΔΕΘ είχε κάτι από την τέλεια σκηνοθεσία. Πάντα επιμελώς σκηνοθετημένη και μηχανικά επαναλαμβανόμενη.
Μηχανικά επαναλαμβανόμενη κάθε Σεπτέμβρη, αποτελούσε κάτι σαν την έναρξη του χρόνου, ξεπερνούσε σε εορτασμούς την πρώτη ημέρα του έτους, ήταν μια ένδοξη πολιτική πρωτοχρονιά. Ολα έμελλε να συντελεσθούν στη ΔΕΘ. Σε μια, κάποια ΔΕΘ.
 
Αν οι οπαδοί της γραμμικής εξέλιξης της Ιστορίας έψαχναν ένα πειστικό παράδειγμα για τη θέση τους, θα το έβρισκαν στη ΔΕΘ.
 
Από χρονιά σε χρονιά, από Σεπτέμβριο σε Σεπτέμβριο, θα άκουγαν τις διακηρύξεις ενός ευδαίμονος τόπου. Τη σταθερή μετάβαση από το καλό στο καλύτερο, την ευρηματική διήγηση του εύφορου μέλλοντος, την εγγυημένη αύξηση μισθών και εισοδημάτων, για να μην ξεφύγουμε εντελώς από την ενδιαφέρουσα για τους ακροατές  -  τη μόνη ενδιαφέρουσα στο βάθος - ορατή υλική πλευρά του.
 
Η διαρκής αυτή ανακεφαλαίωση του παρόντος και του μέλλοντος μιλούσε ήδη από το αεροδρόμιο με ενθουσιασμό και με ενθουσιασμό ήδη από το αεροδρόμιο κάθε φορά γινόταν δεκτή, κάτι σαν θεία έμπνευση.
Στη ΔΕΘ καθρεφτίζονται τα σταθερά και ουσιώδη χαρακτηριστικά μιας εποχής. Των εκλεγμένων αντιπροσώπων της, του ύφους των αξιωματούχων της, της αντίληψης ενός κοινού που υποδεχόταν και χειροκροτούσε.
Χειροκροτούσε την περιγραφή μιας πραγματικότητας απέναντι στην ίδια την υπόστασή της.
 
Από την ευδαίμονα ανακεφαλαίωση της ζωής του μικρού τόπου και την αυταπάτη της διηγηματικής δόμησης του μέλλοντός του, έχουμε φθάσει στην ορατή πια ανακεφαλαίωση της φθοράς.

 
Ενα βιβλίο φθοράς συνολικά ήταν η ΔΕΘ. Στο σκηνικό της μπορεί κανείς εύκολα να μελετήσει τη φθορά ενός λαού. Δεν πρωτοτύπησε με το  «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» ο κ. Τσίπρας. Είχαν άλλα πολλά προηγηθεί.
Η αυταπάτη της γραμμικής εξέλιξης που πότισε σπάταλα η ΔΕΘ  θρυμματίστηκε στο μέτωπο της πραγματικής ζωής. Κανείς δεν μπορεί πλέον να συνενώσει τα διεσπαρμένα σε μια νέα εμπειρία. Η φαινομενικότητα της ΔΕΘ έχει τελειώσει.
Θα μπορούσε κάτι όμως από αυτή την παράσταση να διασωθεί, να αποκτήσει έτσι το απομεινάρι της μια χρησιμότητα. Προτείνω να γίνει η ΔΕΘ ένα εργαστήριο αυτογνωσίας.
 
Κάθε φορά, μετά την επίσημη, εξαγγελτική και επιμελημένη ομιλία του πρωθυπουργού, οι παρευρισκόμενοι αξιωματούχοι να παραμένουν στην αίθουσα και να παρακολουθούν υποχρεωτικά - κάτι σαν κοινωνικό πείραμα, κάτι σαν δοκιμασία - την ομιλία που είχε εκφωνηθεί την προηγούμενη χρονιά. Μαζί και κάποια αποσπάσματα ενθουσιασμού από παλαιότερες υποσχέσεις ευδαιμονίας.
 
Μετά, νομίζω, θα κυκλοφορούσαν με άλλη ματιά στους δρόμους της όμορφης πόλης.
Με κέρδισε η ματαιότητα, αγαπητέ αναγνώστη, αυτή την Κυριακή.


Μια κριτική που ασκείται εδώ και όχι μόνο στο fb, είναι ότι μιλώντας κάποιος για ένα θέμα δεν μιλάει ταυτόχρονα για όλα τα σχετικά, που το θέμα αυτό μπορεί να κινήσει. Ότι μιλάει δηλαδή αποσπασματικά.

Μιλάς για το Α σου λέει γιατί δεν μιλάς για το Β, μιλάς για το Α και το Β και δέχεσαι την επίθεση οτι δεν είπες τίποτα για το Γ. Και η συζήτηση είναι χωρίς τέλος.
Κάθε αναφορά, φίλοι μου, θα είναι πάντα αποσπασματική. Και χιλιάδες βιβλία να γραφτούν για ένα θέμα, αποσπασματικά θα είναι. Έτσι όταν γράφει κανείς για τον Καραμανλή δεν μπορεί ταυτόχρονα να κάνει πραγματεία για τον Παπανδρέου. Κάτι θα λέει εκεί που θα παραλείπει. Εγώ πάντως γράφω με συνείδηση αυτής της αδυναμίας. Αν κάποιος μπορεί να μιλάει καθολικά, εγώ δεν μπορώ. Γράφω και θα γράφω πάντα αποσπασματικά και υποκειμενικά. Καθολική είναι μόνο η σιωπή.
Δίπλα σε αυτό ηχεί ένα σκουριασμένο σχήμα.
Δεξιά - Κέντρο - Αριστερά.
Η αδυναμία ταξινόμησης με βάση το σκουριασμένο σχήμα, πολλαπλασιάζει τις παρανοήσεις.
Τι είσαι, σε πιο πλαίσιο να σε βάλω, σε ποιο σχήμα να σε φυλακίσω; Είναι η ερώτηση που πλανάται.
Όπως για πάντα ο λόγος θα είναι αποσπασματικός, άλλο τόσο θα είναι αδύνατη στη φάση που διανύουμε η ταξινόμηση.
Ο κόσμος κινείται , αλλάζει , συναρπαστικά η ανθρώπινη δημιουργία κάθε μέρα μας ξεπερνάει.
Παλεύοντας να πορευθούμε με την ελαχιστότητά του ο καθένας δίπλα της, θα διατηρήσουμε το δικαίωμα στην υποκειμενικότητα και την αποσπασματικότητα.
Και θα ανατινάξουμε στην πράξη το σκουριασμένο σχήμα.





 
Εφημερίδα, ΤΟ ΒΗΜΑ, 02/09/2018
Η χώρα έχει εγκατασταθεί σε έναν αδρανή χρόνο. Ο θορυβώδης κυβερνητικός ακτιβισμός έχει ξεπεράσει ακόμη και το έσχατο όριο της κενότητάς του. Η κυβερνητική πράξη είναι ένα κύμβαλο αλαλάζον.
 
Την ίδια ώρα η αντιπολίτευση, όλο αυτόν τον καιρό, όλα αυτά τα τελευταία τρία χρόνια της σχεδιασμένης κοινωνικής καταστροφής, είχε άπλετο χρόνο. Τον σπατάλησε. Και φαίνεται σήμερα να «συμπράττει» σε αυτή την ακινησία του αδρανούς χρόνου.
 
Η αντιπολίτευση, με τα δομικά χαρακτηριστικά της να παραμένουν αναλλοίωτα ακόμη και στην κρίση, δεν μπόρεσε να αντιληφθεί ποιο πραγματικά ήταν και είναι το πολιτικό σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ.
 
Η ιδεολογική και πολιτική της ανεπάρκεια δεν τη βοήθησε να αποσυναρμολογήσει αυτό το σχέδιο μέχρι το τελευταίο του σημείο στίξης, να αποκαθηλώσει το ψέμα του, να απογυμνώσει τον πυρήνα του και τα αυτογενή συστατικά του. Ως λόγο, ως στάση, ως πράξη, ως συμπεριφορά, ως ταπείνωση.
 
Την ώρα που «έδινε» χρόνο στην κυβέρνηση, η ίδια έχανε τον χρόνο της. Και ο χαμένος αυτός χρόνος είναι σήμερα μια πλευρά του κοινωνικού και πολιτικού μας προβλήματος. Η κοινωνία που χάνει χρόνο τον στερεί από τη Δημοκρατία, καθώς τα αδιέξοδα γεννούν οργή, άρνηση και αποστροφή.

 
Η γνωστή θεωρία που μηχανικά λειτούργησε τις περασμένες δεκαετίες, της εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία λόγω κόπωσης και φθοράς, διατηρεί στην κρίση την απήχησή της - ως εύκολη και προσιτή. Εκεί όμως που οι διεκδικητές περιμένουν να πέσει το «ώριμο φρούτο», δαπανάται ο χρόνος. Και αυτός ο χαμένος χρόνος αμείλικτα επιβαρύνεται διαρκώς μέσα σε μια συνθήκη σύγχυσης και ακατανοησίας. Εκεί που φυτρώνει η απογοήτευση και κερδίζουν η παραίτηση και η αποχή.
 
Σε αυτό το μέτωπο της σύγχυσης και της ακατανοησίας , που νικηφόρα διεκπεραιώνουν οι κυβερνητικοί, η αντιπολίτευση αρνήθηκε να προσέλθει. Να το ανατινάξει και να το διαλύσει. Με θεμελιωμένη κριτική και θεσμική αντίκρουση.
 
Το τέλμα του χρόνου δεν οδηγεί και στην ωρίμαση των πραγμάτων. Οι περιπατητές του παρελθόντος σπάνια έχουν κάτι να προσθέσουν στις εποχές της κρίσης. Η εποχή έχει εξαντληθεί. Μαζί της έχουν εξαντληθεί πρόσωπα, ιδέες, αντιλήψεις και μέθοδοι.
 
Η πολιτική μέθοδος της αντιπολίτευσης αποτέλεσε και αποτελεί ευνοϊκή συνθήκη για την κυβέρνηση. Για τον λόγο αυτόν, ακόμη και την έσχατη ώρα, η ανάγκη μιας μεγάλης ενημέρωσης και επεξήγησης εναντίον της σύγχυσης και της ακατανοησίας είναι στοιχείο καθοριστικό για να κινηθεί ο χρόνος.
 
Επεξήγηση. Επεξήγηση επίμονη και πειθαρχημένη των συνθηκών του παρόντος, των δεδομένων που αντικειμενικά το συνθέτουν και τι αυτό κυοφορεί, ως απαίτηση, ως δυνατότητα, ως απειλή και ως ευθύνη.
 
Η επόμενη φάση δεν θα μπορέσει να αντέξει μέσα της το παγωμένο παρελθόν. Μόνο η συνειδητοποίηση μπορεί να επιταχύνει τον χρόνο. Διαφορετικά θα εγκατασταθούμε στην αδράνεια και θα αργήσουμε να ακούσουμε την κατεβασιά του ποταμού.






Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 26/08/2018


Στην επιστροφή του από την Ιθάκη, τον γνωστό τόπο της σκηνοθεσίας, ο κ. Τσίπρας συναντήθηκε με προβοκάτορες «άσημους» ποιητές.
 
Θα ήθελε να τους αποφύγει. Να μην ακούσει τον πικρό λόγο τους. Αλλά συνέβη. Αυτοί έχουν προηγηθεί στο δρόμο.
Και αν η σκηνοθεσία μπορεί να φαντάζεται ελεύθερα τον κατασκευασμένο εαυτό της, αδυνατεί να διαγράψει αυτό που ήδη προϋπάρχει απέναντί της.
 
Φευ! Υπήρξε ζωή πριν από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο πρώτος λοιπόν ποιητής που συναντάει του επισημαίνει: Οταν ο ποιητής «σείει τις φυλλωσιές τις ποιήσεως» το κάνει για να μιλήσει για τη ζωή και τον έρωτα. Να μιλήσει για το ανυποψίαστο και να φανερώσει το κεκρυμμένο.  
Οταν η εξουσία «σείει» τις φυλλωσιές της ποιήσεως, το κάνει επειδή ψάχνει να κατασκευάσει ένα ένδυμα και να προσποιηθεί μια περιβολή.
 
Ο δεύτερος που θα συναντούσε θα του έλεγε και του λέει εκ μέρους όλων των άλλων ποιητών: Είναι τόσο όμορφες οι αναφορές σου στη θάλασσα. Το έχουμε όλοι με τον τρόπο μας πει: «Πρώτα η θάλασσα». Μίλησες για το ταξίδι, παρέλειψες όμως να μιλήσεις για το ναυάγιο που και εσύ προκάλεσες. Και ο ποιητής του θυμίζει σε αυτόν και σε όλους μας: Εχεις χρέος «να μιλήσεις για το ναυάγιο αυτό και να το μνημονεύσεις».

 
Ο τρίτος ποιητής συμφωνεί μαζί του. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε, πράγματι, του λέει. Και συμπληρώνει: Κυρίως όμως αυτό αφορά εσένα. Φυσικά δεν μπορεί να ξεχαστεί αυτό που έγινε, αυτό που έκανες, ο τρόπος που πορεύτηκες. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις στην άρνηση της λήθης. Στη «Διαθήκη» του, να ξέρεις, ο ποιητής το έχει πει: «Να θυμάσαι, να 
θυμάσαι θα πει να μην πεθάνεις».
 
Ο τέταρτος, κοινωνός και αυτός, ως ποιητής, του αγώνα εναντίον της αιχμαλωτιστικής λήθης, θα θυμίσει σε όλους μας με δυνατή φωνή, καθώς ο κ. Τσίπρας ήδη βιάζεται να απομακρυνθεί, αφού έχει επιχειρήσει να αυτοεξαιρεθεί, μεγαλύνοντας τον εαυτό του. «Μη στήνεις αγάλματα στην πλατεία της λήθης» αντηχεί η φωνή του.
Αναπόφευκτα, μέσα από τη συνολική κυβερνητική πράξη του, ο κ. Τσίπρας θα συναντηθεί και με τον επόμενο. Αυτός έχει μιλήσει από καιρό για τις αποτυχίες, τις μάταιες προσπάθειες και τις ανέμελες, ασυνείδητες υποσχέσεις. Σαν να γνώριζε τους κυβερνητικούς πριν αυτοί υπάρξουν. «Και εκεί που νόμιζαν ότι θα περπατήσουν πάνω στη θάλασσα, δεν μπορούν να βαδίσουν ούτε στη στεριά».
 
Είναι προβοκάτορες, κύριε Τσίπρα, αυτοί οι «άσημοι» ποιητές!
Και όσο και αν θα ήθελε ο κ. Τσίπρας να αποφύγει τη συνομιλία μαζί τους, άλλοτε ήσυχα, άλλοτε δυνατά, άλλοτε ήρεμα, άλλοτε με ηφαιστειακό πάθος, θα του λένε οι ποιητές με μια φωνή: Δεν αρκεί, κύριε Τσίπρα, να «σείει κανείς τις φυλλωσιές της ποιήσεως» για να καλύψει τον γυμνό εαυτό του.
Our website is protected by DMC Firewall!